บทที่ 23 นางเอกเข้าสู่ด้านมืด
ความรู้สึกนี้ช่างละเอียดอ่อน หนานลี่ไม่ได้ทำอะไรแท้ๆ แต่เป่ยิอินกลับรู้สึกเหมือนกับแมวที่ถูกเหยียบหาง
เป่ยิอินเบือนหน้าหนีเพื่อสงบสติอารมณ์ จู่ๆก็ได้ยินเสียงนกกระเรียนร้องดังมาจากเบื้องบน เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นกระเรียนขาวสยายปีกอยู่บนฟ้าสูง และบนหลังของมันมีสตรีในชุดแดงยืนอยู่
หนานลี่เงยหน้าขึ้นมอง ลอบผิวปากในใจ --นางเอกมาแล้ว!
"ศิษย์พี่..." ดวงตาของสุ่ยเซียนมองแค่เป่ยิอินที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน หลังจากที่เขาไปสู้กับจอมมารคนเดียว นางก็รู้สึกกระวนกระวายใจตลอดเวลา จึงพยายามสงบจิตโดยการแช่ตัวในน้ำพุของวิหารเทพเซียน ทว่าด้วยไอมารที่แทรกแซงจากภายใน ทำให้มีหลายครั้งที่นางเกือบจะควบคุมสติไม่อยู่
ตอนนี้นางได้รับสารจากเป่ยิอินจึงรีบมาหาเขา ศิษย์พี่ยังคงดูสงบเช่นเคย เสื้อผ้าขาวสะอาดราวกับจันทร์ค้างฟ้า เพียงแต่ปีศาจน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆเขาทำให้นางรู้สึกไม่พอใจ เหตุใดศิษย์พี่ถึงได้อยู่กับนาง มิน่าเล่าข้าหานางที่วิหารไม่เจอ ที่แท้นางก็อยู่กับศิษย์พี่มาโดยตลอด ทั้งยังไปสู้กับจอมมารกับเขาอีก
ข้าก็อยากสู้กับจอมมารร่วมกับศิษย์พี่ แต่ศิษย์พี่ไม่ยินยอม เมื่อข้ามาไม่ได้ แล้วเหตุใดเขาถึงยอมพาปีศาจน้อยที่พลังบ่มเพาะอ่อนแอมาด้วย?
สุ่ยเซียนบังเกิดอารมณ์อันซับซ้อน แต่ก็ไม่แสดงออกมาทางสีหน้า นางพยายามละสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยา หันไปมองเป่ยิอินด้วยรอยยิ้ม "ศิษย์พี่ ได้ยินมาว่าจอมมารพยาบาทในมิติหนีออกมาแล้ว เื่ราวมันเป็มาอย่างไรเ้าคะ?"
เป่ยิอินกำมือ ยกมันแตะริมฝีปากแล้วกระแอม "เื่มันยาว ข้าได้ส่งสารไปบอกพวกผู้าุโแล้ว เหตุใดพวกเขาถึงไม่มากับเ้า" ในสารเขาเขียนถึงความสำคัญของเื่นี้ไว้อย่างละเอียดแล้ว เหตุใดคนที่มาก่อนถึงไม่ใช่เหล่าผู้าุโจากสำนักเซียน?
สุ่ยเซียนเม้มปาก ใบหน้าของนางหมองลงศิษย์พี่พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือกำลังตำหนินางว่ามาเร็วเกินไปจนรบกวนเวลาที่เขาอยู่กับปีศาจน้อย?
