วันนี้จวินหลิงหยางชุนโบกมือลาเสด็จพ่อและพี่ชายที่ไปว่าราชการใน่เช้า ส่วนตัวเขานั้นนั่งเกี้ยวไปเยี่ยมเสด็จแม่ที่ตำหนัก โดยไม่ลืมขอให้พ่อครัวในตำหนักของเสด็จพ่อทำอาหารชุดใหญ่ที่เหมาะกับคนป่วยไปด้วย เพื่อทานเป็มื้อกลางวันกับเสด็จแม่สองคน และเขาก็ได้ให้ระบบแอบใส่เมล็ดบัวสมุนไพริญญาระดับสามลงไปเช่นกัน เพื่อให้ช่วยบำรุงร่างกายของอีกฝ่ายสักนิดก็ยังดี
จวินหลิงหยางชุนใช้เวลาในครึ่งวันเช้าไปกับการให้เสด็จแม่เล่าเกี่ยวกับชีวิตตอนอยู่นอกวังให้ฟัง รวมถึงท่านตากับท่านยายที่เขายังไม่เคยพบ เขามองใบหน้างดงามของมารดาที่มีแต่รอยยิ้มยามพูดถึงความหลังและครอบครัวของตัวเองก็อดทดในใจเงียบๆ ไม่ได้ ว่าจะขอให้เสด็จพ่ออนุญาตให้ท่านตากับท่านยายเข้ามาเยี่ยมเสด็จแม่กับเขาในวังหลวง
น่าเสียดายที่ด้วยกฎยุบยิบของวังหลวงทำให้เสด็จแม่คงไม่ได้พบเจอกับบิดามารดาของตัวเองบ่อยนัก ครั้งจะออกไปเองก็ยุ่งยากไม่แพ้กัน ชีวิตของสตรีวังหลังนี่ลำบากเสียจริง
แต่เขาก็พอเข้าใจได้แหละ เพราะวังหลังมีคนค่อนข้างเยอะ จึงต้องเข้มงวดเป็ธรรมดา
ไว้ในอนาคตถ้าเขาแข็งแรงขึ้นก็คงสามารถเป็ตัวแทนของเสด็จแม่ออกไปเยี่ยมท่านตากับท่านยายด้วยตัวเอง
นอกจากหัวข้อความหลังของเสด็จแม่แล้ว เสด็จแม่ก็ถามเขาถึงความเป็อยู่ของเขาใน่นี้ที่ได้อาศัยร่วมตำหนักกับเสด็จพ่อและได้พบเจอกับองค์ชายพระองค์อื่น
ร่างเล็กรับรู้ได้ว่ามารดาของเขากำลังกังวลว่าเขาจะถูกพี่ชายต่างมารดาคนอื่นรังแกรึเปล่า เขาจึงได้เล่าเื่สนุกต่างๆ ที่ได้ทำร่วมกันกับพี่ชาย และความเอ็นดู ความห่วงใยของพี่ชายที่มีต่อเขา ไม่ลืมย้ำว่าพี่ชายทุกคนให้การต้อนรับและดูแลเขาเป็อย่างดี จนแววตาของเสด็จแม่ฉายความโล่งใจและหายห่วงเื่ความเป็อยู่ของเขา
ทั้งยังส่งเสริมให้เขาได้เรียนรู้เื่ราวต่างๆ เพื่อหาความชอบของตัวเองให้เจอ เพื่อที่จะได้ปูอนาคตของเขาไว้ั้แ่เนิ่นๆ
ร่างเล็กตอบรับคำแนะนำของเสด็จแม่อย่างเชื่อฟัง
ระหว่างทานมื้อกลางวันเขาก็สังเกตการแสดงออกของเสด็จแม่ เมื่ออีกฝ่ายทานอาหารที่เขาเตรียมมาเข้าไปอย่างเอร็ดอร่อย ความพอใจแสดงออกมาอย่างชัดเจนบนใบหน้า รวมถึงความเสียดายที่ไม่ได้ทานอาหารอร่อยๆ จากตำหนักของเสด็จพ่อทุกวัน
เขาเลยวางแผนกับระบบเอาไว้ว่าจะไปตรวจสอบว่าคลังวัตถุดิบจะแจกจ่ายวัตถุดิบสำหรับอาหารให้แก่ห้องเครื่องของแต่ละตำหนักเมื่อไหร่ เพื่อที่จะได้ให้ระบบไปช่วยอัปเกรดวัตถุดิบระดับต่ำให้กลายเป็วัตถุดิบระดับหนึ่ง ทุกตำหนักในวังหลวงจะได้ทานอาหารแสนอร่อยกันทุกๆ คน
