ดวงใจมือสอง (โดยพุธระกา)

ตอนที่ 35 เปิดศึก

"ถึงฉันไม่มาเรื่องมันก็ไปหาพวกฉันอยู่ดี ไม่ใช่เหรอคะท่าน ท่านก็ทราบดีพวกเราก็แค่มาทักทายนิดๆ หน่อยๆ ไม่เห็นจะต้องซีเรียสถึงขนาดนั้นเลยนี่คะท่าน"

นิราพูดพลางมองหน้าชายมีอายุตรงหน้า แล้วก็หันไปมองหน้าอดีตสามีที่ตอนนี้ทำหน้ายิ่งกว่าเห็นผีไม่ต่างจากคุณปรางทิพย์ที่ยืนมองมาที่ตนด้วยใบหน้าที่มีแต่คำถามมากมาย ?

 "งั้นวันนี้ดิฉันขอกลับก่อนนะคะท่าน"

"อ๊อ..ฉันลืมบอกท่านไปอย่างหนึ่งคราวหน้าคราวหลัง ท่าท่านจะส่งคนไปทักทายใครดิฉันขอแนะนำให้ท่านไปสืบดูให้ดีๆ เสียก่อนว่า เขาคนนั้นยังน่าทักทายอยู่หรือเปล่า บางทีถ้าท่านรู้แล้วท่านอาจจะไม่อยากจะทักทายเขาคนนั้นขึ้นมาอีกเลยก็ได้" เธอพูดยิ้มๆ พลางมองหน้าท่านอรรคพลที่ตอนนี้มองเธอเหมือนอยากขะหักคอเธอทิ้งเสียให้ได้ในตอนนี้

เธอหันไปหาอดีตสามีอีกครังก่อนจะพูดอะไรบางอย่าง!

"คุณธีรวัฒน์คะคุณคงลืมไปแล้วว่า คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาขึ้นเสียงกับฉันเพราะเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน"

"แล้วฉันก็ขอบอกคุณเอาไว้ตรงนี้เลยว่าคุณกับแม่คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดกล่าวตักเตือนหรือยุ่งเรื่องของฉันอีกต่อไป เข้าใจตรงกันนะคะ"เธอพูดด้วยสีหน้านิ่งๆจ้องมองไปยังอดีตสามี 

ธีรวัฒน์ได้แต่ยืนกำมือกัดฟันแน่นเพื่อข่มสติอารมณ์ไม่ให้จับแม่อดีตภรรยามาหักคอทิ้งซะเดี๋ยวนี้โทษฐานที่มาทำกิริยาอวดดีกับเขาอีก  

คุณปรางทิพย์โกรธจนหน้าดำหน้าแดงที่ถูกอดีตลูกสะใภ้ต่อว่าจึงอดใจไม่ไหวระเบิดอารมณ์ออกมา

"นี้นังเด็กเหลือขอ ฉันอุตส่าห์สงเคราะห์เธอให้เธอได้แต่งงานกับลูกชายของฉัน แต่เธอก็ไม่รู้จักบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่ฉันเมตตาเธอ ให้เธอใช้นามสกุลของฉันอยู่ตั้งหลายปีเธอนี่มันอกตัญญูเสียจริงๆ"

"ฮึ่! ฮึ่!..นิราหัวเราะเบาๆ"บุญคุณอย่างนั้น เหรอคุณเคยมีบุญคุณกับฉันด้วยเหรอคุณปรางทิพย์ เท่าที่ฉันรู้ คุณไม่เคยมีบุญคุณกับฉัน ถ้าจะมีฉันนี่ที่มีบุญคุณกับพวกคุณ พวกคุณสามคนแม่ลูกแล้วก็ว่าที่ลูกสะใภ้ของพวกคุณควรจะขอบคุณฉันมากกว่า ที่ฉันไม่ฟ้องหย่าเรียกเอาสมบัติของพวกคุณจนหมดตัวข้อหาสามีคบชู้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว เห็นไหมล่ะค่ะพวกคุณควรจะขอบคุณฉันมากกว่าไม่ใช่ฉันที่จะต้องขอบคุณพวกคุณ เข้าใจตรงกันนะคุณปรางทิพย์ คุณธีรวัฒน์" นิราร่ายยามเพราะความโกรธ  

