ตอนที่ 3 ข่าวร้าย
หลังจากกลับมาถึงบ้านธารานอนไม่หลับเกือบทั้งคืน เขารู้สึกตื่นเต้นปนกลัวไปหมดกับสิ่งที่ได้ไปรู้ไปเห็นมาคนมีปีกแต่ไม่ใช่ผีแถมยังกินเืเป็อาหารสำหรับธาราแล้วเขารู้สึกว่าสิ่งที่ได้รู้มามันน่ากลัวมากๆซึ่งเขาก็ยังไม่ไว้ใจลูกค้าคนนั้นอยู่ดี
ทางด้านไตรภูมิก็เช่นกันกลิ่นของธาราที่ติดอยู่บนที่นอนของเขาทำให้เขานอนไม่หลับ มันหอมหวานจนรู้สึกถึงความกระหายเืตลอดทั้งคืนแต่เพราะเขาคือเ้าปักษาจึงไม่สามารถทำสิ่งที่้าตามใจชอบได้ ทำได้แค่เพียงข่มตาให้หลับเท่านั้นถึงเวลานี้เขาจะหิวเืมากก็ตาม
นกฟีนิกส์ขนสีดำเป็พวกโหดร้ายใจร้ายไม่เกรงกลัวต่อกฎที่ตั้งขึ้นไว้ขนของพวกมันจึงกลายเป็สีดำ ซึ่งตอนนี้พวกมันก็กำลังเดินทางลงมายังโลกมนุษย์เพื่อหาเืดื่มเช่นกันแต่การดื่มเืของพวกมันจะแตกต่างจากนกฟีนิกส์ที่มีขนสีขาวอย่างสิ้นเชิง
เช้าวันรุ่งขึ้น ธาราเอาเืมาเสิร์ฟให้เ้าปักษาอย่างไตรภูมิตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้มองไกลๆอาจจะเห็นว่าเป็ไวน์แดง โดยมีอาหารที่ถือใส่ถาดมาพร้อมกันด้วย
ธาราเดินมาหยุดอยู่ที่ประตูหน้าบ้านได้สักครู่หนึ่งแล้วแต่เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปจึงได้แต่ยืนทำใจอยู่อย่างนั้น แต่คนด้านในที่รู้ว่าธารามานานแล้วจึงได้เอ่ยขึ้นเสียงดัง เพื่อให้ธาราที่ยืนอยู่ด้านอกได้ยิน
“เข้ามาสิ”ประตูได้เปิดออกอัตโนมัติโดยไร้คนมาเปิดให้
เมื่อคนด้านในเอ่ยอนุญาตธาราจึงค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปด้านในอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ ดูเหมือนว่าเขาคนนี้จะน่ากลัวมากกว่าเสือเสียอีก
“เงินนั่นคงพอสำหรับค่าเืและค่าจ้างของคุณ...ธารา” ไตรภูมิพยักพเยิดหน้าไปตรงที่มีเงินบึกใหญ่ว่างอยู่
“ผมบอกแล้วไงว่าไม่เอาค่าจ้างขอแค่ให้คุณรักษาสัญญาตามที่เราตกลงกันไว้ก็พอ” สำหรับธาราแล้วอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับชีวิต
“รับเอาไว้เถอะส่วนสัญญาเราจะรักษามันด้วยเกียรติของเรา ไม่ต้องเป็ห่วง” ไตรภูมิคือประมุขของชาวปักษาถึงบรรพบุรุษของเขาจะเป็นก แต่นกอย่างพวกเขาก็บำเพ็ญเพียรและรักษาศีลมานานกว่าจะมีร่างกายเป็มนุษย์ได้มันไม่ใช่เื่ง่าย แต่ทุกชีวิตมีเกิดก็ต้องมีดับเพราะฉะนั้นพวกเขาจึงลงมาดื่มเืมนุษย์เพื่อยืดอายุไข
“หมดธุระแล้วผมขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนนะครับ” ธารากำลังจะหันหลังให้ เพราะธาราไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นาน
“เดี๋ยว”ไตรภูมิเรียกไว้ก่อนที่ธาราจะเดินออกไป
“..........”ธาราหันกลับมา ในใจนึกกลัวขึ้นมาอีกแล้ว
“นั่งกินอาหารที่คุณทำมาก่อนสิของที่คุณชอบทั้งนั้นเลยไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงของเขาไร้ชีวิตชีวาเป็ที่สุดแต่สิ่งที่ธาราได้ยินก็ทำให้เบาใจลงได้บ้าง
“ให้ผมกินเหรอครับ”
“ก็ใช่ไงก็บอกแล้วว่าให้ทำของที่นายชอบ...เชิญนั่งสิ” ไตรภูมิหยิบแก้วเืขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดคล้ายกับว่ามันคือน้ำเปล่า ซึ่งสิ่งที่ธาราเห็นและได้กลิ่นของมัน ทำให้ธาราเกือบจะอาเจียนออกมา
“แล้ว...อาหารเที่ยงกับอาหารเย็น”ธาราเอ่ยถามขึ้น...เพราะเขา้าดื่มเืแค่วันละหนึ่งแก้วเท่านั้นนั่นก็แสดงว่าอาหารอีกสองมื้อคงไม่...(ต้อง)
“เอามาเสิร์ฟให้ด้วยเหมือนเดิม เอาที่นายชอบ” ธาราถึงกลับถอนหายใจออกมา นึกโกรธโชคชะตาของตัวเองเหลือเกินทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ
ครั้นจะออกจากห้องทันทีที่เอามาเสิร์ฟก็ทำไม่ได้ต้องนั่งกินจนกว่าอาหารในจานจะหมดถึงออกไปได้ อาหารที่ตักเข้าปากแต่ละคำไม่ได้รู้สึกอร่อยเลยสักนิดเพราะบรรยากาศมันไม่น่ากินไงล่ะวันนี้ธาราอาจจะรอดแต่วันต่อๆไปไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกจับกินตอนไหน...เฮ้อยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว
“ตกลงคุณจะไม่ฆ่าผมแน่นะ”
“ถ้าไม่จำเป็”ไตรภูมิเริ่มนึกรำคาญมนุษย์พูดมากคนนี้เสียจริง
“เฮ้ย! เราสัญญากันไว้แล้วนี่”
“ทำไมเ้าเป็มนุษย์ที่ขี้โวยวายและพูดมากแบบนี้นะทานให้หมดอิ่มแล้วก็รีบๆออกไป” ธาราจึงตั้งหน้าตั้งตากินอาหารตรงหน้าจนหมด จากนั้นเขาก็กลับออกไปทำงานของตัวเองต่อเหมือนเดิม
เช้าวันรุ่งขึ้น
มีข่าวออกทีวีว่ามีคนตายสองศพในพื้นที่ใกล้เคียงในข่าวบอกว่าผู้ตายตัวซีดเหมือนถูกสูบเื ร่องรอยการทำร้ายร่างกายก็ไม่มี ในตลาดลือกันให้วุ่นวายไปหมดธาราทำได้แค่เงียบเข้าไว้แล้วออกจากบ้านมาทำงาน โดยรีบไปเอาเืที่คลินิกเต็มสิบเพื่อนของเขาเหมือนเดิม
“เต็มสิบ...ได้ดูข่าวในทีวีมั้ย”ดูเหมือนว่าเต็มสิบจะเป็เพื่อนเพียงคนเดียวที่ธาราสามารถพูดคุยเื่นี้ด้วยได้แต่เต็มสิบกลับไม่ค่อยอยากพูดถึงสักเท่าไหร่ เพราะเต็มสิบก็กลัวเหมือนกัน
“อือเห็นแล้ว” “มึงว่าไง”
“เอ้านี่ของที่มึงอยากได้...รีบๆไป กูก็ไม่รู้เหมือนกัน” เต็มสิบยื่นกระติกที่ในนั้นมีเืบรรจุอย่างดีอยู่ให้ธารารับเอาไปถือไว้ แล้วก็บอกให้เพื่อนรีบไป
“เงินค่าเืสามเดือนเขาฝากมาจ่ายทีเดียวเลย” เต็มสิบรับเอาเงินก้อนนั้นมาแบบไม่ต้องนับเท่าไหร่เท่านั้นเขาไม่เื่มาก เพราะว่ากลัวตายมากกว่าอยากได้เงิน
“โชคดีเว้ยเพื่อน”ธาราเดินทางมาทำงานที่รีสอร์ทด้วยรถมอเตอร์ไซค์สองล้อกลางเก่ากลางใหม่
เมื่อถึงเวลาส่งอาหารมื้อแรกของวัน
“ก๊อกๆๆ”
“เชิญ”น้ำเสียงเยือกเย็นเหมือนเดิมเอ่ยขึ้นที่ด้านใน
ั้แ่เช้าที่ได้ข่าวว่ามีคนตายเกิดขึ้นในละแวกใกล้เคียงธาราร้อนใจคิดว่าต้องเป็เขาแน่ๆที่เป็คนทำเื่แบบนี้ ทั้งๆที่สัญญากันเอาไว้แล้วและเมื่อเข้ามาถึงด้านในธาราจึงเลือกที่จะต่อว่าเขาทันที
“ไหนคุณรับปากว่าจะไม่ฆ่าใครไงแล้วที่ข่าวออกหมายความว่ายังไง” ธารารวบรวมความกล้า แล้วจึงพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดเอาไว้ในหัวทันทีซึ่งดูเหมือนว่าไตรภูมิจะรู้ข่าวเื่นี้แล้วเหมือนกัน
“ไม่ใช่ฝีมือเรา”เขาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นหนักแน่น
“ใครเชื่อก็บ้าแล้วก็เห็นๆอยู่ว่าศพพวกนั้นถูกดูดเืจนตัวซีด” เพราะเท่าที่รู้ๆก็มีแค่เขาคนเดียวที่ผิดมนุษย์กินเืแทนข้าว
“ปักษาไม่ได้มีแค่เราคนเดียว คนที่เดินผ่านนายหรือนายเดินผ่านอาจจะไม่ใช่มนุษย์เหมือนอย่างนายก็ได้”
“คุณกำลังหมายความว่านอกจากคุณแล้วยังมีครึ่งคนครึ่งนกแบบคุณอีกเหรอ” แค่เขาคนเดียวธาราก็กลัวจะแย่อยู่แล้วแล้วทั้งหมดมีจำนวนเท่าไหร่กัน ถ้าเป็เช่นนี้ผู้คนไม่ต้องตายกันหมดเพราะต้องไปเป็อาหารให้กับนกผีพวกนี้หรอกหรือ
“ใช่...่นี้ปักษาจะลงมาที่โลกมนุษย์เพื่อหาเืมนุษย์ดื่มเหมือนกับเรานี่แหละ”
“..........”ความจริงเป็สิ่งน่ากลัวธาราเงียบไปเพราะสิ่งที่ได้ยินมันทำให้เขากลัวมากจนคิดอะไรไม่ออก
“ประตูเวลาระหว่างโลกมนุษย์กับโลกปักษาเปิดปักษาตัวอื่นๆที่้าดื่มเืมนุษย์ก็สามารถลงมาที่นี่ได้เหมือนเรา” ไตรภูมิกำลังอธิบายถึงสิ่งที่ธาราอาจจะอยากรู้ให้ฟัง
“ประตูเวลาคืออะไร”ธาราไม่เข้าใจ
3K