ความริษยา ความไม่ยินยอม และความโกรธผสมปนเปกันอยู่ในใจของสุ่ยเซียน ไอมารที่นางพยายามระงับไว้ก็เริ่มกำเริบ นางเอามือกุมหน้าอก สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์
สุ่ยเซียนพยายามระงับความทุกข์ในใจ ฝืนยิ้มออกมา "ข้ากับเหล่าผู้าุโได้รับสารของศิษย์พี่ก็รีบมาทันทีเ้าค่ะ เพียงแต่เหล่าผู้าุโแยกกันไปตามหาจอมมารพยาบาท พวกเรานัดกันไว้ว่าหากเจอมันจะใช้พลุไฟเป็สัญญาณ"
เป่ยิอินพยักหน้ารับรู้ "ขอบคุณศิษย์น้อง ลำบากเ้าแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็แยกกันไปเถิด..." เขาพูดพลางหันไปมองหนานลี่ "พลังบ่มเพาะของปีศาจน้อยยังอ่อนแอ นางอยู่กับข้าก็แล้วกัน"
สุ่ยเซียนฝืนยิ้มออกมา เดินไปที่ข้างๆหนานลี่ "ศิษย์พี่ ให้ข้าไปกับปีศาจน้อยเถอะเ้าค่ะ พวกเราเป็สตรี ไปด้วยกันจะสะดวกดี ปีศาจน้อยขอบใจเ้ามากนะที่ดูแลศิษย์พี่ของข้ามาโดยตลอด" นางเน้นคำว่า "ดูแล" เห็นได้ชัดว่ามีนัยแฝง
หนานลี่มุมปากกระตุก เล่าความจริงออกมา "เป็ท่านเซียนต่างหากเ้าค่ะที่ดูแลข้า"
สุ่ยเซียน "ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจเ้าผิด ทำไม่ดีกับเ้าไว้เยอะ ก็อย่าถือสาข้าเลยนะ"
หนานลี่รู้สึกสับสน เหตุใดนางเอกดอกบัวขาวถึงได้ทำดีกับข้าเช่นนี้? นางมีแผนการอะไรใช่หรือไม่?
"ท่านเซียน ข้าจะไปกับแม่นางสุ่ยเซียนเ้าค่ะ พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ จอมมารพยาบาทหนีไปเช่นนี้ ด้วยพลังทำลายล้างของเขา ข้าเกรงว่าจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้น"
เป่ยิอินขมวดคิ้ว สุ่ยเซียนไม่เคยชอบปีศาจน้อย แล้วพวกนางไปสนิทสนมกันั้แ่เมื่อใด?
เป่ยิอินเดินไปหาหนานลี่ คว้าแขนเสื้อของนางไว้แล้วก็พานางเดินออกไป "ศิษย์น้อง ปีศาจน้อยอาจตกเป็เป้าหมายต่อไปของจอมมารพยาบาท ปล่อยเ้าอยู่กับนางมันอันตรายเกินไป"
แม้ปากเอ่ยเหมือนเป็ห่วงสุ่ยเซียน แต่ที่จริงแล้วเป็เพราะความไม่สบายใจของเขาเอง เขาไม่ลืมว่าสุ่ยเซียนมีอคติกับปีศาจน้อยเพียงใด ภาพที่สุ่ยเซียนทำร้ายหนานลี่ยังคงติดตา
สุ่ยเซียนกระพริบตา "ศิษย์พี่ไม่ต้องเป็ห่วง ข้ารับปากว่าจะดูแลนางให้ดีเ้าค่ะ"
เป่ยิอินถอนหายใจ เหตุใดศิษย์น้องถึงตีความคำพูดของเขาไม่แตกนะ? เ้าตัวไม่อยากเสียเวลาอีก เดินตรงไปข้างหน้า พอมาถึงข้างๆหนานลี่ก็หยุดลง แล้วคว้าแขนของนางไว้ ลากตัวหนานลี่ออกมา
สุ่ยเซียนที่เห็นภาพนี้รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า มองเป่ยิอินจูงมือหนานลี่จากไป นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ไอมารสีดำค่อยๆรวมตัวกันในมือของนาง นางอยากจะให้ปีศาจน้อยหายไปจากโลกใบนี้ สายตาและหัวใจของศิษย์พี่จะได้มองมาที่นางแค่คนเดียว
หนานลี่มองมือของตัวเองที่ถูกเป่ยิอินกำแน่นก็ใ ไม่ใช่ว่าพระเอกไม่ชอบให้สตรีเข้าใกล้หรอกหรือ แล้วเหตุใดเขาถึงได้จับมือนาง?
เป่ยิอินจูงมือหนานลี่มาถึงที่ที่ไม่มีคน ที่นี่คือป่าไผ่แห่งหนึ่ง ลมพัดใบไผ่เสียดสีกันส่งเสียงดังซู่ๆ
หนานลี่สะบัดมือออกจากมือของเป่ยิอิน มองเขาอย่างไม่เข้าใจ "ท่านเซียน ท่านทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องนะเ้าคะ"
"มีอันใดไม่ถูกต้อง?" เป่ยิอินจ้องเข้าไปในดวงตาของหนานลี่ ดวงตาสีเข้มของนางดูมืดมนยากจะเข้าใจ
"ข้ารู้ว่าท่านจงใจใกล้ชิดข้าเพื่อให้แม่นางสุ่ยเซียนหึงหวง แต่ท่านไม่เปิดโอกาสให้นางเลย เช่นนี้มีแต่จะทำให้พวกท่านห่างเหินกัน"
ถึงแม้ระบบจะบอกว่าพระเอกเปลี่ยนไปแล้ว แต่หนานลี่ก็รู้สึกว่าต้องพาพระเอกให้กลับเข้าร่องเข้ารอย เพราะเขายังเป็ของนางเอก
เป่ยิอินหน้าดำคล้ำลงทันที "ใครบอกเ้าว่าข้าจงใจทำให้ศิษย์น้องหึงหวง ข้าไม่ได้ชอบนางจะทำให้นางหึงทำไม อันที่จริงแล้วข้า..."