คุณปรางทิพย์แทบอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆนางอยากจะกระชากหัวอดีตลูกสะใภ้มาตบๆ ให้หายแค้นสักทีสองที

 " อี! อี! อีเด็กนรก ฉันจะฆ่าแก"

คุณปานทิพย์พุ่งตัวไปอดีตลูกสะใภ้หมายจะตบให้หายแค้นสักทีสองสองแต่ถูกธีรวัฒน์ดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน

"ปล่อยแม่ตาธีแม่จะตบมัน แม่จะสั่งสอนมันโทษฐานที่มันมาลามปามกับแม่!!!"คุณปรางทิพย์ดิ่นเร่าๆ อยู่ในวงแขนของบุตรชายเหมือนคนบ้า 

แอรี่.ยืนหัวเราะให้กับภาพตรงหน้าคุณปรางทิพย์คงสติหลุดจนกู่ไม่กลับ ไม่ต่างจากบุคคลที่อยู่ในห้องนี้ที่โดนเพื่อนรักของเธอป่วนประสาทจนแทบจะกระอักเลือดตายไปตามๆกัน แอร์รี่ยืนหัวเราะสะใจ  

นิราพูดจบเธอก็เดินหันหลังออกจากห้องโดยไม่สนใจบุคคลที่กรีดร้องและเสียงก่นด้าที่ตามมาจากด้านหลัง

แอรี่เดินตามเพื่อนรัก แล้วหันมายิ้มให้กับ ท่านอรรคพลที่ยื่นทำหน้าเหมือนกำลังจะฆ่าใครสักคนและคนๆ นั้น!ก็คงไม่พ้นพวกเธอแน่นอนแต่เธอไม่แคร์

"ท่านคะ..อันที่จริงมันก็แค่เรื่องทะเลาะวิวาทตามประสาผู้หญิง!ท่านไม่น่ายื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยว เพื่อทำให้ตัวเองเดือดร้อนเลยนะคะ"เธอพูดจบก็เดินออกจากห้องตามเพื่อนรักออกไปโดยมีเซกิ กับเจมส์เดินตามหลังมาติดๆ  

ท่านอัคพลมองตามคนทั้งหมดที่เดินออกไปด้วยความโกรธแค้น

"พวกแกอย่าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ได้อีกนาน"ท่าอรรคพลสบถตามหลังหญิงสาวรุ่นลูกอย่างเดือดดาล  

"พวกแกกล้าขู่ฉันไอ้พวกเศษสวะ" ท่านอรรคพลสบถตาหลังเด็กสาวรุ่นลูกออกไป

คุณปรางทิพย์เมื่อสงบแล้วจึงหันมาหาบุตรชายทันที

"ตาธีนี่มันอะไรกันแม่นั่นทำไมเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้แล้วการแต่งเนื้อแต่งตัวเสื้อผ้าหน้าผมกระเป๋ารองเท้ามันเป็นของทีมีราคาทั้งนั้นธีแน่ใจนะว่าแม่นั่นไม่ได้ยักยอกเอาเงินของธีไป"

"ผมมั่นใจครับเพราะนิไม่เคยมายุ่งวุ่นวายกับบริษัทและเรื่องเงินของผมเลย"

"แล้วแม่นั่นเอาเงินจากไหนเยอะแยะมาซื้อของพวกนั้น ธีรู้ไหมกระเป๋าใบนั้นแค่เงินเดือนที่ธีให้แม่นั่นมันซื้อไม่ได้แม้กระทั้งสายของกระเป๋าเสียด้วยซ้ำ แล้วแม่นั่นไปเอาเงินเยอะแยะแบบนั้นมาจากไหน"

