ไลท์พาเดซี่และเวโรนิก้าออกมาด้านนอกภัตตาคารลอยฟ้า
“ พ่อนั้นไงคนที่เล่นงานผม ” อาเทมชี้มายังเดซี่ด้วยแววตาเ็า
“ ล้อมพวกมันไว้ ” ชายวัยกลางคนในชุดจอมเวทย์สีเทา ใบหน้าดูดุดันและเ็ารูปร่างสูงใหญ่ในมือถือคฑาสีแดงเอาไว้ เขาคืออาทอรัส หัวหน้ากิลด์แสงอาทิตย์และยังเป็จอมเวทย์ธาตุไฟที่แข็งแกร่งอีกด้วย
เวลานี้ชาวบ้านทั้งหลายต่างหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านด้วยความหวาดกลัว การต่อสู้ของเหล่าจอมเวทย์ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะรับมือได้
ไลท์เดินมาด้านหน้าก่อนที่จะหัวเราะขึ้น “ พวกแกคิดหรอว่าแค่นี้จะทำอะไรพวกเราได้? ”
อาทอรัสหรี่ตามองไลท์ด้วยแววตาจริงจังเพราะสัญชาตญาณของเขาบอกว่าชายคนนี้อันตรายและเขาก็เชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง ไม่งั้นเขาคงไม่มีชีวิตมาถึงปัจจุบันนี้
“ แล้วยังไงในเมื่อพวกแกทำร้ายลูกชายของฉันพวกแกต้องมาคุกเข่าขอโทษซะ ” อาทอรัสะโ
“ งั้นหรอแล้วทำไมแกไม่ลองถามลูกชายของแกล่ะว่าทำไมลูกศิษย์ของฉันถึงได้ทำร้ายลูกชายของแก ” ไลท์พูดขึ้น
“ แล้วยังไงล่ะในเมื่อลูกชายของฉันจะเอาอะไรมันก็ต้องได้ ” อาทอรัสพูดขึ้น
“ แบบนี้เอง แกคงเป็ประเภทที่เคารพคนแข็งแกร่งและรังแกคนอ่อนแอสินะ ” ไลท์หัวเราะ
“ แล้วมันยังไงในเมื่อพวกแกก็ต้องถูกฉันจัดการอยู่ดี ” อาทอรัสหรี่ตาลง
“ จะจัดการฉัน?แต่น่าเสียดายที่แกไม่มีความสามารถมากพอ ” ไลท์พูดจบตัวเขาก็หายไปจากสายตาทุกๆคนก่อนที่จะมาอยู่ด้านข้างของอาทอรัสพร้อมกับดาบที่ทิ่มเข้าไปในคอเล็กน้อยจนเืไหลออกมา
อึก
เสียงกลืนน้ำลายของเหล่าจอมเวทย์รวมไปถึงอาทอรัสดังขึ้น
อาทอรัสมองมาที่ไลท์ด้วยแววตาหวาดกลัว ถ้าหากไลท์้าฆ่าเขาแล้วละก็เกรงว่าเขาคงตายโดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ
“ ฉันบอกแล้วว่าแกไม่มีความสามารถที่จะจัดการฉันได้ ” ไลท์ดึงดาบออกมาก่อนที่จะเตะเข้าไปที่ลำตัวของอาทอรัสจนกลิ้งไปหลายตลบและกระอักเืคำโตออกมา
“ เดซี่รออะไรอยู่? ” ไลท์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเดซี่ยังยืนอยู่กับที่
“ เข้าใจแล้วอาจารย์ ” เดซี่หัวเราะก่อนที่จะลงมืออัดจอมเวทย์ของกิลด์แสงอาทิตย์
แม้ว่าเหล่าจอมเวทย์จะตอบโต้แต่มันก็ไม่เป็ผลเพราะเดซี่รวดเร็วเกินไปทำให้การโจมตีของจอมเวทย์ไม่โดนเดซี่แม้แต่นิดเดียว
ไม่นานจอมเวทย์กว่าห้าสิบคนก็ลงไปนอนโอดครวญอยู่บนพื้น แม้แต่อาเทมก็ถูกอัดจนบวมเหมือนหมู
ไลท์เดินไปหาอาทอรัสก่อนที่จะเตะเข้าไปที่ลำตัวของอาทอรัสอีกครั้ง
“ คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไรก็หัดดูกำลังของตัวเองบ้าง อย่าคิดว่าแกเก่งที่สุดในโลก โลกนี้ยังมีคนที่แข็งแกร่งกว่าแกเยอะเพียงแค่แกไม่เคยเห็นก็เท่านั้น ” ไลท์พูดจบเขาก็หยิบคฑาของอาทอรัสขึ้นและโยนเข้าไปในแหวนมิตินอกจากนี้เขาก็ปล้นแหวนมิติของอาทอรัสอีกด้วย
อาทอรัสมองการกระทำของไลท์ด้วยแววตาเกรี้ยวกราดแต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ปิดปากเงียบเพราะเขาสู้ไลท์ไม่ได้ และเขาเชื่อว่าถ้าหากเขาพูดอะไรสักคำละก็คงถูกไลท์อัดอีกแน่
“ ไปกันเถอะ ”
หลังจากที่จัดการกับพวกอาทอรัสแล้วไลท์ก็พาเดซี่และเวโรนิก้ากลับไปยังโรงแรมเพื่อพักผ่อน
บนตึกสูง
คุณยายมากาเร็ตกำลังมองมาที่ไลท์ด้วยแววตาครุ่นคิดจากนั้นเธอก็หยิบเครื่องมือสื่อสารและติดต่อไปหาใครสักคนทันที
เพียงไม่นานข่าวเื่ที่กิลด์แสงอาทิตย์ถูกอัดจนหมดสภาพก็กลายเป็เื่ที่ฮือฮากัน เพราะพวกเขารู้ว่ากิลด์แสงอาทิตย์ซึ่งเป็หนึ่งในสามกิลด์ใหญ่ที่อยู่ในเมืองไบซันถูกอัดยับแบบนี้โดยที่คู่ต่อสู้ของพวกเขาเป็เพียงแค่เด็กกลุ่มหนึ่งเท่านั้น
กิลด์ใหญ่อีกสองกิลด์หลังจากที่ทราบข่าวพวกเขาก็สั่งให้ลูกกิลด์ของตัวเองห้ามไปมีปัญหากับไลท์และคนของเขาทันที
วันต่อมา ไลท์พาเดซี่และเวโรนิก้าไปยังทะเลและเล่นน้ำทะเลกันทั้งวัน จนกระทั้งตอนเย็นจึงหาข้าวกินและกลับโรงแรม จากนั้นอีกสองวันต่อมาไลท์ก็มาที่กริมรีปเปอร์เพื่อออกเดินทางต่อ
“ หัวหน้าพวกเราจะไปไหนกันต่อดี? ” เวโรนิก้าในฐานะคนขับกริมรีปเปอร์ถามขึ้น
ไลท์ครุ่นคิดก่อนที่จะส่ายหน้าและถามขึ้นว่า “ แล้วพวกเธออยากไปเที่ยวที่ไหนกัน? ”
สองสาวครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะเป็เดซี่ที่พูดขึ้นว่า “ เมื่อครู่ตอนที่เรากินข้าวอยู่ที่ภัตตาคารลอยฟ้า ฉันได้ยินมาว่าที่เมืองคาร์ซัสอีกสิบสามวันจะมีงานเทศกาลทำอาหาร ”
“ เทศกาลทำอาหารงั้นหรอ…น่าสนใจๆ งั้นไปเมืองคาร์ซัสแล้วกัน ” ไลท์เห็นด้วย
จากนั้นกริมรีปเปอร์ก็มุ่งหน้าไปยังเมืองคาร์ซัส
เมืองคาร์ซัสเป็เมืองที่ตั้งอยู่บนูเาอยู่ห่างจากเมืองไบซันประมาณสามพันกิโลเมตร เพราะฉะนั้นการเดินทางจึงใช้เวลาประมาณห้าวันจึงจะถึง
ไลท์อยู่ในห้องของตัวเองพร้อมกับดูดซัพคริสตัลที่ได้มาจากร้านของคุณยายมากาเร็ต
ผ่านไปสามวัน
ไลท์เดินออกมาจากห้องพร้อมกับบิดี้เี
“ แม้ว่าจะยังไม่ทะลวงเข้าสู่ขั้นจิตวิถีะแต่ก็ใกล้แล้ว ” ไลท์ยิ้มอย่างมีความสุข การที่เขาสามารถทะลวงพลังได้อย่างรวดเร็วก็เพราะเขาได้รับความรู้มาจากความฝันของเขาทำให้เขาไม่เคยติดคอขวดเลยสักครั้งทำให้ความเร็วในการบ่มเพาะของเขาสูงกว่าคนอื่นๆมาก
และการที่จะทะลวงจากระดับจิตวิถีะเข้าสู่วิถีเทพเ้าจะต้องเข้าใจเต๋าแห่งธรรมชาติสักก่อน ไม่อย่างนั้นจึงไม่มีทางที่จะเข้าสู่ขั้นวิถีเทพเ้า
