ชื่นชมตัวเองจนพอใจแล้ว
ชายหนุ่มก็สวมเสื้อผ้าอาภรณ์ชุดใหม่ก่อนจะหันกลับไปมองเฮยหลงและไป๋หลง “ที่ข้าสั่งเป็อย่างไรบ้าง? พวกเ้าได้สิ่งใดน่าสนใจมาบ้างไหม?”
“เรียนนายท่าน พวกข้าได้ทำตามคำสั่งของท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“ตระกูลทั้งสองถูกข้าทำลายธุรกิจ”
“และนี่ก็คือของที่เก็บรวบรวมมาได้โปรดตรวจสอบด้วย...”
เฮยหลงและไป๋หลงป้องหมัดป้องมือโค้งคำนับพวกเขาทั้งคู่รายงาน พลางหยิบของล้ำค่าที่ค้นหามาได้ให้เ้านายของพวกเขาดู ในนั้น...มีทั้งยาโอสถวิเศษ 2 เม็ด และผลไม้กับโสมป่า... แต่ละชิ้นล้วนมีกลิ่นอายไม่ธรรมดา
โดยเฉพาะโอสถเม็ดซ้ายสุดมันดูสวยงามและเขียวดุจหยกเนื้อดีกลิ่นจางๆที่มันปล่อยออกมานั้นทำให้ร่างกายของอี้ชิงรู้สึกสดชื่นราวกับเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางูเาเขียวชอุ่มกลางธรรมชาติ
มันเป็อะไรที่น่าใจริงๆ
“นี่คืออะไร?”
“มันคือโอสถรักษารากฐานระดับมนุษย์ขั้นสุดยอด ที่ข้าเป็ผู้หลอมกลั่นขึ้นเองขอรับ” ไป๋หลงอธิบายสั้นๆแต่คำพูดของเขานั้นกลับสร้างความตกตะลึงแก่ชายหนุ่มอย่างใหญ่หลวง!
มันคือโอสถรักษารากฐาน!?
โอสถรักษารากฐานงั้นเหรอ!? โอสถรักษารากฐานจริงๆใช่ไหม!?
ในโลกหล้าแห่งการบ่มเพาะบำเพ็ญนั้นความขัดแย้งและการต่อสู้ย่อมเกิดขึ้นบ่อยครั้งดังนั้นไม่แปลกที่จะมีผู้ได้รับาเ็เกิดขึ้นทุกวี่วันบางคนเพียงาเ็ที่ภายนอก รักษาไม่กี่วันก็หายสนิท...
แต่บางคนที่โชคร้าย าเ็ไปถึงรากฐานย่อมยากจะหายารักษา...
และการจะรักษาได้จำต้องมีโอสถรักษารากฐาน!
มันเป็ยาโอสถวิเศษชั้นสูงที่หายากและหลอมกลั่นก็ยากยิ่งต่อให้เป็นักปรุงยาระดับสูงๆก็ใช่ว่าจะหลอมได้ทุกคน และ... ทุกครั้งที่มันปรากฏจะเกิดการต่อสู้แย่งชิงเสมอทำให้โอสถชนิดนี้นำมาทั้งโชคดีและโชคร้าย
แต่สำหรับอี้ชิง มันคือโชคดี
เพราะมารดาผู้งดงามของเขาเองก็เป็หนึ่งในผู้ฝึกตนที่าเ็ที่รากฐานและ้าโอสถเม็ดนี้มาช่วยรักษาเยียวยา!
“เ้าทำได้ดีมาก! ไป๋หลง! เ้าเองก็ด้วย!เฮยหลง!” ชายหนุ่มยกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเพราะดูเหมือนว่าการปล่อยให้พวกเขาออกไปข้างนอกนั้นจะเป็ความคิดที่ดีและประเมินตัวตนของทั้งสองข้ารับใช้สูงขึ้นอีกครั้ง
เพราะคนที่สามารถปรุงยาระดับนี้ได้จำต้องเป็บุคคลระดับสูงที่ได้รับเกียรติและหน้าตาทางสังคม! พวกเขาจะเป็ที่ต้อนรับของขุมพลังทุกขุมพลังเพลิดเพลินไปกับลาภยศมากมาย!
เฮยหลงและไป๋หลง...พวกเขาไม่ธรรมดาอย่างที่คิดไว้!