"นั่นสิครับผมก็ไม่รู้เหมือนกันตั้งแต่ผมหย่ากับนิไป นิก็ดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนกับนิที่ตอนที่อยู่กับผม เลยสักนิด"เขาพูดกับมารดาอย่างที่อยากจะรู้จริงๆ

ฟ้ารดากับอรวีมองหน้ากันด้วยความเคียดแค้นเธอทั้งเกลียดทั้งแค้นอดีตภรรยาของคนรักจนขึ้นสมองแล้วตอนนี้  

     นิราหลังออกจากห้องพักผู้ป่วยเธอกับเพื่อนรักและบอดี้การ์ดทั้งหมดเดินมาจนถึงหน้าลิฟต์ เพื่อจะลงไปชั้นล่าง แอรี่จึงถามเพื่อนรัก

"นิเราจะกลับเลยหรือเราจะไปไหนต่อกันดี"

"แล้วแต่แอลเลยแล้วกัน แอลอยากจะไปไหนวันนี้นิว่างนิไปกับแอลได้ทุกที่"

"งั้นขอแอลคิดดูก่อนนะว่าอยากจะไปไหนดีแต่ก่อนที่จะไปไหนต่อ!แอลขอโทรหาทนายอนิรุทธิ์ก่อนนะจ๊ะ"

นิราเลิกคิ้วเป็นคำถาม? 

"นิไม่ได้ยินหรอที่ท่านอรรคพลบอกว่าจะให้ผู้กำกับยัดข้อหาเราน่ะ"

"อ่อ..นิได้ยิน" 

"นั่นแหละแอลก็เลยจะให้ทนายอนิรุทธิ์ไปขอพบท่านผู้กำกับซะหน่อย"

"แน่ใจนะครับคุณแอลว่าแค่ให้ไปขอพบเฉยๆไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น"

"แหมพี่ไมเคิลนี่รู้ใจแอลไปเสียทุกเรื่องจริงๆเลยนะคะ ก็ในเมื่อเขาอยากจะยัดข้อหาให่เรา แอลก็จะให้เขารู้ว่าคนที่เขาจะยัดข้อหาให้นั้นเป็นใคร"

"ไมเคิลพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่เจ้านายกำลังคิดจะทำ"

"เจ้านายครับ"เสียงเรียกของคนสนิทที่ดังจากหน้าประตู้อย่างตื่นเต้นร้อนใจ

 ไทเกอร์ ที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังคนสนิทที่เปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางร้อนอกร้อนใจ

"ว่าไง..คาลวิ่งหน้าตื่นมาเชียว"เขาแขวะลูกน้องเบาๆ

"นายครับเมื่อวานเออ!..หลังจากที่คุณนิกับบอดี้การ์ดของเธอกลับไป ในระหว่างทางกลับบ้านรถของเธอโดนกราดยิงครับ"

"อะไร? นะพูดใหม่อีกทีซิ"ไทเกอร์ตะโกนถามลูกน้องด้วยความตกใจ หัวใจแล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม

"เออ..รถคุณนิโดนกลาดยิงครับ"คาลตอบผู้เป็นนายอีกครั้งอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"แล้วเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่าเธอเป็นอะไรมากไหมคาล สาวน้อยของฉันเป็นอะไรมากหรือเปล่า"ไทเกอร์ถามด้วยความร้อนใจ

"ไม่ครับเธอไม่ได้เป็นอะไรมากเพราะรถของเธอเป็นรถกันกระสุน มันเลยยิงไม่เข้าครับนาย ผู้โดยสารในรถทุกคนปลอดภัยทั้งหมดครับ"คาลรายงานเจ้านายหนุ่ม 

ไทเกอร์ ถอนหายอยากโล่งอก"คาลพอจะรู้ไหมว่าเป็นฝีมือใคร" 

"ยังไม่รู้ครับแต่ผมว่าคุณนิเธอน่าจะรู้"

"สาวน้อยของฉันน่าจะรู้อย่างนั้นหรอ"เขาพูดพรางมองออกไปยังนอกหน้าต่างอยากใช้ความคิด!เขากำลังนึกเป็นห่วงคนตัวเล็กอยากจับใจ 