เต๋าแห่งธรรมชาติที่ไลท์จะบ่มเพาะคือเต๋าแห่งดาบ ซึ่งในความฝันของเขาเขาก็ได้ใช้เต๋าแห่งดาบขึ้นสู่จุดสูงสุดและกลายเป็เทพเ้าที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนั้น
“ อาจารย์ออกมาแล้ว ” เดซี่ที่เห็นไลท์ออกมาจากห้องแล้วก็แสดงสีหน้ามีความสุขทันที
“ มีอะไรเกิดขึ้นไหมตอนที่ฉันไม่อยู่? ” ไลท์ถามขึ้น
“ ไม่มีอะไรเลยอาจารย์ ” เดซี่ส่ายหน้าตอบ
“ งั้นก็ดีแล้วตอนนี้ถึงไหนแล้ว? ” ไลท์ถามอีกครั้ง
“ ตอนนี้เราเลยครึ่งทางมาแล้วคาดว่าอีกประมาณสองวันก็น่าจะถึงเมืองคาร์ซัส ” เดซี่ตอบ
ไลท์พยักหน้าและมองมาที่เดซี่ด้วยความพึงพอใจ “ ดูเหมือนว่าเธอเองก็ขยันฝึกซ้อมมากเลยนะ ”
ไลท์ััได้ว่าออร่าของเดซี่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้
“ อิอิ ฉันจะกล้าทำให้ชื่อเสียงของอาจารย์มัวหมองได้อย่างไง ” เดซี่หัวเราะ
“ แล้วเวโรนิก้าล่ะได้ฝึกฝนให้เธอบ้างไหม?” ไลท์ถาม
“ แน่นอนสิอาจารย์ ตอนนี้พี่สาวเวโรนิก้าเข้าสู่ขั้นจิตวิถีมนุษย์แล้ว ” เดซี่พูดขึ้น
ไลท์พยักหน้าและเดินไปบนดาดฟ้าเรือเพื่อรับอากาศสบายๆ
บนดาดฟ้าเรือมีเก้าอี้ยาวและร่มขนาดใหญ่วางเอาไว้ซึ่งเป็ที่นั่งชมวิวและดื่มเหล้าของไลท์
ไลท์นั่งดื่มเหล้าโดยที่ด้านข้างมีกับแกล้มหลายอย่างวางเอาไว้
“ ความรู้สึกแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ” ไลท์พึมพำและยิ้มอย่างมีความสุข
ไม่นานเสียงะโของเวโรนิก้าก็ดังขึ้น
“ หัวหน้าคะด้านหน้ามีอะไรไม่รู้คะ ” เวโรนิก้าะโ
ไลท์ที่ได้ยินเสียงะโก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับมองไปยังด้านหน้าทันที
เขาเห็นฝุ่นควันลอยอยู่เต็มอากาศคล้ายกับมีฝูงอะไรสักอย่างกำลังวิ่งอย่างรวดเร็วมายังทิศทางของกริมรีปเปอร์
ไลท์บินสั่งให้เวโรนิก้าจอดกริมรีปเปอร์ก่อนที่เขาจะบินไปดูด้านหน้า
ไลท์เห็นฝูงไก่เวทย์ขนาดใหญ่กำลังวิ่งไล่อะไรสักอย่างอยู่ เขาจึงมองอีกครั้งก็พบกับชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบปีกำลังวิ่งหนีฝูงไก่เวทย์ด้วยความเร็วสูง
ไก่ตัวใหญ่สูงกว่าสามเมตรมีก้ามเนื้อทรงพลังแถมมันยังมีเปลวเพลิงสีฟ้าที่ดวงตา
ไลท์ััได้ว่าไก่แต่ละตัวแข็งแกร่งพอๆกับนักผจญภัยระดับB
ทันใดนั้นชายหนุ่มที่วิ่งหนีฝูงไก่อยู่ก็เห็นไลท์ที่ยืนอยู่บนอากาศจากนั้นดวงตาของเขาก็เปร่งประกายด้วยความยินดี
“ นี้พี่ชายช่วยฉันด้วย ” ชายหนุ่มะโขึ้นพร้อมกับเร่งความเร็วขึ้นมาอีก
ไลท์หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนที่จะบินออกมาด้านข้างไม่ให้ชายหนุ่มคนนี้วิ่งไปทางกริมรีปเปอร์