ชายหนุ่มไม่รีรอรีบทำการคัดลอกพวกมันเอาไว้ในรายการของระบบทันที!
เขาสั่งให้ไป๋หลงช่วยเปลี่ยนโอสถรักษารากฐานให้กลายเป็ชาเพื่อปิดบังสรรพคุณที่แท้จริงของมันจากแม่ของเขา เขาเกรงว่าหากมอบให้นางตรงๆเลยก็กลัวว่านางจะบอกปัดปฏิเสธกลับ
ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดก็แค่อ้างว่ามันเป็ชาชั้นเลิศก็คงเพียงพอ
หลังเตรียมการทุกอย่างพร้อมคนก็เดินมุ่งไปยังเรือนของมารดาคนงามของเขา
ระหว่าทาง เขาได้พบเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งเข้า
“ทักทายนายน้อยเ้าค่ะ”
นางคือจูหน่า หรือ ป้าจูเถ้าแก่โรงเตี๊ยมและหัวหน้าคนงานของตระกูลอี้ของเขา คอยดูแลกิจการต่างๆให้กับแม่ของเขาอย่างซื่อสัตย์ภักดีมาตลอดหลายปีนางทำงานได้ดีมากและขยันขันแข็งอยู่เสมอ จนคนอดชื่นชมนางมิได้
“ดูท่าป้าจูจะอารมณ์ดีนะ?”อี้ชิงยิ้มบาง
เห็นรอยยิ้มจากดวงหน้าหล่อเหลาของนายน้อยผู้เป็นายเถ้าแก่วัยกลางก็พลันพวงแก้มแดงซ่านเอียงอาย นางกล่าวอย่างกระมิดกระเมี้ยนว่า “นั่นเพราะ 2-3วันมานี้เกิดเื่ขึ้นที่ตระกูลจางกับกง ทำให้ธุรกิจของพวกเราได้ลืมตาอ้าปากเ้าค่ะ”
“โอ้?มีเื่ดีๆเช่นนี้เอง...” ชายหนุ่มพยักหน้าแสร้งทำหน้าใและดีใจ
เขาพูดคุยกับนางอยู่สักพักก่อนจะอำลาแยกตัวออกมา
ก็อกๆ
“เข้ามา” เสียงเปี่ยมเสน่ห์และสง่างามดังออกมาจากข้างในเรือนเสียงนั้นไพเราะเพราะพริ้งดุจกระดิ่งลม น่าฟังน่าชมยิ่งมันเจือไว้ซึ่งความสงบนิ่งดั่งวารี สูงส่งดั่งูเาหรือเมฆาหมอกยามเช้า
มันเป็เสียงที่ช่างหวานและน่าฟังยิ่ง
“ซูดด!” อี้ชิงสงบจิตสงบใจ สูดลมหายใจลึกๆให้สติของตนมั่นคง
แล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ...
เพียงประตูไม้ถูกเปิดออก ก็เผยให้เห็นเรือนร่างทรงเสน่ห์ในชุดอาภรณ์สีฟ้าขาวที่กำลังนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้หวายหน้าอกคู่ใหญ่นั้นช่างอวบอิ่มชูชันโดดเด่น เอวบางคอด...และสะโพกบั้นท้ายที่เว้าโค้งดั่งจันทร์เสี้ยวสมบูรณ์...
ดวงหน้าโฉมสะคราญปานนางฟ้านางเซียน์เพียงพอโค่นล้มหมู่เมืองและอาณาจักรมนุษย์ทั้งหมด!
ดวงเนตรงามลึกล้ำสะกดจิตตรึงิญญาของหมู่มวลชน
ให้ราชันย์ผู้หยิ่งยโสให้จักรพรรดิผู้จองหอง... เป็ต้องยอมสยบแก่ชายกระโปรงของนาง!
นาง...
คือมารดาผู้ให้กำเนิดเขา! หลิงรั่วซี!
“อึก...” อี้ชิงกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากเขาไม่แปลกใจเลยที่ตนกับพี่สาวน้องสาวนั้นหน้าตาดี ทั้งหล่อทั้งสวยขนาดนั้น...นั่นก็เพราะมารดาผู้คลอดพวกเขาออกมานั้นหน้าตาปานภาพวาดแสนวิจิตรเช่นนี้เอง
ไม่เพียงนางจะมีความงดงามเกินใครแต่เสน่ห์ยั่วยวนของนางนั้นยังมากล้นอีกด้วย
กระทั่ง...
