ตอนที่ 2 ชำระร่าง
บนแผ่นดินมนุษย์ทวีปรุ่งอรุณ ได้แบ่งออกเป็ 4 เมืองใหญ่ได้แก่ เมืองฟ้าคราม เมืองฟ้ากระจ่าง เมืองหงส์์ และเมืองนภาวารี ในสำนักกระบี่์ที่เมืองฟ้ากระจ่าง มีชายหนุ่มผอมแห้งผู้หนึ่งนอนอยู่ในบ้านพักหลังเล็กๆของสำนักปีนี้ชายหนุ่มอายุได้ 17 ปีแล้ว แต่ยังเป็ได้แค่ศิษย์สายนอกเท่านั้นจึงได้แต่อาศัยอยู่นอกเขตในสำนักชายหนุ่มนอนลมหายใจโรยรินเนื่องจากจากเมื่อวานเขาได้รับาเ็สาหัสในการประลองเพื่อเลื่อนเป็ศิษย์สายในแต่นั้นกลับแพ้ในการประลองแถมยังได้รับาเ็ภายในอีกด้วย “จนถึงตอนนี้ท่านพ่อก็คงยังไม่มองมาที่ข้าสินะ” ชายหนุ่มบ่นพึมพำออกมาขณะที่คิดถึงบิดาของตน ทุกคนต่างรู้ดีว่าบิดาเขาคือเ้าสำนักแห่งนี้แต่เนื่องจากเขานั้นเป็คนที่ไร้พร์ในการบำเพ็ญและการต่อสู้จึงได้ถูเหล่าที่น้องของตนเองแตะออกมาจากบ้านบิดาของเขาก็ไม่ได้สนใจเขานักเนื่องจากแม่ของเขาได้เสียชีวิตไปแล้ว หลังจากคลอดเขาได้ 7 วัน เขานั้นได้กลายเป็ขยะของตระกูลอย่างแท้จริงแม้แต่เหล่าอาจารย์หรือคนใช้ในสำนักยังพากันดูถูกเขาลมหายใจสุดท้ายของชายหนุ่มได้ดับลงขณะนั้นมีอณูแสงสีทองจากที่ไหนก็ไม่รู้ค่อยๆซึมเข้าไปในร่างของเขา หัวใจของเขากลับมาเต้นอีกครั้งค่อยๆเต้นจากช้าๆจนเริ่มเต้นเป็ปกติ
ร่างกายของเขาค่อยฟื้นฟูขึ้นมาเองแม้แต่อาการาเ็ภายในยังค่อยๆฟื้นฟูกลับมาผ่านไปซักพักเปลือกตาของชายหนุ่มค่อยๆเปิดเป็ดวงตาที่ใส่กระจ่างอย่างที่ชายหนุ่มไม่เคยมีมาก่อน “เกิดอะไรขึ้นกัน” ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นมาบนเตียงช้าๆเขายกมือขึ้นมาคิดอนุมานในสมองเป็สิบรอบ “การเลื่อนระดับของข้าน่าจะมาปัญหาร่างกายจึงได้สลายไปเหลือเพียงดวงจิตที่ถูกพลังลึกลับบางอย่างส่งมาในร่างนี้” ชายหนุ่มเดินไปยังหน้ากระจกเพื่อตรวจสอบร่างกายใหม่ของตนเห็นชายหนุ่มที่อายุน่าจะ 16 17 ปี ดวงตาใส่กระจ่างใบหน้าหล่อเหลาจะว่าหล่อเป็อันดับต้นๆของทวีปเลยก็ว่าได้ผิวของเขาขาวละเลียดราวกับหิมะ “หน้าตาไม่เลวแฮะ” ชายหนุ่มหลับตาเพื่อตรวจสอบลมปราณ “เป็การบ่มเพาะที่ข้าไม่รู้จักงั้นรึ” ชายหนุ่มหลับตาลงอีกครั้งเพื่อรีดเค้นดูความทรงจำของเ้าของร่างเดิมทันใดนั้นความทรงจำของเ้าของร่างเดิมก็ถาโถมเข้ามาในหัวของเขา “อย่างนี้เองดูเหมือนระบบการบ่มเพาะจะแตกต่างจากดินแดนที่เราจากมาสินะดูเหมือนตอนนี้ข้าอยู่ระดับขั้นรวบรวมลมปราณขั้น6สินะ” ระดับรวบรวมลมปราณจะแบ่งออกเป็ 9 ขั้น 1-3 จะเรียกรวมๆว่าขั้นรวบรวมลมปราณขั้นต้น 4-6จะเป็ระดับรวบรวมลมปราณขั้นกลาง 7-9 จะเรียกระดับรวบรวมลมปราณขั้นสูงหรือถ้าอยู่ขั้น 9 จะถูกเรียกว่าขั้นสูงสุด “แต่ดูเหมือนพร์ในการบ่มเพาะร่างนี้จะมีปัญหาเนื่องจากระดับของคนปรกติในอายุ 16-17จะต้องเลื่อนขึ้นไปเป็ระดับผู้ใช้ลมปราณแล้ว” ชายหนุ่มหลับตาอีกครั้งเพื่อตรวจร่างกายใหม่ของตนเอง “ดูเหมือนว่าเส้นลมปราณจะถูกอุดตันจากจึงรวบรวมพลังได้ช้าสินะ” “งั้นคงต้องเริ่มต้นั้แ่ค่อยๆทะลวงไปทีละเส้น” ชายหนุ่มนั่งสมาธิลงบนที่นอนแล้วเปลี่ยนพลังลมปราณให้เป็ปราณกระบี่ที่เขาเชี่ยวชาญเขาค่อยๆทะลวงผ่านที่ละเส้นอย่างประนีตมากมาก หากไม่มีความเชี่ยวชาญคนธรรมดาคงไม่อาจทำได้แต่สำหรับเขาผู้ที่เป็เซียนกระบี่ในชีวิตที่แล้วกลับไม่มีปัญหาใดๆ เส้นลมปราณมีทั้งหมด 12 เส้น 309 จุดเขาทะลวงไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เศษอุดตันที่ติดค้างอยู่ได้ถูกเขาใช้ปราณกระบี่ทำลายจนกลายเป็อณูขนาดเล็ก ขณะเดียวกันเขาก็ได้รวบรวมสมาธิเพื่อรวบรวมลมปราณ ลมปราณจำนวนมากถูกดูดเข้ามาหาเขาอย่างบ้าครั่ง ระดับของเขาค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“ปั้ง ปั้ง ปั้ง”เสียงของการเลื่อนระดับดังขึ้นอย่างต่อเนื่องผ่านไปซักพักชายหนุ่มลืมตาขึ้น “เกือบทะลวงผ่านขั้นรวบรวมลมปราณไปได้สินะ” “ขั้นรวบรวมลมปราณขั้น9” คาบสกปรกในร่างกายของเขาไหลซึมออกมา “หึม” ชายหนุ่มใช้ปราณกระบี่ของเขาสลายคาบสกปรกออกไปง่ายๆเหมือนไม่เคยมีคาบอะไรมาก่อน ปรกติการเลื่อนระดับไม่ได้ง่ายอย่างนี้แต่เนื่องจากร่างกายของเขาได้รับการชำระล้างจนบริสุทธิ์อย่างมากเส้นลมปราณไร้สิ่งกีดขวงใดใด เทียบได้กับพวกอัจฉริยะในตำนานที่มีร่างสถิตเทพหรือพวกสายเืศักดิ์สิทธ์เลยก็ว่าได้ และอีกเหตุผลหนึ่งคือขั้นรวบรวมลมปราณนั้นถือเป็ระดับการขอบเขตที่ตำการเลื่อนระดับจึงไม่ได้เป็เื่ยากอะไรมาก “คงต้องลองออกไปดูข้างนอกซักหน่อยแล้ว” เหว่ยอิง ลุกขึ้นเปิดประตูออกจากห้อง