หนานลี่รีบขัดจังหวะ "แต่ท่านรู้หรือไม่เ้าคะว่าแม่นางสุ่ยเซียนชอบท่านมาก ในเมื่อท่านไม่ชอบนาง เหตุใดท่านไม่บอกนางให้ชัดเจน ให้นางตัดใจ แต่ท่านกลับเอาข้ามาเกี่ยวข้อง"
เป่ยิอินชะงัก รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่มันคล้ายถูกคนที่ตัวเองชอบทิ่มแทงหัวใจ
"ข้า..." เป่ยิอินอ้าปากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก
ที่จริงแล้วเขาไม่เคยคิดถึงเื่นี้เลย
เดิมเขาคิดว่ากระทำเช่นนี้จะทำให้สุ่ยเซียนเข้าใจ แต่ไม่คิดเลยว่าปีศาจน้อยจะต่อต้าน ดวงตาของนางยามนี้ใสซื่อ แต่เพราะมันใสซื่อเกินไปจึงทำให้เขาเข้าใจว่าในสายตาของนางไม่มีเขาอยู่เลย มันคือสายตาเดียวกับที่เขามองสุ่ยเซียน ที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่รู้สึกหวั่นไหว
เขาอยากจะบอกหนานลี่ว่าเขาชอบนาง แต่ตอนนี้ดูเหมือนท่าคงไม่จำเป็แล้ว ปีศาจน้อยดูแคลนที่เขาจัดการเื่ความรักของตัวเองไม่ได้
เป่ยิอินก้มหน้าลง ปกปิดแววตาของตัวเอง "ข้าเข้าใจแล้ว" พูดจบก็หันหลังกลับไป คงถึงเวลาแล้วที่เขาควรคุยกับศิษย์น้องหญิงให้รู้เื่
หนานลี่ถอนหายใจ เมื่อครู่สีหน้าของนางเอกดูไม่ดี คงจะเสียใจเพราะถูกพระเอกทำร้ายจิตใจสินะ การที่ต้องแอบรักคนที่ไม่เข้าใจความรักมันเหนื่อยจริงๆ
....
หนานลี่นอนอาบแดดอยู่บนพื้นอย่างเบื่อหน่าย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ระบบก็พูดขึ้นมาว่า "โฮสต์ ระบบตรวจพบว่านางเอกเข้าสู่ด้านมืดแล้ว ท่านต้องระวังนางบุกมาแก้แค้น"
หนานลี่คิดในใจ : ข้าไม่ได้อยู่กับพระเอก นางจะมาแก้แค้นข้าทำไม?
ระบบ : นางเอกอกหักจนเกิดปิศาจในใจ นางคิดว่าที่นางเข้าสู่ด้านมืดก็เพราะท่าน คิดว่าหากท่านไม่ปรากฏตัวขึ้น นางก็คงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางอยากจะจับท่านมาเป็ภาชนะถ่ายทอดไอมาร เช่นนี้ท่านก็จะเข้าสู่ด้านมืด เนื้อเื่ก็จะกลับมาเป็เหมือนเดิม
หนานลี่คิดในใจ : นางเอกคนนี้ใจร้ายจริงๆ ข้าจะไม่ยอมให้นางสมหวังหรอก
หนานลี่บ่นในใจเสร็จก็รีบวิ่งตามเป่ยิอินไป ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเท่ากับข้างๆพระเอกอีกแล้ว
นางต้องไปบอกพระเอกว่านางเอกเข้าสู่ด้านมืด นางเอกปกปิดได้แเีมาก เกรงว่าพระเอกจะไม่เชื่อว่านางเอกจะกลายเป็คนเลว สตรีที่เข้าสู่ด้านมืดเพราะความรักนั้นน่ากลัวที่สุด
อย่างไรก็ตาม หนานลี่เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็บังเกิดหมอกดำหนาปกคลุมอยู่ตรงหน้า มันบดบังวิสัยทัศน์ของนาง ไม่ว่านางจะเดินไปทางไหนก็วนกลับมาที่เดิม
2K
