ตอน เกมเดิมพัน
“เฮ้ยผู้หญิงที่สวยๆ นั่นใครวะไอ้พายุ”
“อ๋อ น้องออเกรซเด็กปีหนึ่งคณะอะไรสักอย่างกูจำไม่ได้ละ ว่าแต่สวยละลายเลยใช่มะ”
ไอ้พายุหันมาพยักหน้าให้ผมแวบหนึ่งก่อนจะหันไปยังน้องออเกรซที่กำลังปั่นจักรยานออกกำลังกายใกล้พวกเราสองคนเข้ามาเรื่อยๆคอนโดฯ ที่ผมพักอยู่ห่างจากสวนสาธารณะแห่งนี้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ่เย็นหลังเลิกเรียนหรือยามว่างผมเลยชอบมาวิ่งออกกำลังกายนั่งอ่านหนังสือ หรือนั่งเล่นรับลมเย็นๆ อยู่ละแวกนี้เป็ประจำ
“กูไม่ยักรู้ว่าน้องออเกรซมาออกกำลังที่สวนนี่ด้วย”
“สวย กูชอบวะ”
ผมกระตุกยิ้มพร้อมกับยักคิ้วให้ไอ้พายุเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ยอมคบกับผมขณะที่สายตาของผมกับมันยังคงโฟกัสไปยังเด็กสาวที่ชื่อออเกรซ บ้านของไอ้พายุห่างจากสวนสาธารณะแห่งนี้ไปอีกค่อนข้างไกลอยู่ในหมู่บ้านย่านคนมีเงินทุกวันมันมักจะชอบมาขลุกอยู่กับผมกว่าจะกลับบ้านก็มืดค่ำ
ไอ้พายุเป็ลูกคนรวยที่พ่อแม่ไม่ค่อยมีเวลาให้ผมกับมันมีนิสัยหลายอย่างที่คล้ายๆ กันเลยทำให้กลายเป็สนิทกัน นิสัยเสียของไอ้พายุคือใช้เงินมือเติบและชอบอุปโลกน์ตัวเองว่ามันเป็ลูกพี่ผมแต่มันก็ไม่เคยข่มผมเลยสักครั้ง
“ไอ้เพชร กูว่ามึงอย่าลองของดีกว่าน้องเค้ามีคนจีบเยอะแต่น้องแม่งโคตรหยิ่ง ขนาดไอ้แมทที่ว่ารูปหล่อพ่อรวยสาวทั้งมอติดกันตรึมยังแดรกแห้วมาแล้วกูก็เคยลองจีบนะ แต่…”
ไอ้พายุไหวไหล่พร้อมกับเบ้ปาก
“แล้วถ้ากูจีบน้องเค้าติดล่ะ”
“โอ้โหมั่นหน้าชิบหายไม่ต้องถึงกับจีบติดหรอกไอ้เพชรแค่น้องเค้ายอมคุยกับมึงก็บุญหล่นทับแล้วกูบอกแล้วไงว่าน้องเค้า…”
ไอ้พายุหันหน้ามาหาผมยกมือป้องปากพร้อมกับกระซิบเบาๆ
“โคตรหยิ่งเลย”
“ถ้ากูจีบน้องเค้าติดมึงเลี้ยงข้าวกูอาทิตย์หนึ่ง ว่าไง”
ผมยักคิ้วให้ไอ้พายุทำนองท้าทาย
“เดี๋ยวๆมึงจะใช้เวลากี่วันในการจีบน้องเค้า”
ผมชู้นิ้วมือขึ้นสามนิ้ว
“สามเดือน? นานไปป่ะวะ”
“สามนาที”
“อุปส์ ฮา ฮา ฮา มึงบ้าเหรอเปล่าเนี่ยไอ้เพชรหลอนมาม่าคัฟป่ะกูถามจริงกูบอกแล้วว่าอย่าแดรกมาม่าเยอะมันมีแต่โซเดียมไอ้เชี้ย เอางี้ถ้ามึงทำได้อย่างที่โม้จริงนะกูเลี้ยงข้าวกลางวันมึงสามเดือนเลยเอ้า”
“ตามนั้นนะ”
ผมย้ำกับมันอีกรอบ
“เออ โน้นน้องเค้าถีบจักรยานมาแล้วโชว์ของให้กูดูหน่อยไอ้เพชร”
150
