บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ถึงแม้ว่าไป๋ชิงอวิ๋นจะเก็บอำนาจบงการของเคล็ดวิชาวาจาสิทธิ์กลับมาแล้ว แต่สถานการณ์ตรงหน้าก็ยังเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ไม่ดี
เหล่าลูกศิษย์ของสำนักจินหยางยังคงระวังตัว มือของพวกเขากุมอยู่ที่ด้ามกระบี่พร้อมที่จะชักมันออกมาได้ทุกเมื่อ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปยังร่างของไป๋ชิงอวิ๋นด้วยความระมัดระวัง
ในอดีตไป๋ชิงอวิ๋นคือหนึ่งในสี่บุคคลไร้ประโยชน์แห่งเมืองจินหยาง เขาเป็เพียงแค่คนธรรมดาที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาอะไรก็ไม่สำเร็จ ไม่ว่าเคล็ดวิชานั้นจะยากหรือง่ายเขาก็ไม่สามารถฝึกฝนอะไรได้เลย เพราะฉะนั้นคนรอบข้างจึงมองเขาเป็เพียงแค่คนไร้ประโยชน์ เป็เพียงแค่เศษสวะไร้ค่าไม่มีความหมายอะไรในสายตาของผู้อื่น
ส่วนเหตุผลที่ไป๋ชิงอวิ๋นฝึกอะไรก็ไม่สำเร็จนั่นก็เพราะว่า ด้วยร่างจุดเหนือกฎเกณฑ์มันไม่สามารถเข้าได้กับเคล็ดวิชาพื้นๆที่แสนจะธรรมดาได้ จุดเหนือกฎเกณฑ์เป็ร่างกายที่พิเศษมาก ในสิบยุคสมัยจักรวาลซึ่งคาดการณ์ออกมาเป็ตัวเลขกาลเวลาที่แน่ชัดไม่ได้ ร่างกายที่พิเศษนี้ถือกำเนิดขึ้นมาเพียงแค่สองร่าง
คนแรกที่ได้ร่างกายนี้คืออัจฉริยะบุคคลอย่างมหาจอมเวทย์เมอร์ลิน ซึ่งเขาคือผู้ที่สามารถคว้าพลังเวทมนตร์เสี่ยวสุดท้ายของจักรวาลยุคเวทมนตร์มาไว้ในได้ ทำให้จักรวาลยุคลมปราณยุคที่หนึ่งเขาถูกเรียกขานว่านมหาจอมเวทย์ทำลายล้าง
จากนั้นผ่านมาสิบยุคสมัยจักรวาลผู้ที่ได้ร่างกายนี้ก็คือไป๋ชิงอวิ๋น และเพราะร่างนี้เป็ร่างกายที่พิเศษ ฉะนั้นแล้วเคล็ดวิชาธรรมดาทั่วไปร่างกายนี้แทบจะปฏิเสธมันทั้งหมด
เคล็ดวิชาอย่างหยินหยางฟ้าดินโกลาหลคือเคล็ดวิชาที่ใช้สร้างจักรวาลขึ้นมาในร่างของมนุษย์ เป็วิชาที่มีความพิเศษจำเพาะ หากไม่มีร่างกายที่พิเศษและไม่มีปณิธานที่แน่วแน่พอ ผลลัพธ์สุดท้ายที่รออยู่คือความตายสถานเดียว
"พวกเราไปกันเถอะ" ไป๋ชิงอวิ๋นหันหลังกลับแล้วเรียกสหายของเขา ทั้งสี่คนหันมองหน้ากันจากนั้นก็พยักหน้าแล้วพากันก้าวเท้าออกเดิน
แต่ก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวปราณกระบี่อันน่าหวาดกลัวและทรงพลังก็แผ่กระจายออกมาจากด้านหลัง เทพธิดาแห่งสำนักจินหยางหลี่หยุนเอ๋อร์ชักกระบี่ของนางออกมาจากฝัง พร้อมทั้งแสดงอำนาจของเคล็ดวิชากระบี่
ไป๋ชิงอวิ๋นและสหายของเขาจำเป็ต้องหยุดฝีเท้าลง เพราะอำนาจคุกคามของกระบี่จากทางด้านหลังน่ากลัวเป็อย่างมาก เหงื่อเย็นไหลออกมาจากด้านหลังของไป๋ชิงอวิ๋น