ต่อให้เป็ลูกชายของนางอย่างเขาก็อดบังเกิดอารมณ์อันมิพึงควรกับนาง!
เหลือบมองผู้มาเยือนว่าเป็ผู้ใดคนงามก็อดประหลาดใจและยินดีมิได้ หลิงรั่วซีม้วนรอยยิ้มทรงเสน่ห์ขึ้นกล่าวอย่างอ่อนโยนและรักใคร่ว่า “ที่แท้...ก็เป็ชิงเอ๋อห์ของข้านั่นเอง? ไม่คิดว่าเ้าจะมาหาข้า?”
“ท่านแม่ข้าแค่คิดถึงท่าน...” ชายหนุ่มพูดติดๆขัดๆเขาไม่กล้ามองจ้องนางตรงๆ เพราะหน้าอกอิ่มคู่นั่นช่างล่อลวงสายตายิ่งนักเขาเดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆนางและถามสารทุกข์สุขดิบของอีกฝ่าย
“ท่านแม่ ่นี้เป็อย่างไรบ้างขอรับ?”
“อืม?” คิ้วเรียวหงส์ของหลิงรั่วซีเลิกขึ้นเล็กน้อย ดวงเนตรงามเขม็งมองสำรวจไปยังลูกชายตัวดีของนางคนงามอดแปลกประหลาดใจไม่ได้ เพราะเขา... ดูคล้ายจะหล่อเหลาและมีสง่าราศีมากขึ้นนัก?
“...่นี้ก็มิมีอันใดพิเศษหรอกอาจจะมีก็แค่ธุรกิจที่ดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยังมิอาจไว้วางใจได้ว่าสถานการณ์นี้จะคงอยู่ไปได้อีกนานเท่าไร”ขณะที่มองดูและตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของเขาลมหายใจของมารดาก็ค่อยๆหอบถี่และร้อนแรงขึ้น
นางไม่เข้าใจว่าทำไมหัวใจของนางจึงเต้นแรง แล้วรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวอย่างประหลาด?
ยามมองไปยังเขา...
มารดาคนงามก็อดรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจและจิติญญาราวกับมีใครบางคนกำลังกระซิบกระซาบคำเชื้อเชิญใช้มือลูบไล้โลมเล้าตัวของนางให้บังเกิดแรงปรารถนาเชิงสวาท...จากชายหนุ่มผู้เป็ลูกของนาง?
“...” ดวงหน้างามแดงระเรื่อขึ้น ทำให้โฉมสะคราญยิ่งงดงามน่าหลงใหล
ชายหนุ่มมิได้มองหรือสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง
เขาหยิบห่อกระดาษที่เก็บบรรจุใบชาออกมาและวางมันเอาไว้ที่โต๊ะใกล้ๆ “ท่านแม่หลายวันก่อนข้าบังเอิญได้ใบชาชั้นเลิศมา มันจะช่วยให้ท่านรู้สึกผ่อนคลายและจิตใจปลอดโปร่ง! ท่านทำงานหนักทุกวัน ข้าอยากให้ท่านพักผ่อนและรักษาสุขภาพ”
“อะ... อืมขอบใจเ้ามากที่เป็ห่วงข้านะ ชิงเอ๋อห์...” นางชักสายตากลับมาอย่างยากลำบากหยิบห่อกระดาษชาขึ้นมาดู ได้กลิ่นหอมจางๆจากข้างในก็รู้ได้ว่ามันคือใบชาชั้นเลิศเป็แน่
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนขอรับ! ขอท่านแม่รักษาสุขภาพด้วย!” อี้ชิงมิอาจอยู่ต่อเพราะเกรงว่ามารดาคนงามของเขาจะแลเห็นความผิดปกติตรงกางเกงที่มันโป่งพองและตุงแน่นของเขาได้!?
เอ่ยอำลาเสร็จ ก็สาวเท้าฉับๆเดินจากไป
โดยที่คนมิได้รู้เลยว่า...ดวงเนตรคู่งามของหลิงรั่วซีนั้นได้ผิดแผกและไม่เหมือนเดิม...
1K