"แล้วเรื่องที่ให้เจสันไปสืบเมื่อวานได้เรื่องหรือยัง"

"เจสันบอกว่ากำลังเข้ามาพบเจ้านายครับ"

"อืมดีมากทำงานเร็วดี" 

"ใครมันบังอาจกล้ากราบยิงกลางวันแสกๆ "

"นั่นสิครับผมว่ามันคงมีอำนาจอยู่พอตัวไม่งั้นมันไม่กล้าทำอะไรอุกอาจขนาดนี้หรอกครับ" 

"มีอำนาจอย่างนั้นหรอ อย่าให้ฉันรู้นะ!ว่าเป็นใครฉันจะโค่นอำนาจของมันไม่ให้เหลือแม้แต่กระทั้งตอเลยล่ะ..คอยดู มันกล้ามากที่มาแตะต้องสาวน้อยของฉัน" 

"โหเจ้านายเขานี่ก็คิดตู่เก่งเหมือนกันนะเนี่ยคาลแอบคิดในใจ"

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูเบาๆก่อนที่จะเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างคนสนิทอีกคนที่เขากำลังรออยู่ 

"สวัสดีครับนายเจสันกล่าวทักเจ้านาย!"

"อืม..ไทเกอร์ ครางรับในลำคอเบาๆ "

"เรื่องที่ให้ไปสืบได้เรื่องยังไงบ้าง ไทเกอร์ยิงคำถามกับลูกค้าทันทีที่เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา" 

"ได้เรื่องแล้วครับเจ้านาย" 

"ว่ามาฉันรอฟังอยู่"

"คุณนิกับเพื่อนมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันกับบุตรสาวของท่านทูตประจำประเทศอิตาลีครับแล้วก็ตุณฟ้ารดาคนรักของอดีตสามีของคุณนิครับ"  

ไทเกอร์ พยักหน้ารับรู้"บุตรสาวของท่านทูตอย่างนั้นหรอ"เขาพึมพำเบาๆ

"ครับเธอชื่อ อรวีเป็นบุตรสาวของท่านท่านทูตประจำประเทศอิตาลีครับ"

"ท่านอรรคพลอย่างนั้นหรอ!แล้วยังไงอีก"เขาถามคนสนิดต่อ

"ผมสืบรู้มาว่าท่านอรรคพลไม่ยอมครับ ท่านโกรธมากที่คุณนิกับเพื่อนบังอาจไปมีเรื่องกับบุตรสาวของท่าน แล้วทำให้บุตรสาวของท่านได้รับบาดเจ็บถึงขั้นนอนแอ็ดมิดที่โรงพยาบาลครับ"

(!!!)

ไทเกอร์มองหน้าลูกน้องอย่างงงๆ

 "สาวน้อยของฉันเนี่ยนะทำให้ลูกสาวท่านพูดต้องแอดมิดที่โรงพยาบาล..?." 

"ครับ" 

"ไม่อยากจะเชื่อ!"ไทเกอร์พึมพำเบาๆ อีกครั้ง

"เพราะฉะนั้นท่านอรรคพลจึงพยายามจะยัดข้อหาทำร้ายร่างกายและพยายามฆ่าให้กับคุณนิกับเพื่อนของเธอครับ! "

"มีหลักฐานเหรอ?" ไทเกอร์ ถามลูกน้อง 

"หลักฐานก็คือท่านผู้กำกับไงครับนาย ท่านอรรคพลท่านสั่งให้ผู้กำกับยัดข้อหานี้ให้กับคุณนิกับเพื่อนครับ" 

ไทเกอร์ พยัคฆ์น่ารับรู้ "ใช้อำนาจในทางไม่ชอบสินะ"

"คงอย่างนั้นมั้งครับ"

ดีถ้าชอบใช้อำนาจกันมากนักฉันก็จะสอนให้พวกมันรู้ว่าอำนาจจริงๆ มันเป็นยังไง'ไอเกอร์พูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

??“???“???“?