ตัวของเขานั้นรู้ดีว่าตนเองมีพลังอยู่ในระดับไหน จริงอยู่ว่าตอนนี้ิญญาของเขาแข็งแกร่ง แต่เขากลับฝึกฝนเคล็ดวิชาวาจาสิทธิ์แค่วิชาเดียว อีกอย่างตอนนี้ยังสำเร็จไปเพียงแค่ระดับที่หนึ่งขั้นกลางเท่านั้น ด้วยอำนาจของเคล็ดวิชาวาจาสิทธิ์เขาทำได้เพียงบงการคู่ต่อสู้ ไม่สามารถเอาชีวิตของพวกเขาได้
และที่สำคัญไปกว่านั้นสำนักจินหยางคือสำนักอันดับหนึ่งแห่งทวีปภาคกลาง ตัวเขาไป๋ชิงอวิ๋นไม่ยินดีที่จะล่วงเกินสำนักที่มีความแข็งแกร่งเช่นนี้ ตอนนี้พลังยังคงอ่อนแอการไม่แกว่งเท้าหาเสี้ยนจะทำให้มีอายุที่ยืนยาวมากขึ้น
และอีกอย่างทางสายพลังยุทธ์ตอนนี้ไป๋ชิงอวิ๋นมีพลังยุทธอยู่ในระดับหลอมกายาขั้นที่ห้าเพียงเท่านั้น เมื่อเทียบกับเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์แล้ว มันช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
เหล่าลูกศิษย์สำนักจินหยางเมื่อเห็นเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์แสดงอำนาจของเคล็ดวิชากระบี่ พวกเขาก็ชักกระบี่ออกจากฝักขณะเดียวกันก็แสดงอำนาจของปรานกระบี่ออกมา
เสียง ชิ้ง~~ ดังกระฉ่อนออกไปรอบด้าน ทำให้บรรยากาศรอบข้างสั่นไหว อากาศ ณ ที่แห่งนี้ควบแน่นทำให้หายใจแทบไม่ออก
ไป๋ชิงอวิ๋นสีหน้าเยือกเย็นเขาหันหลังกลับ สายตาจ้องมองไปยังใบหน้าที่แสนเยือกเย็นแต่งดงามของเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์ ทั้งสองคนสบตากันไป๋ชิงอวิ๋นััได้ถึงความเป็ศัตรูจากนาง
"ถ้าไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ในฐานะอดีตของศิษย์ร่วมสำนัก เช่นนั้นก็ขอให้ทุกท่านเห็นแก่หน้าของตระกูลไป๋ ตระกูลกู่ ตระกูลมู่ และตระกูลหยางสักครั้ง จริงอยู่ที่ครั้งนี้ข้าได้ล่วงเกินพวกท่านไป แต่นั่นก็เป็เพราะว่าข้าไม่เข้าใจสถานการณ์ ก่อนหน้านี้พวกท่านชักกระบี่แล้วหันมันมาทางสหายของข้า แล้วพวกท่านจะให้ข้ายืนมองอยู่เฉยๆได้อย่างไร ข้าจําเป็ต้องแสดงพลังอำนาจเข้าหยุดยั้งไม่ให้สถานการณ์มันบานปลาย เพราะฉะนั้นแล้วขอให้ทุกท่านโปรดใจเย็นๆ วางกระบี่ลงก่อนเถอะ" ไป๋ชิงอวิ๋นน้ำเสียงสงบนิ่ง เขากล่าวอธิบายถึงเหตุผลที่ตนเองกระทำลงไปก่อนหน้านี้ เหตุผลที่จำเป็ต้องอธิบายนั่นก็คือการเป็ศัตรูกับสำนักจินหยางมีแต่ข้อเสียไม่มีข้อดี
"สำนักจินหยางใช่ใครที่ไหนจะเข้ามาสร้างความวุ่นวายได้อย่างไร คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป พวกเ้าเห็นสำนักของข้าเป็อะไร ตลาดสดรึ?" ลูกศิษย์ชายคนที่พยายามจะชักกระบี่ฟันมู่ปิงเฟิงก่อนหน้านี้กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น
