เครื่องบินลำใหญ่บินลัดขอบฟ้า...
จากเมืองหลวงมุ่งลงสู่ภาคใต้ใช้เวลาเพียงชั่วโมงนิดๆ เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักผิวขาวใสกำลังเดินลากกระเป๋ามาตามทางเดิน ดวงตาเรียวยาวขีดเป็เส้นเนื่องจากมีเชื้อสายจีนจากทางพ่อ แต่ด้วยที่แม่เป็คนไทยแท้ จึงทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มและแก้มยุ้ยออกมาเป็ยวงๆ แม้รูปร่างจะเล็กกระทัดรัด แต่ก็มีบางส่วนของร่างกายอวบอั๋นเนื่องจากถูกอาม่าอากงยัดข้าวขาหมูเข้าปากมาแต่เล็ก
“ตี๋ถึงแล้วครับแม่” เด็กหนุ่มบอกผู้ปกครองทางโทรศัพท์
“รีบมาเลย พ่อเขาทำของโปรดให้เราเต็มโต๊ะไปหมดแล้ว”
“อย่าพึ่งกินก่อนผมล่ะ”
ตี๋บอกแม่...
เมื่อร่างเล็กเดินมาถึงประตูทางออก มือเรียวก็โบกแท็กซี่และยกกระเป๋าออกจากสนามบัน กลับบ้านวันหยุดยาวนี้ตรงกับวันรวมญาติพอดี ทำให้เด็กหนุ่มเตรียมกระเป๋าเสื้อผ้ามาจากมหาลัยมาพอสมควร ครอบครัวตี๋อยู่โซนนอกเมือกที่เต็มไปด้วยธรรมชาติ นอกจากจะมีธุรกิจเล็กๆน้อยๆ ก็ยังมีสวนยางหลายสิบไร่ไว้ให้ร่างเล็กเตรียมมาบริหารต่ออีกด้วย
ณ บ้านกลางสวน
“อ้วนขึ้นนะเรา หน้ากลมเหมือนซาลาเปาแล้ว”
“พอเลยพ่อ”
เสียงเล็กพูดกับพ่อตัวเอง
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายพร้อมกับลากกระเป๋าสัมภาระเข้าไปในบ้าน เมื่อผู้เป็แม่และเหล่าญาติได้เห็นก็พากันเอ่ยแซวถึงแก้มป่องสีชมพูอ่อนทั้งสองข้างของตี๋ ลูกพี่ลูกน้องคนอื่นต่างสูงชะลูดเหมือนกับนางแบบนายแบบ ผิดแต่คนตัวเล็กที่แตกต่างเนื่องจากมีเชื้อสายไทยมากกว่าใครๆ
งานเลี้ยงรับประทานอาหารผ่านไปได้นานพอสมควร...
หลังจากที่หน้าท้องตึงหนังตาก็เริ่มย่อน ร่างเล็กจึงขอตัวออกไปเดินย่อยอาหารในสวนยางหลังบ้านพร้อมกับจักรยานคันเก่าที่ปั่นได้ไม่ค่อยดีนัก
“กว้างกว่าที่คิดแฮะ”
ปกติแล้วที่แห่งนี้เป็ของเพื่อนบ้าน ตี๋จำได้ว่าตอนเด็กๆมันเต็มไปด้วยป่าหนาทึบรกร้างขนาดใหญ่ แต่หลังจากที่พ่อของเขาได้ซื้อต่อมาทำสวนยาง ทุกอย่างก็ดูสะอาดสะอ้านเป็ระเบียบเรียบร้อยมากกว่าเดิม บรรยากาศยามบ่าย ณ ต่างจังหวัดร่มรื่นเย็นสบายทำให้ไม่เหน็ดเหนื่อยกับระยะทางเท่าไหร่นัก
เมื่อปั่นมาไกลจากบ้านพอสมควร เรียวขาสีขาวจึงค่อยๆก้าวเท้าลงจากจักรยาน ก่อนจะส่ายก้นเดินไปตามทางแคบๆของสวน
“แบบนี้เขากรีดกันยังไงนะ”
แก้มป่องพึมพำด้วยความสงสัย...
และด้วยนิสัยอยากรู้อยากเห็นั้แ่เด็กๆ มันจึงทำให้ร่างเล็กเอื้อมมือไปััถ้วยน้ำยาง แต่ด้วยน้ำหนักแรงมือที่มากเกินไป มันจึงทำให้ทุกอย่างตกหล่นลงสู้พื้นต่อหน้าต่อตา เสียงเล็กอุทานด้วยความใ แต่เสียงทุ้มต่ำจากชายปริศนาที่ดังขึ้นจากด้านหลังกลับทำให้ตี๋ใเสียยิ่งกว่า!
“ทำอะไรของมึงวะ!”
“….อ๊ะ….ค….คือ”
899
