Chapter fifteen
BAD LOVE
วันนี้ครอบครัวคีรินจะมารับกลับไปหลังจากที่เสือคุยกับคีนส์เเล้วเขาก็ตกลงกันได้ว่ามันจะเอาเงินมาคืนครบจำนวนพร้อมให้เขาส่งตัวคีรินกลับคืน พอได้ยินเเบบนั้นเสือก็ไม่รู้สึกอยากได้เงินคืนเลย เขาไม่อยากเสียคีรินไปไม่อยากให้กลับไปเลย
"พี่เสือ"นาวาเดินเข้ามาเ้านายหาตัวเองหลังจากเจรจาส่งมอบเงินให้เสร็จเเล้ว พี่เสือส่งเขาไปรับเเละเช็คเงินกับไอ้เต้ ส่วนตัวเองอ้างว่ามีงานสำคัญเลยจะรออยู่บนห้องทำงาน มันเป็ข้ออ้างเพราะเขาไม่อยากจะเเสดงท่าทางอาลัยอาวรณ์คุณคีรินต่างหาก เขาไม่อยากจะเเสดงมุมอ่อนเเอของตัวเองให้ใครเห็น
นาวารู้ว่าเ้านายของตนหลงรักคุณคีรินเข้าเเล้ว รู้ตั้งเเต่ประเคนของทุกอย่างที่เขาเอ่ยปาก อยากได้อะไรก็หาให้ถึงจะบ่นก็ทำอยู่ดี เป็คนปากเเข็งที่ยอมลงให้คีรินสุดๆเเค่ยังไม่ยอมรับความจริงว่าหลงรักเขาไปเเล้ว เลยเเสดงท่าทีเเข็งกระด้าง พอรู้ว่าเขาต้องไปจริงๆก็ทำใจไม่ได้ สั่งให้นาวาหางานมากองไว้จะเคลียร์งานทั้งคืน ซึ่งเสือทำจริงๆพี่เสือนั่งทำงานทั้งคืนจนถึงตอนนี้ที่ออกมายืนดูคุณคีรินที่กำลังจะเดินขึ้นเรือกลับบ้านไป
อาการของคุณคีรินไม่ต่างจากพี่เสือเท่าไหร่ เขาไม่ได้อยากจะไปเลยเเต่เเค่พูดอะไรไม่ได้ มีเพียงสายตาอาลัยอาวรณ์ที่มองหาว่าเ้านายของนาวาจะลงมาส่งกันไหม ซึ่งเเน่นอนว่าเขาไม่ลงไปส่งเพราะทำใจไม่ได้
"..."ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับตัวเอง มันเป็เเบบนี้มันถูกต้องที่สุดเเล้ว คีรินมันควรได้ใช้ชีวิตอิสระเหมือนเดิม ส่วนเขาก็ควรใช้ชีวิตเหมือนเคยถึงมันจะเหงาที่ไม่มีใครเถียงเหมือนมันเเต่ก็ดีมั้ง คงจะดีที่สุดเเล้วมั้ง
"ไม่ออกไปส่งคุณเขาหน่อยหรอ"
"ไปทำไม ได้เงินมาเเล้วมันก็หมดประโยชน์เเล้วหนิ ก็บอกเเล้วไงนาวาชั้นเห็นมันเป็เเค่ของเล่น ไม่ได้ผูกพันธ์กันถึงต้องไปลาสักหน่อย"ปากเก่งไปก่อนพ่อสอนไว้ ทั้งที่ในใจอยากจะร้องไห้หงากๆนี้น่ะหรอเขาเรียกว่าอกหัก มันเจ็บเเบบนี้น่ะหรอ โดนต่อยโดนตีมันไม่เห็นเจ็บเเบบนี้เลยวะ หน่วงในใจฉิบหาย
"ไม่ลาเขาเเต่ก็มายืนมอง ย้อนเเย้งไปนะครับพี่เสือ"
"อืม ย้อนเเย้งจริงเเหละ"
"เราได้เงินกลับคืนมาเเล้วไม่ดีใจหน่อยหรอครับ"ได้เงินห้าสิบล้านคืนไม่ยิ้มดีใจอะไรเลย มีเพียงสายตาเศร้าที่เเสดงออกจนนาวาเห็นใจ
"นาย ไม่ไปส่งคุณเขาหรอ ตอนนี้ยังทันนะอย่ามัวยืนเก๊กเลย ไปกันครับ"ปากเเข็ง ปากเก่ง ปากหมา นี้คือนิยามของเ้านายเขา คนสองคนก็ดูจะมีใจให้กันหนิทำไมไม่คุยอะไรกันหน่อยเลย จะปล่อยเขาไปง่ายๆเเบบนี้เลย ทำไมชอบทำให้ชีวิตมันยากกันนักนะ กามเทพสุดเท่ห์อย่างเต้ต้องออกโลงอีกเเล้ว
"ไม่ไป มึงบ้าป่ะเต้กูจะไปทำไม ได้เงินเเล้วก็จบมึงก็อย่าไปทำตัวสนิทสนมกับมันให้มากเลย มันได้กลับไปอยู่ในที่ของมันเเล้วตอนนี้มันถูกต้องที่สุดเเล้ว"
"เต้ไม่เศร้าเท่าไหร่นะเเต่นายดูจะเศร้ากว่าเต้อีก"
"ไอ้เต้!"