ประตูที่พักของเขาเปิดออกในรอบ 3วัน ลูกศิษย์สายนอกจำนวนมากมองมาที่ประตูที่ถูกเปิดออกมา “ไอ้ขยะนั้นยังไม่ตายอีกหรอนี้” ลูกศิษย์สายนอกคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยเสียงค่อนข้างดัง “ไปรายงานลูกพี่ใหญ่เร็ว” ลูกศิษย์สายนอกผู้นั้นวิ่งกับศิษย์ร่วมสำนักสองคนไปทางที่พักศิษย์สายใน “หืม”ชายหนุ่มไม่ได้สนใจมากนัก “ถ้าจำไม่ผิดหมอนั้นน่าจะเป็ลูกศิษย์สายนอกที่เป็ลูกน้องของเว่ยตงน้องชายต่างมารดาของข้าสินะ” “ไปหาอะไรกินหน่อยแล้วกันรู้สึกว่าโรงอาหารน่าจะไปทางนั้น” ชายหนุ่มเดินไปตามความทรงจำในร่างเดิมของเขา ระหว่างทางจะคอยมีสายตามองมาที่เขาตลอดทางบางคนมองด้วยความสงสาร บางคนมองด้วยความสะใจ ชายหนุ่มเดินเข้าไปในโรงอาหารแล้วสั่งอาหารมากินสองสามอย่าง “อ้าวเว่ยอิง เ้าไม่เป็อะไรแล้วใช่หรือไม่” ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาทักเขาขณะนั่งอยู่ ถ้าจำไม่ผิดหมอนี่คือเหลียงตงเพื่อนเพียงคนเดียวที่คอยช่วยเหลือเขาอยู่ตลอดเวลา “อึ้มไม่เป็ไรแล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับเล็กน้อย เหลียงตงคือเด็กหนุ่มอัจฉริยะอีกคนของสำนักเขาสามารถอยู่ในขั้นรวมลมปราณขั้น 9 ด้วยอายุ17 ปี และล่าสุดเขายังชนะการปะลองเพื่อเป็ศิษย์สายในได้ “อาทิตย์หน้าข้าก็ต้องย้ายเข้าไปในเขตในของสำนักแล้วเ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วย แล้วอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะมีการประลองสำหรับพวกที่ตกรอบด้วยเ้ามั่นใจว่าจะผ่านไปได้หรือไม่” “ประลองอย่างไรรึ” เหว่ยอิงพูดด้วยท่าทางเฉยเมยไม่สนใจมากนัก “นี่เ้าสมองเสื่อมไปแล้วหรือไงการประลองรอบหน้าคือการแข่งกันฝ่าเขาวงกตลวงตายังไงเล่า” เหว่ยอิงเค้นความทรงจำของเขาเล็กน้อยก็นึกออก เขาวงกตลวงตาเป็สมบัติของสำนักที่เ้าสำนักรุ่นแรกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบศิษย์ในรุ่นก่อนว่ากันว่า มันมีพลังในการสร้างภาพลวงตาที่แข็งแกร่งขึ้นอยู่กับเ้าของ เ้าสำนักรุ่นแรกถึงกับสามารถจับสัตว์อสูรขั้นผลิดอกขังไว้ในเขาวงกตได้เป็เดือน ต้องบอกว่าขั้นผลิดอกคือขั้นที่สูงมาก ซึ่งผู้แข็งแกร่งขั้นนี้ถือว่าหายากมากส่วนมากจะเป็ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังหรือระดับเ้าสำนักเท่านั้น ดั้งนั้นเขาวงกตที่สามารถขังสัตว์อสูรขั้นผลิดอกได้จึงถือว่าเป็สมบัติที่มีระดับสูงมาก ถือว่าเป็รากฐานของสำนักเลยก็ว่าได้
482