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าไลท์บินหนีไปอีกทางเขาก็ะโขึ้นและวิ่งตามไปทันที
“ แล้วนายไปทำอะไรมาทำไมถึงถูกฝูงไก่เวทย์ไล่มากันล่ะ? ” ไลท์ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ แหะๆพอดีว่าฉันไปขโมยไข่ของจ่าฝูงไก่เวทย์มาน่ะสิ ” ชายหนุ่มะโพร้อมกับยิ้มแห้ง
ไลท์ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนที่จะเรียกดาบปราณสีทองนับร้อยขึ้นมาและบังคับให้มันสังหารฝูงไก่เวทย์ทันที
ชายหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง
“ โอ้แม่เ้าแข็งแกร่งเป็บ้าเลยว่ะ ” ชายหนุ่มพึมพำ
เพียงไม่ถึงห้านาทีฝูงไก่เวทย์กว่าสามสิบตัวก็ถูกไลท์ฆ่าตาย
ไลท์เก็บไก่เวทย์ไว้ในแหวนมิติห้าตัว
“ นี้ๆฉันชื่อไลก้าขอบคุณที่ช่วยเหลือ ” ไลก้าพูดขึ้น
“ ฉันชื่อไลท์ ” ไลท์พูดขึ้น
“ นี้ๆไลท์ซากของเ้าพวกนี้ฉันขอแบ่งบ้างได้ไหม? ” ไลก้ามองไปยังซากไก่เวทย์พร้อมกับกลืนน้ำลายดังอึก
ไลท์รู้ได้ทันทีเลยว่าเ้าหมอนี้จะต้องเป็นักกินตัวยงแน่ๆ
“ เอาสิยังไงฉันก็เอากลับไปไม่หมดอยู่ดี ” ไลท์พูดขึ้น
“ ขอบคุณ ขอบคุณ ” ไลก้ารีบวิ่งไปที่ซากไก่เวทย์ก่อนที่จะเก็บไก่ไว้ในแหวนมิติถึงสองตัว
ไม่นานกริมรีปเปอร์ก็ขับมาถึงที่ไลท์อยู่
“ หัวหน้า/อาจารย์ ” เวโรนิก้าและเดซี่เรียกขึ้น
“ พวกเธอมาก็ดีแล้วเก็บซากไก่เวทย์ก่อน ” ไลท์พูดขึ้น
ไลก้ามองไปที่เดซี่และเวโรนิก้าครู่หนึ่งจากนั้นก็มองมาที่ไลท์ด้วยแววตาแปลกๆ
“ นี้นายอายุเท่าไรกัน? ” ไลก้าถามไลท์
“ ปีนี้ก็สิบแปด ทำไม? ” ไลท์มองมาที่ไลก้าด้วยความสงสัย
ไลก้าทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับเอานิ้วเขี่ยดินพร้อมกับท่าทีอาลัยตายอยาก
เดซี่และเวโรนิก้าที่เพิ่งมาถึงก็มองมาที่ไลก้าครู่หนึ่งก่อนที่จะมองมาที่ไลท์ด้วยแววสงสัย
“ ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ เ้าหมอนี้เป็ไรก็ไม่รู้ ” ไลท์ยักไหล่
จากนั้นไลท์ก็ได้ยินเสียงพึมพำของไลก้าที่ว่า
“ ไม่ยุติธรรมเลยทำไมเ้าหมอนี้ถึงมีสาวตั้งสองคน สองคนเชียวนะแต่ฉันที่อายุมากกว่ากลับไม่มีสาวคนไหนมองเลย ”
หลังจากที่สองสาวเก็บไก่เวทย์หลายตัวเข้าไปในแหวนมิติแล้วไลท์ก็จะออกเดินทางต่อ
“ เฮ้ รอด้วยฉันไปด้วย ” ไลก้าะโขึ้น
“ แล้วนายจะไปไหน? ” ไลท์ถามขึ้น
“ พวกนายจะไปไหนฉันก็ไปด้วย อีกอย่างฉันเองก็เดินทางไปเรื่อยๆ ” ไลก้าพูดขึ้น
ไลท์หันมาถามสองสาว ก่อนที่สองสาวจะตอบตกลง
“ งั้นก็ไปกันเถอะ ” ไลท์พูดขึ้น
บนกริมรีปเปอร์
“ ฉันขอแนะนำตัวเองอีกครั้งนะ ฉันชื่อไลก้าเป็นักผจญภัยระดับB ฉายาหอกสายฟ้าเพราะว่าฉันสามารถใช้เวทย์สายฟ้าได้ ” ไลก้าพูด