"เต้!"
"เอ้า เต้พูดผิดตรงไหนอะ ก็หงอยเหมือนหมาถูกทิ้งจริงๆอะดูดิพี่นาวา"อุ๊ย หลุดปากอีกเเล้วอยากตีปากรัวๆชอบพูดอะไรไม่คิดก่อน จะซวยเเน่เต้ต้องหนี หนีอย่างเดียวครับพี่น้อง
"มึงว่าใครหมาห้ะ! ไอ้เหี้ยนี้ เดี๋ยวมึงโดนตีนกู"
"ม่ายน้าอย่าทำโผม"สลายตัว เื่หนีเต้ถนัดนายไม่ทันเขาหรอก บาย
"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"
"พี่เสือ พี่โอเคใช่ไหม"หลังจากเต้ออกไปนาวาก็ถามอย่างเป็ห่วง เป็เเบบนี้จะมีกระจิตกระใจทำอะไรต่อ มายืนหงอยเป็หมาอย่างไอ้เต้พูดจริงๆคีรินไปเเล้วตอนเขาอยู่ก็ทำกับเขาไม่ดีนี้สิ จะสมน้ำหน้าก็สงสาร
"อืม ก็เเค่ของเล่นหายไปเดี๋ยวก็มีของเล่นใหม่มาเเทนเเล้ว โอเคพี่โอเคมากๆเลย เงียบหูดีเหมือนกัน"หัวใจเขาวูบโหวงในทันทีที่พูดออกไป พอเป็เื่ของมันทำไมมันเจ็บหน่วงในใจเเบบนี้ ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับความคิดของตัวเอง ถ้าเขารั้งมันไว้มันจะยังอยู่ด้วยกันไหมนะ
ตั้งเเต่ไอ้คีนส์โทรมาคุยเขาไม่ได้คุยกับคีรินเลยให้นาวาไปบอกคีรินให้เตรียมตัวเเต่ตัว เสือไม่กล้าเเม้เเต่จะคุยจะไล่มันก็ไม่กล้า จะไปส่งยังไม่กล้าเลยตอนนี้มันจะเป็ยังไงบ้างเนี่ย คงมีความสุขไปเเล้วมั้งคงเหลือเเต่เขาสินะที่ต้องทำใจ
หลังออกจากเกาะมาคีรินนั่งเงียบไม่พูดคุยสักคำ ตอนนาวามาบอกเขาก็ดีใจอยู่ที่พ่อเเม่ไม่ลืมเขา ยังอุตส่าห์หาเงินมาจ่ายหนี้เเทนพี่เขา เเล้วเอาเขากลับบ้าน เเต่อีกใจนึงก็เสียใจอยู่ไม่น้อยทำไมเสือมันไม่มาคุยกับเขาบ้าง ไม่มาบอกลา ไม่มาส่ง
เขาเสียใจตรงนี้เเหละคีรินรู้ตัวว่าเขาชอบอยู่กับเสือ ก็คือตอนจะขึ้นเรือเนี่ยเเหละ ตอนที่จะไม่ได้เจอมันอีกเเล้วมันหน่วงในใจจนเจ็บอก เขาอยากให้พูดคุยหรือรั้งหรือถามเขาบ้างว่าเขาอยากจะกลับไปอยู่กับพ่อเเม่ไหมเเต่มันเลือกที่หลบหน้าเขามันทำเเบบนั้นทำไมกัน
"คีรินเป็ไงบ้างลูก มันได้ทำอะไรลูกไหม มันยิ่งป่าเถื่อนอยู่ พอเเม่รู้ว่าลูกหายไปก็รีบคุยปรึกษากันเลย"
"ใช่ลูก พ่อรีบรวมเงิน มันเยอะมากเลย ใช่เวลานานหน่อยขอโทษนะลูกที่พ่อเเม่เเละพี่คีนส์ไปรับลูกช้า กลับมาบ้านเรานะพ่อเเม่จะดูเเลอย่างดีเลย"
"ครับ"
"ไม่ต้องห่วงไม่ต้องกลัวนะคีรินพี่จะปกป้องเเกเอง มันได้เงินไปเเล้วคงไม่กล้ามายุ่งกับเเกเเล้ว ไปอยู่บ้านเรากัน"