จะให้อาหารอร่อยๆ มีเพียงคนในตำหนักเสด็จพ่อได้กินอยู่ตำหนักเดียวก็ดูจะใจร้ายกันไปเสียหน่อย
ก่อนทูลลาเสด็จแม่กลับตำหนักของเสด็จพ่อ เขาที่สังเกตเห็นใบหน้าที่ดูไม่ซูบผอมเหมือนก่อนทานอาหารก็ดีใจที่เมล็ดบัวสมุนไพริญญาระดับหนึ่งดูจะช่วยบำรุงท่านแม่ได้มากกว่าเขา ร่างบางของมารดาโน้มตัวลงกอดเขาไว้ในอ้อมแขนชั่วครู่ ก่อนจะยินยอมปล่อยอ้อมกอดอย่างเสียดาย ไม่ลืมกำชับให้เขาดูแลสุขภาพร่างกายให้ดีและทานยาตามที่หมอหลวงสั่งทุกครั้ง และสุดท้ายคือมาพูดคุยกับเสด็จแม่บ่อยๆ เพื่อให้คลายความคิดถึง
เมื่อเขากลับมาถึงห้องทำงานของเสด็จพ่อ ก็พบว่าทุกคนทานมื้อกลางวันกันเรียบร้อย เสด็จพ่อสอบถามถึงความเป็อยู่ของเสด็จแม่กับเขา ก่อนที่เขาจะถูกพี่ชายทั้งสี่คนอุ้มไปกอดฟัดด้วยความคิดถึง ทั้งที่เขาไม่ได้อยู่ด้วยไม่ถึงสามชั่วยามด้วยซ้ำ
ให้ตายเถอะ เขาไม่อยากเป็น้องเล็กเลย เสด็จพ่อช่วยหาน้องชายตัวน้อยให้พี่ชายเหล่านี้ทีเถอะพ่ะย่ะค่ะ
เป็น้องเล็กแล้วชีวิตเหนื่อยมาก!
นี่คือเสียงในใจของจวินหลิงหยางชุนก่อนที่เขาจะเผลอไปใน่บ่าย
หลังตื่นขึ้นมาจากการนอนกลางวัน เสด็จพ่อก็บอกเขาว่ามื้อเย็นวันนี้อีกฝ่ายต้องไปร่วมมื้ออาหารกับฮองเฮาและชักชวนให้เขาไปด้วยกัน เพราะพี่ใหญ่กับพี่สี่ก็ไปด้วย เขาส่ายหน้าปฏิเสธทันทีเพราะใบหน้าสวยดุของฮองเฮาผุดขึ้นมาในความทรงจำ เขาค่อนข้างประหม่าและทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่มีท่าทางนิ่งเงียบค่อนไปทางดุ
เขาตัดสินใจที่จะทานมื้อเย็นกับพี่รองและพี่สามกันสามคนที่ตำหนักของเสด็จพ่อแทน แต่สุดท้ายแล้ว พี่สี่ก็ใช้ทีเผลออุ้มเขาไว้กับอกเป็การบังคับให้เขาต้องไปร่วมมื้อเย็นกับอีกฝ่าย
ใบหน้าน่ารักลอบปาดเหงื่อในใจ เขากังวลไปหมด และกลัวว่าจะทำให้ฮองเฮาไม่พอใจเขาที่เป็คนนอกแล้วไปขัด่เวลาครอบครัวของอีกฝ่าย ถ้าฮองเฮาทรงไม่พอพระทัยเขาขึ้นมา แล้วสั่งห้ามไม่ให้พี่ใหญ่กับพี่สี่มาเล่นกับเขา เขาต้องทุกข์ใจแน่นอน
ทุกครั้งที่เจอกันแม้ว่าฮองเฮาจะไม่เคยดุองค์ชายห้าเลยก็ตามเวลาที่มาเยี่ยมเยียน แต่น้ำเสียงของอีกฝ่ายค่อนข้างนิ่งเรียบและคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก
อย่างไรก็ตามสถานการณ์ในตอนที่องค์ชายห้ายังอยู่กับในเวลานี้ค่อนข้างต่างกันพอสมควร เวลานั้นสถานะของเขาไม่ต่างจากองค์ชายที่ถูกทอดทิ้งไว้หลังวัง ไม่ได้ใกล้ชิดกับฮ่องเต้มากนัก