"ถูกต้อง ในเมื่อวันนี้พวกเ้ากล้ามาหาเื่สำนักจินหยาง ถ้าหากเราปล่อยพวกเ้าไปง่ายๆ เช่นนั้นวันพรุ่งนี้จะมีอะไรมารับประกันว่าพวกเ้าจะไม่กลับมาหาเื่สำนักของพวกข้าอีก" ลูกศิษย์ชายคนที่พยายามห้ามปรามสหายกล่าวขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด สีหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความไม่พอใจ
"สำนักจินหยางใช่สถานที่ที่พวกเ้าล่วงเกินได้หรือ" เยว่มู่หลิงกล่าวขึ้นดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้นางขายหน้าเป็อย่างมาก ถึงอย่างไรวันนี้ก็ต้องเอาคืนไม่อย่างนั้นจะอธิบายเหตุการณ์นี้กับคนอื่นๆได้อย่างไร
"สรุปก็คือ วันนี้ถึงยังไงพวกท่านก็จะไม่ปล่อยพวกข้าไปใช่ไหม" ไป๋ชิงอวิ๋นยังคงสีหน้าผ่อนคลายและน้ำเสียสงบนิ่ง เขาไม่ได้มองใครอื่นเลยทุกคำพูดที่กล่าวยังคงสบตากับเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์ ไม่ได้ละสายตาจากนางไปไหนเลย
"การที่สหายของท่านล่วงเกินข้า ข้าไม่ติดใจเอาความกับพวกเขาที่เป็คนอ่อนแอ แต่กับท่าน วันนี้หากทิ้งแขนไว้ที่นี่หนึ่งข้าง เช่นนั้นวันนี้พวกท่านก็จากไปได้" เทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์ใช้สายตาเ็าจ้องมองไป๋ชิงอวิ๋นด้วยความเยือกเย็น
"เป็สตรีเหตุใดถึงได้เ็านัก ทั้งที่ข้าก็กล่าวขออภัยท่านไปแล้วเหตุใดถึงยังไม่เข้าใจ วันนี้ข้าไม่ได้มีความคิดที่จะล่วงเกินทุกท่านไปมากกว่านี้ เพราะฉะนั้นอย่าได้บีบบังคับข้าให้ต้องลงมือ" ไป๋ชิงอวิ๋นเริ่มโคจรเคล็ดวิชาหยินหยางฟ้าดินโกลาหลไปทั่วร่าง ทำให้บรรยากาศรอบกายที่โดนปราณกระบี่กดทับไว้ผ่อนคลายลง
กู่หวง หยางเฉินและมู่ปิงเฟิงมีเหงื่อเย็นไหลออกมาทั่วร่างกาย ความตึงเครียดในตอนนี้มันช่างแตกต่างกับบรรยากาศที่พวกเขาถกเถียงกันก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
ดวงตาของไป๋ชิงอวิ๋นเริ่มแปรเปลี่ยนจากความสงบนิ่งเป็เยือกเย็น จิติญญาของเขาถูกขับเคลื่อนด้วยเคล็ดวิชาหยินหยางฟ้าดินโกลาหล ทำให้อำนาจที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกมา
เหล่าลูกศิษย์ของสำนักจินหยางตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกกดดัน พวกเขารู้สึกถึงอำนาจบงการเหมือนกับเมื่อครู่มันได้กลับมาอีกครั้งแล้ว กระบี่ที่อยู่ในมือของพวกเขาสั่นไหวส่งเสียงร้องออกไปรอบด้าน พวกเขาพร้อมที่จะลงมือทันทีหากเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์มีคำสั่ง
เทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์และไป๋ชิงอวิ๋นยังคงสบตากันอย่างไม่วางตา ทั้งคู่มองหน้ากันและพยายามอ่านสถานการณ์ของคู่ต่อสู้ ดวงตาข้างซ้ายของไป๋ชิงอวิ๋นมีแสงสีทองเปล่งประกายออกมา ทันทีที่เห็นเหตุการณ์ไม่ปกติเขาจะใช้พลังอำนาจของเคล็ดวิชาวาจาสิทธิ์ พาสหายของเขาหนีจากไปทันที
แต่ถ้าไปทั้งแบบนี้เช่นนั้นก็ต้องเป็ศัตรูกับสำนักจินหยางอย่างเลี่ยงไม่ได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขา้าเลย เพราะฉะนั้นในสถานการณ์เช่นนี้เขาจำเป็ต้องแสดงพลังอำนาจ ให้กับศัตรูได้เห็นว่าถ้าหากเป็ศัตรูกับเขา ศัตรูก็มีจุดจบที่ไม่สวยเหมือนกัน
"เทพธิดาหลี่ท่านจะไม่ปล่อยพวกข้าไปจริงๆหรือ" น้ำเสียงของไป๋ชิงอวิ๋นเต็มไปด้วยพลังอำนาจ "อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องกับสำนักเลย เพราะข้าเองก็ไม่อยากดึงตระกูลไป๋ ตระกูลกู่ ตระกูลมู่ และตระกูลหยาง เข้ามาพัวพันกับความแค้นส่วนตัวของพวกเรา หากท่านยังโกรธแค้นเื่ในอดีตที่ข้าเคยทำ เช่นนั้นเราก็มานัดหมายประลองกัน ท่านคิดว่าอย่างไร"
ดวงตาคู่งามของเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์กระพริบไหว ริมฝีปากแบบบางขยับนางพูดขึ้นว่า "จะประลองเหรอ จะประลองแบบไหน"
เหล่าลูกศิษย์สำนักจินหยางขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนว่าสองคนนี้จะมีความแค้นที่ฝังแน่นกันจริงๆ ที่แท้พวกเขามีเื่อะไรกันแน่ เหตุใดเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์ถึงต้องใส่ใจกับไป๋ชิงอวิ๋นมากขนาดนี้
"ย่อมต้องเป็การประชันกันด้วยพลังยุทธ์ เวลานัดหมายคือสิบปีให้หลัง สถานที่ประลองคือเมืองจินหยาง หากท่านตกลงเื่ในวันนี้ก็ให้ยุติลงแต่เพียงเท่านี้"
"เวลาสิบปีนานเกินไป ที่แท้เ้าก็คิดจะหนี คำพูดของเ้าช่างหาความจริงไม่ได้เลย"
"สำหรับจอมยุทธ์อย่างเรา เวลาสิบปีนับว่ามีความหมายอะไร ทั้งที่พวกเรามีชีวิตอยู่ได้หลายหมื่นปี ระยะเวลาเพียงแค่สิบปีไม่ถือว่ายาวนานเลย มีอะไรให้ยอมรับไม่ได้กัน"
"ล้มเลิกความคิดเถอะ จงทิ้งแขนของเ้าหนึ่งข้างไว้ที่นี่ หากเ้าไม่ยินดีจะตัดมันด้วยตัวเองเช่นนั้นก็ให้ข้าเป็คนตัดให้ก็แล้วกัน" ดวงตาคู่งามของเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์เปลี่ยนเป็เยือกเย็นอำมหิต นางตัดสินใจตวัดกระบี่พร้อมกับแสดงอำนาจของเคล็ดวิชากระบี่ออกมา
"สุริยันลาลับ"
วูบ!