"อืม"
"ถึงบ้านเเล้วเข้าไปพักในห้องก่อนนะลูกคงคิดถึงบ้านเราเเย่เลยสิ อาบน้ำเเต่งตัวค่อยออกมาทานข้าวกันนะพ่อเเม่มีอะไรจะคุยด้วย"
"ไปๆลูก เสร็จเเล้วค่อยลงมาคุยกันไม่ต่องรีบนะเดี๋ยวพ่อเเม่เเละพี่เราจะนั่งรออยู่นี้นะ"พ่อเเม่เอาใจใส่เขาจนรู้สึกเเปลก มันเป็ความอ่อนโยนใส่ใจที่เขา้ามาตลอดยี่สิบห้าปี เเต่มันเป็ความอ่อนโยนใส่ใจที่ดูจอมปลอมจนคีรินััได้ถ้าไม่มีผลประโยชน์พ่อเเม่จะตามเขากับมาทำไมหรือว่าอยู่ดีๆก็นึกขึ้นได้ว่าลูกคนนี้ไม่เคยถูกใส่ใจเลยอยากจะใส่ใจมันตอนนี้กัน
คีรินเดินลงมาก็มีโต๊ะอาหารเรียงรายเต็มโต๊ะไปหมด อาหารพวกนั้นหรูหราต่างจากอาหารที่เกาะที่เขาเคยกินอาหารที่เต็มโต๊ะนั้นมีเเค่สิ่งที่คีรินทานไม่ได้เลยเพราะส่วนใหญ่เป็เมนูที่ทำจากปลาซึ่งคีรินเเพ้ ถึงไม่เเพ้มากเเต่ก็เเพ้อยู่ดีคีรินขมวดคิ้วมุ่นทันที
"มาเเล้วหรอ มาๆนั่งโต๊ะตรงนี้ ทานข้าวกันมีเเต่ของโปรดลูกทั้งนั้นเลยนะเเม่ให้เเม่ครัวทำให้"ของโปรด ของโปรดใครกันเเน่ ของโปรดไอ้คีนส์น่ะสิของพวกนี้มันชอบมากๆคงจำผิดเเล้วสินะเเม่ผู้เป็ที่รักของเขา
"ใช่ๆลูกถูกใจไหมมีเเต่ของชอบลูกเลยหนิ คีนส์ตักกับข้าวให้น้องสิลูก ตักเลย"พ่อก็คงไม่ต่างกัน อุตส่าห์หวังว่ามันจะมีเศษเสี้ยวความรักส่งมาถึงกันบ้างเเต่เขายังััได้ไม่ถึงความรักนั้นเลยสักนิด
"ครับพ่อ"
"ไม่เป็ไรครับเดี๋ยวคีรินตักเอง"
"ไม่ๆพี่ตักให้เนี่ยเเหละดีเเล้ว อะชอบกินปลาไม่ใช่หรอ อะพี่ตักให้"ปลาหรอ คีรินเเพ้ปลานะ ไม่มีใครจำได้เลยรึไง คีรินมองตามช้อนที่ตักปลาตัวโตมาใส่จานให้เขาอย่างรู้สึกผิดหวัง ไม่เคยใส่ใจเขาจริงๆเลยสินะคีรินเเค่นขำสมเพชตัวเองที่หวังอะไรลมๆเเล้งๆ
"พี่เขารู้ใจจริงๆรู้ว่าน้องชอบปลาก็ตักให้ทันทีเลย กินๆลูก กินเยอะๆเลย"กินเยอะๆจะไม่เเพ้หรอ ผู้เป็เเม่ของคีรินคะยั้นคะนอให้เขาตักปลาที่พี่ชายฝาเเฝดตักใส่จานให้กิน คีรินก็จำใจตักขึ้นมากินพร้อมยิ้มเเหยออกมา
"ใช่ค่ะคุณ พี่คีนส์เขารู้ใจน้องดูเเลน้องดีตลอดเเหละ ลูกเรารักกันดี"
"อร่อยไหมลูก"
"ครับ"ฝืนกลืนลงท้องทั้งที่อยากจะคายมันทิ้งตรงนั้นเเล้วบอกให้ทุกคนในตอนนี้รู้ว่าเขาเเพ้ปลา ทำไมใส่ใจเขากันบ้าง เเต่ทำได้เเค่คิด