ทว่ายามนี้ เขากับได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้จนถึงกับย้ายเขาให้เข้ามาอาศัยในตำหนักเดียวกัน ซึ่งไม่เคยมีองค์ชายคนไหนได้รับสิทธิ์นี้ และแน่นอน เขาเชื่อว่า การดูแลและเอาใจใส่เขาที่เสด็จพ่อทรงมอบให้ ต้องล่วงรู้ถึงหูทุกคนในวังหลวงแน่นอน
ทั้งที่เสด็จพ่อคอยอุ้มและตามใจเขาไปยังสระบงกชหลวงแทบทุกวัน ซึ่งนี่ก็ไม่ใช่ความลับอะไรเลย ทุกคนในวังต่างรับรู้กันหมด
แต่ไม่รู้ว่าฮองเฮาจะทราบรึเปล่าว่าทุกวันนี้เขาทำตัวเป็ลูกแหง่ที่ไม่มีเสด็จพ่อนอนกอดก็จะนอนไม่หลับ หรือก็คือเป็เด็กอย่างเขาที่ได้นอนร่วมแท่นบรรทมของฮ่องเต้ทุกคืน
ยิ่งคิด คิ้วเล็กก็ยิ่งขมวดด้วยความไม่สบายใจที่กัดกินหัวใจของเขา
เมื่อทั้งขบวนเดินทางมาถึงตำหนักฮองเฮา หัวใจของเขาก็เต้นแรง เมื่อพี่สี่ปล่อยเขาลงกับพื้น เขาก็รีบวิ่งไปเกาะขาเสด็จพ่อทันทีด้วยความประหม่า
จวินหลิงจางเสวียนรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของบุตรชายคนเล็ก ฝ่ามือหนาลูบกลุ่มผมสีดำอย่างปลอบประโลมเ้าตัวน้อยให้ผ่อนคลายลง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็จูงมือเล็กเพื่อนำเข้าตำหนักไปด้วยกันโดยมีลูกชายอีกสองคนเดิมตามด้านหลัง
หลังจากการประกาศของขันทีเมื่อเข้าไปยังห้องรับรองด้านใน ร่างเล็กก็ได้พบกับร่างสูงโปร่งของฮองเฮาที่มีกลิ่นอายของนางพญาอย่างชัดเจน ช่างเหมาะสมกับตำแหน่งจอมนางแห่งวังหลังเหลือเกิน
เขา พี่ใหญ่และพี่สี่ ประสานมือและโค้งคำนับฮองเฮาอย่างพร้อมเพรียงกัน
ใบหน้าน่ารักแสดงท่าทางทำอะไรไม่ถูก เมื่อถูกพี่สี่จับจูงไปอยู่ด้านหน้าของฮองเฮาที่ไม่ได้แปลกใจกับการมาของเขาเพราะเสด็จพ่อคงให้คนมาแจ้งไว้ก่อนแล้ว
"เสด็จแม่ วันนี้ลูกพาเสี่ยวชุนมาเที่ยวที่ตำหนักของพวกเราด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
องค์ชายสี่อวดน้องชายคนเล็กกับมารดาของตัวเองด้วยท่าทางกระตือรือร้น เวลาหลังจากทานมื้อเย็นกับเสด็จพ่อและพี่ชายน้องชาย หากไม่ค่ำจนเกินไปเขาจะแวะมาพูดคุยกับเสด็จแม่อยู่เสมอ
ส่วนพี่ใหญ่มากับเขาได้บางครั้งเท่านั้นเพราะอีกฝ่ายยังมีตำราที่ต้องหมั่นศึกษาและทบทวนในยามกลางคืน เื่ที่เขามักนำขึ้นมาพูดคุยก็ไม่พ้นเื่ของเสี่ยวชุน น้องชายตัวน้อยของเขาที่เขาให้ความเอ็นดูและรักอีกฝ่ายมาก จนทุกอย่างที่พูดมักไปจบลงที่เื่ของเสี่ยวชุนเสียทุกครั้งไป
"องค์ชายห้า ไม่ได้เจอกันนานเลย ดูสุขภาพดีขึ้นอย่างที่เสี่ยวเฉิงบอกจริงๆ ด้วย"
"ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงห่วงใยกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ"