แสงสีแดงประหนึ่งพระอาทิตย์ตกดินสาดแสงกระจายออกมาจากกระบี่ของเทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์ ตัวกระบี่ลุกไหม้ด้วยแสงสีแดงของเพลิงสุริยัน ปลายกระบี่พุ่งไปทางไป๋ชิงอวิ๋นด้วยความเร็วสูง
"ช่างเป็สตรีที่หัวรั้นจริงๆ" หยินหยางฟ้าดินโกลาหลโคจรอย่างรวดเร็ว จิติญญาของไป๋ชิงอวิ๋นตื่นตัวขึ้นอย่างถึงที่สุด ด้วยอำนาจของเคล็ดวิชาหยินหยางฟ้าดินโกลาหลทำให้อากาศรอบด้านบิดเบี้ยว รูปธรรมจักรวาลอันเลือนลางปรากฏขึ้นรอบกายไป๋ชิงอวิ๋น
"ถ้าเจอกันครั้งหน้า ข้าจะทำให้เ้าเสียใจกับการกระทำในวันนี้" ไป๋ชิงอวิ๋นน้ำเสียงเยือกเย็นแววตาเคร่งขรึม เขาสะบัดมือออกไปพร้อมกับอากาศรอบด้านที่สั่นะเืและบิดเบี้ยว "ต่อให้มีศัตรูพันหมื่นเบื้องหน้า หากข้าจะไปใครก็รั้งไม่อยู่ เคลื่อนย้ายหลบหลีก ถอยห่างห้าสิบลี้"
กฎเกณฑ์รอบด้านตื่นตัวและอากาศรอบข้างก็บิดเบี้ยวสั่นไหวไม่หยุด จากนั้นร่างของไป๋ชิงอวิ๋น กู่หวง มู่ปิงเฟิง หยางเฉิน และรถม้าคันที่ถูกลากด้วยแม่วัวก็ถูกคลื่นพลังของเคล็ดวิชาวาจาสิทธิ์เข้าห่อหุ้ม ปลายกระบี่สีแดงเพลิงทะลวงผ่านกฎเกณฑ์และอากาศรอบด้านที่สั่นไหว พุ่งตรงไปยังร่างของไป๋ชิงอวิ๋น
แต่เมื่อปลายกระบี่สีแดงเพลิงทะลวงไปถึงจุดที่ไป๋ชิงอวิ๋นยืนอยู่มันก็ต้องหยุดชะงักลง เทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่แข็งค้าง นางหันมองดูรอบกายก็เห็นเพียงโลหิตสีแดงฉานติดอยู่ที่ปลายกระบี่และหยดอยู่ที่พื้นอีกเล็กน้อย ตอนนี้รอบด้านไม่เหลือร่างเงาของไป๋ชิงอวิ๋นกับพรรคพวกของเขาอีกแล้ว แม้แต่รถม้าคันนั้นก็ยังหายไปด้วย
เทพธิดาหลี่หยุนเอ๋อร์แผ่กระจายััรับรู้ออกไปในรัศมีสามสิบลี้รอบร่างกายของนาง แต่ก็ไม่สามารถััคลื่นพลังของไป๋ชิงอวิ๋นกับพรรคพวกได้เลย นางขมวดคิ้วเข้าหากันจ้องมองไปยังปลายกระบี่สีแดงฉานของตนเอง
เปลี่ยนเวลาอัพเดทเป็ 19:00 น แทนนะครับ หรือถ้าวันไหนเลยเวลา 19:00 น ไปแล้วแต่ยังไม่เห็นนิยาย ถ้าเป็อย่างนั้นก็ให้เข้าใจไปเลยว่าวันนี้นิยายไม่ได้อัพ
1K