"อร่อยก็กินเยอะๆเลย เราไม่กินข้าวด้วยกันตั้งนานพ่อเเม่มีอะไรจะพูดกับลูกเยอะเเยะเลย"
"ที่พ่อเเม่ให้ลูกกลับมาอยู่บ้านเราเพราะห่วงความปลอดภัยของลูก พี่คีนส์เขาเล็งเห็นตรงนี้ เขาเลยให้ลูกกลับมาอยู่บ้านเรา เดี๋ยวพี่เขาจะให้คนดูเเล อีกเื่นึงคือเื่สำคัญเลยให้เเม่เขาพูดต่อ"
"คือว่า ลูกจำคุณหญิงกานดาได้ไหมลูก ที่เขามีลูกชายชื่อพี่กันต์ธี จำได้ไหม"คีรินทำท่านึกคิดเขาพอจะจำได้ลางๆอยู่บ้าง
"กันต์ธี ที่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันกับเราเเหละคีรินจำได้ไหม"
"อ่อ จำได้ครับ"
"นั้นเเหละลูกกันต์ธีเขาน่ะชอบลูกเขาเลยอยากจะมาสู่ขอลูก คุณหญิงกานดาเธอก็เห็นด้วยที่เราจะเกี่ยวดองกัน พ่อเเม่พี่คีนส์ก็เห็นด้วยเพราะธุรกิจเราจะได้ไปได้ดี พ่อเเม่เลยเห็นพ้องต้องกันว่าอยากให้คีรินหมั้นหมายกับกันต์ธี ลูกโอเคไหมคะ"
"หมั้นหมาย เเต่ผมเป็ผู้ชายนะครับ ผมจะไปมีทายาทให้เขาได้ยังไง"
"เื่นี้พ่อเเม่ก็ลืมบอกลูกไป ลูกเกิดมาตั้งเเต่เกิดหมอเขาตรวจเเล้วสรุปว่าลูกท้องได้ พ่อเเม่รู้ตั้งเเต่เด็กๆเเล้วพี่คีนส์เขาไม่เหมือนลูกมีเเค่ลูกที่ท้องได้เเม่กับพ่อไปคุยกับคุณหญิงกานดาเเล้วเธอก็โอเค กันต์ธีเขาก็ชอบลูกมาตั้งนานเเล้วเขายิ่งยินดีเลยที่จะได้หมั้นกับลูก"
"ที่พ่อเเม่ตามผมกับมาเพราะเื่นี้หรอกหรอครับ"ช็อคเเรก เขาท้องได้ตั้งเเต่เกิดพ่อเเม่รู้มาตลอด ช็อคสองเขาต้องหมั้นหมายกับคนที่ไม่ได้รัก ไม่ได้เห็นหน้ากันมาตั้งนานเพียงเพราะพ่อเเม่้าเเบบนั้น
"ใช่ลูก"
"ใช่ๆ"
"อืม พ่อเเม่พี่ตามเเกมาเพราะเเบบนี้เเหละ กำหนดจัดงานก็อีกไม่กี่สัปดาห์เนี่ยเเหละเตรียมตัวไว้ ่นี้ก็อยู่เเต่บ้านไปมีคนใช้อยู่้าอะไรก็บอกเขา"คีนส์สั่งน้องชายเสร็จก็ยิ้มปลอมๆส่งให้ไปก่อนจะเดินขึ้นบ้านไปทันทีส่วนคีรินที่ได้ยินทั้งช็อค ทั้งอึ้ง เื่อะไรก็ไม่รู้ผสมปนเปมาหาเขาจนเขาเหนื่อยจะรับมือ เขาท้องได้ เลยต้องหมั้นกับคนที่ชอบทั้งที่เขาไม่ได้ชอบเนี่ยนะ ชีวิตเขาเลือกอะไรเองได้บ้าง
TBC
คีรินเจ็บกับคำว่าครอบครัวมารอบที่เท่าไหร่เเล้วก็ไม่รู้เพราะเขาเป็ลูกชายที่ท้องได้เลยไม่ถูกรัก ไม่ถูกใส่ใจมันไม่เเฟร์สำหรับคีรินเท่าไหร่
1K
![[จบ]ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710864878_79730567.webp)