“ ฉันไลท์ นักผจญภัยระดับA ฉายายมฑูตสีทอง ” ไลท์แนะนำตัว
“ ทำไมฉายานายมันเท่ห์จังฟ่ะ ฉายาของฉันมันดูธรรมดาไปเลย” ไลก้าบ่น
“ ฉันเดซี่ นักผจญภัยระดับBและยังเป็ลูกศิษย์ของอาจารย์ไลท์ ” เดซี่พูด
“ ฉันเวโรนิก้า นักผจญภัยระดับE ” เวโรนิก้าพูด
“ พวกเราเป็กลุ่มนักผจญภัยเดธปาร์ตี้ ” ไลท์พูดขึ้น
“ งั้นพวกนายจะว่าอะไรไหมถ้าหากฉันขอเข้าร่วมด้วย? ” ไลก้าพูดขึ้นด้วยแววตาตื่นเต้น
“ นายอยากเข้าร่วมกับพวกเรา? ” ไลท์มองมาที่ไลก้าด้วยแววตาจริงจัง
“ ใช่สิฉันเป็เองก็เดินทางคนเดียวและไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไร อีกอย่างพวกนายก็อายุพอๆกับฉัน ฉันจึงคิดว่าพวกเราน่าจะไปด้วยกันได้ ” ไลก้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ไลท์ยิ้มขึ้นและพูดว่า “ งั้นก็ยินดีต้อนรับสู่เดธปาร์ตี้ของพวกเรานะไลก้าเพียงแต่ฐานะของนายคือสมาชิกฝึกหัดก่อน ”
สาเหตุที่ไลท์กล้ารับไลก้าเข้ามาเป็พวกก็เพราะไลท์ได้ใช้ทักษะบางอย่างเพื่อดูว่าไลก้าโกหกหรือไม่ แต่ทว่าไลก้าไม่ได้โกหกจึงทำให้ไลท์ยอมที่จะให้ไลก้าเข้ามาเป็พวก
“ ขอบใจมากไลท์และฉันขอฝากตัวกับทุกคนด้วยนะ ” ไลก้าหัวเราะอย่างมีความสุข
“ แล้วนี้พวกเราจะไปไหนกัน? ” ไลก้าถามขึ้น
“ เราจะไปงานเทศกาลอาหารที่เมืองคาร์ซัส ” ไลท์พูด
“ เทศกาลอาหารงั้นหรอ งี้ก็เยี่ยมไปเลยสิ ” ไลก้ากลืนน้ำลายดังอึก
หลายชั่วโมงผ่านไป
ไลท์ที่กำลังนอนอยู่บนเก้าอี้ เขามองดูการต่อสู้ระหว่างเดซี่และไลก้ามากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว
จุดเริ่มต้นของการต่อสู้ในครั้งนี้คือไลก้า้าแสดงฝีมือต่อหน้าสาวๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เป็ดั่งที่เขา้าเพราะเวลานี้ไลก้าอยู่ในสภาพสะบัดสะบอมตามร่างกายมีรอยแผลน้อยใหญ่นับไม่ถ้วน
ทันใดนั้นเขาก็เห็นเดซี่ต่อยเข้าไปที่ท้องของไลก้าจนทำให้ไลก้านอนดิ้นกับพื้น
“ บ้าเอ้ย ยัยเดซี่เธอช่วยเบาๆมือหน่อยไม่ได้หรือไง! ” ไลก้าะโอย่างหงุดหงิดเพราะเขาแทบไม่สามารถทำอะไรเดซี่ได้แม้แต่เส้นผม ทำให้เขาเสียความมั่นใจอย่างมาก
“ อย่างนายเนี้ยนะจะมาชนะฉัน? ยังเร็วไปร้อยปีล่ะมั้งอย่างนายน่ะไปสู้กับพี่เวโรนิก้าดีกว่ามั้ง ” เดซี่หัวเราะเยาะ
“ พี่เวโรนิก้ามาสู้กันนนน!!!! ” ไลก้าะโ
“ ขอปฏิเสธ ” เวโรนิก้าะโตอบทันที
แต่ไลก้าก็ยังไม่ยอมแพ้เขาจึงพยายามตื้อเวโรนิก้าต่อเนื้องจนกระทั้งเวโรนิก้าหมดความอดทน
อุก
เวโรนิก้าต่อยเข้าไปที่ท้องของไลก้าอย่างรุนแรงจนทำให้ไลก้าอ้วกออกมาและลงไปนอนตาเหลือกบนพื้น
เวโรนิก้าเหลือบมองไลก้าเล็กน้อยก่อนที่จะไปที่ห้องควบคุมเรือต่อ
17