ฮองเฮาหลิวฟางเซียนก้มใบหน้าลงมององค์ชายห้าที่ยังคงตัวเล็กเช่นเดิมไม่ต่างจากครั้งที่แล้วที่นางไปเยี่ยมที่ตำหนัก แต่ดูเหมือนเวลานี้จะดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้าง ไม่ได้ดูอ่อนแรงตลอดเวลาอีกต่อไป
อีกทั้งจากที่บุตรชายคนเล็กของนางเคยเล่าให้ฟัง องค์ชายน้อยคนนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น และยังช่วยสร้างความสุขมากมายให้กับบุตรชายของนางอีกด้วย
ไม่สิ เรียกได้ว่ายามนี้อีกฝ่ายจะเป็คนที่สร้างความสุขและรอยยิ้มให้ฮ่องเต้และองค์ชายคนอื่นๆ ได้มากทีเดียว
สำหรับนางที่เป็ฮองเฮามาเกือบจะสามสิบปีแล้ว ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่องค์ชายห้าคนนี้ได้รับความโปรดปรานเป็พิเศษจากฮ่องเต้เลยสักนิด
เนื่องจากสถานะของอีกฝ่ายไม่สามารถคุกคามบุตรชายของนางได้ ความรู้สึกของนางที่มีต่อองค์ชายคนนี้จึงมีความเอ็นดูเพิ่มมากขึ้นจากแต่ก่อนที่มีเพียงความสงสารและเห็นใจ
ยิ่งเสี่ยวเฉิงของนางมาพูดกรอกหูแทบทุกวัน ว่าน้องชายตัวน้อยของเขาน่ารักแค่ไหน วันนี้น้องชายเป็ฝ่ายเข้าหา หรือแม้กระทั่งน้องชายคีบอาหารให้ บุตรชายของนางก็นำมาอวดอย่างภาคภูมิใจ จนนางรู้สึกเหนื่อยใจกับบุตรชายคนเล็กที่ติดน้องชายเหลือเกิน
เมื่อสัปดาห์ก่อนที่เ้าตัวเข้ามาอวดว่ากลิ่นกายของน้องชายหอมมากและช่วยเพิ่มความสดชื่นได้มากกว่ากลิ่นกำยานที่นางมักจุดภายในตำหนักเสียอีก สิ่งนี้ยิ่งทำให้นางต้องลอบกลอกตาใส่ในความเพ้อเจ้อของเสี่ยวเฉิง
แต่สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกหนักใจคือสิ่งที่ลูกชายของนางร้องขอ ให้นางช่วยกราบทูลจากฮ่องเต้คือการที่เ้าตัวอยากให้องค์ชายห้ามาพักค้างคืนที่ตำหนักของตัวเองบ้าง
นางไม่คิดเลยว่าลูกชายของนางที่โตเป็หนุ่ม ปีหน้าที่จะถึงนี้จะต้องเข้าพิธีสวมกวานแล้วยังมาร่ำร้องเป็เด็กเอาแต่ใจแบบนี้ พอนางถามว่าทำไมไม่เอ่ยขอกับฮ่องเต้เอง บุตรชายตัวดีก็บอกทันทีว่า 'เสด็จพ่อทรงหวงแหนเสี่ยวชุนยิ่งนัก ไม่มีทางตามใจลูกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ'
หลิวฟางเซียนสงสัยเหลือเกินว่าเหตุใดองค์ชายห้าที่สุขภาพดีขึ้นแล้วถึงได้มีอิทธิพลต่อทั้งพระสวามีของนางและองค์ชายคนอื่นถึงเพียงนี้
ดวงตาหงส์ลอบสำรวจใบหน้าขององค์ชายห้าอย่างละเอียดอีกครั้ง
ใบหน้าเล็กราวเมล็ดแตง และองค์ประกอบของเครื่องหน้าที่น่ารักถอดแบบมาจากหยางเต๋อเสียนไม่มีผิดเพี้ยนนี้ ก็ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ นั่นแหละ ไหนจะน้ำเสียงนุ่มเล็กที่ยังไม่เติบโตตาม่วัยนี่ก็ด้วย อยู่ๆ หัวใจของฮองเฮาก็รู้สึกเหมือนถูกอุ้งเท้าแมวขีดข่วนจนรู้สึกคันยุบยิบไปหมด
เด็กคนนี้ยิ่งได้มองก็ยิ่งเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ที่นางเคยเห็นในวัยเยาว์จริงๆ
สาเหตุที่นางสั่งห้ามเสี่ยวเฉิงและบอกกับลูกชายว่านางไม่ชอบแมวก็มาจากลูกแมวที่มีขนสีขาวบริสุทธิ์และดวงตาดำขลับแสนน่ารักในยามนั้นเช่นกัน
นางในวัยที่ยังไม่รู้ความแอบเลี้ยงมันที่ท้ายจวนกับสาวใช้คนสนิท คอยเอาอาหารและน้ำไปให้ และเล่นกับมันหลังจากเรียนทุกอย่างเสร็จสิ้น ลูกแมวน้อยที่ยังเล็กนักมักจ้องมองมาที่นางและร้องเสียงหวานเพื่อเรียกร้องความสนใจให้นางเล่นด้วย อุ้งเท้านิ่มที่ชอบเกาะแขนของนางเพื่อยื้อนางเอาไว้เมื่อต้องจากลาก็ทำให้นางเกือบใจอ่อนไปทุกครั้ง แต่สุดท้ายก็ต้องตัดใจ
จนวันนั้นที่นางกำลังไปหาเสี่ยวไป่เสวี่ย ลูกแมวที่แอบเลี้ยงไว้เหมือนทุกวัน นางก็ได้ยินเสียงขู่กรรโชกของแมวตัวใหญ่กับเสียงกรีดร้องของแมวเด็ก หัวใจของนางเต้นรัวไปด้วยความหวาดกลัว
และเมื่อวิ่งไปถึงทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว นางเห็นแมวลายขาวดำตัวใหญ่กำลังกัดงับเสี่ยวไป๋เสวี่ยของนางที่ห้อยต่องแต่งไร้ชีวิตอยู่ในปากของมันเสียแล้ว
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนั้นทำให้นางจำฟังใจมาตลอดและไม่ชอบแมวอีกต่อไป เมื่อบุตรชายคนเล็กเอ่ยปากขอเลี้ยงลูกแมวนางจึงเอ่ยห้าม เพราะกลัวว่าบุตรชายอาจต้องพบเจอกับความเศร้าหากต้องสูญเสียสัตว์เลี้ยงตัวน้อยเหมือนนางในครั้งนั้น
จอมนางแห่งวังหลังย่อกายลงเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมสีดำขององค์ชายห้าที่จ้องมองมาที่นางอย่างระมัดระวังเหมือนทุกครั้งไม่ต่างจากครั้งแรกที่นางเจอเสี่ยวไป๋เสวี่ยสักนิด
แต่คงต่างกันเพียงลูกแมวของนางนั้นถูกนางเกลี้ยกล่อมให้เชื่องกับนางได้ั้แ่ครั้งที่สอง
อยู่ๆ ความรู้สึกที่อยากเลี้ยงลูกแมวอีกครั้งก็โผล่ขึ้นมาในใจของหลิวหยางเฟยอย่างไม่ทันตั้งตัว
กลิ่นกายหอมๆ ขององค์ชายห้าที่นางเคยแอบบ่นลูกชายในใจว่าเพ้อเจ้อ ก็เป็ความจริงเสียด้วย นางนึกอิจฉาลูกชายและพระสวามีที่สามารถกอดและหอมเด็กคนนี้ได้โดยได้รับความยินยอมเพราะตอนนี้นางเองก็อยากซุกจะหอมหัวองค์ชายตัวน้อยตรงหน้าเช่นกัน
ตอนนี้นางลังเลใจเหลือเกินว่านางควรเปลี่ยนจากทูลขอพระสวามีให้องค์ชายห้าไปค้างคืนที่ตำหนักของเสี่ยวเฉิงเป็ตำหนักของนางแทนดีหรือไม่
Talk: ใหญ่มาจากไหนก็โดนเสี่ยวชุนตกหมด ขนาดฮ่องเต้ยังไม่รอดเลย
1K
