บทที่ 28 ใส่ร้ายป้ายสี
กู้ฉิงอันสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบสมุดบัญชีออกมาและส่งให้หลิงเหยา "สมุดบัญชีนี้มีเงินเจ็ดร้อยหยวน"
"ฉิงอัน เอาเงินให้เธอไม่ได้นะ!" แม่กู้พยายามแย่งสมุดบัญชีคืน
"พี่ชาย เงินพวกนี้เป็สิ่งที่เธอสมัครใจให้เรา เธอไม่สามารถเอาคืนได้" กู้ลี่ลี่รู้สึกเ็ปในใจ เงินจำนวนนี้เธอสามารถซื้อของได้มากมาย จะให้หลิงเหยาได้อย่างไร
โจวอวี่มองด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับงูพิษ จ้องมองไปที่หลิงเหยา นังคนชั่วช้า! รอดูเถอะ เธอจะไม่มีวันภูมิใจอีกต่อไป
หลิงเหยาไม่ลังเลที่จะยื่นมือคว้าสมุดบัญชี แล้วเปิดดู "เงินสองร้อยที่เกินมา ฉันจะคืนให้คุณเมื่อได้เงินแล้ว" แม้ว่ากู้ฉิงอันจะให้เงินทั้งหมดกับเธอ เขาก็ยังคงติดหนี้เธออยู่ แต่เนื่องจากเธอพูดว่าจะเอาแค่ห้าร้อยแล้ว เธอก็จะไม่เรียกเก็บเกินนั้น
กู้ฉิงอันพูดว่า “ไม่ต้องหรอก เงินสองร้อยที่เกินมาเป็ค่าชดเชยจากฉัน" เขาไม่รู้เลยว่าเธอได้ทุ่มเทให้กับครอบครัวเขามามากเพียงใด
หลิงเหยาหัวเราะเยาะ "คุณสามารถออกไปได้แล้ว"
แม่กู้ดึงมือออกจากมือกู้ฉิงอันแล้วคว้าสมุดบัญชีในมือหลิงเหยา "คืนสมุดบัญชีให้ฉัน นี่เป็ของลูกชายฉัน นังคนไร้ยางอาย เธอมีสิทธิ์อะไรมาเอาเงินของลูกชายฉัน"
หลิงเหยาผลักแม่กู้กลับไปในอ้อมกอดกู้ฉิงอัน สายตาเย็นเยียบมองไปที่คนตรงหน้า "พาพวกเธอออกไป"
หากไม่ใช่เพราะแม่กู้เป็ผู้ใหญ่ เธอคงไม่สะกดกลั้นอารมณ์ และอยากจะตบหน้าอีกฝ่ายสักหลายฉาด
"แม่ เราไปกันเถอะ" กู้ฉิงอันดึงมือแม่กู้เดินออกไป
แม่กู้ผลักไสตัวกู้ฉิงอันออกอย่างแรง นั่งทรุดลงกับพื้น ตบต้นขาร้องไห้โหยหวน "นังคนไร้ค่า! ไร้ยางอาย! คายเงินคืนมาให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะตายตรงหน้าประตูบ้านแก..."
หลิงเหยาเฉยชา เดินไปหาหลิงเสวี่ยเม่ย "แม่ วันนี้หนูซื้อผักมาเยอะมากเลย เรามาทานข้าวเย็นกันเถอะ"
แม่กู้อยากจะตายก็ตาย ยังไงเธอก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย
โจวอวี่มองออกไปข้างนอกอย่างร้อนรน ทำไมยังไม่มาเสียที
เมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินมาในกลุ่มคน โจวอวี่ยิ้มมุมปาก มาแล้ว คราวนี้แหละสนุกแน่
"หลิงเหยา ฉันมาแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ" ชายรูปร่างใหญ่โตโผล่ออกมาจากกลุ่มคน
หลิงเหยามองไปยังผู้มาใหม่ และจำได้ทันทีเพียงแค่มองครั้งเดียว ชายคนนี้เป็นักเลงจากหมู่บ้านข้างเคียง เขาเป็คนว่างงาน ชอบขโมยไก่และสุนัข ไม่เคยทำความดี แต่กลับทำแต่เื่เลว เป็อันธพาลตัวจริง ชาวบ้านต่างหลีกหนีเขา
ในชาติก่อน โจวอวี่เคยใส่ความเธอว่ามีความสัมพันธ์กับชายคนนี้ ไม่คาดคิดว่าในชาตินี้ โจวอวี่จะใช้กลอุบายแบบเดิมอีก
เธอมองไปที่โจวอวี่ด้วยสายตาเย็นเยียบ ราวกับดาบน้ำแข็งที่สามารถทะลุทะลวงทุกสิ่ง
โจวอวี่ตัวสั่นโดยไม่อาจควบคุมตัวเองได้
"เรารู้จักกันเหรอ?" หลิงเหยากล่าวด้วยสีหน้าเ็า ทั่วร่างแผ่รังสีเย็นะเืที่น่าสะพรึงกลัว
เมื่อสบตากับสายตาคมกริบของหลิงเหยา พวกนักเลงถึงกับสะท้านไปทั้งตัว แต่เมื่อนึกถึงเงินห้าสิบหยวนที่โจวอวี่สัญญาไว้ ความกล้าก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา
เขาพูดตะกุกกตะกักว่า "เหยาเหยา ฉันรู้ว่าเธอเขินอาย แต่เรารักกันนี่ ดูนี่สิ นี่คือของขวัญที่เธอให้ฉัน ฉันพกติดตัวตลอด"
เขาควักผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้หลิงเหยา ผ้าเช็ดหน้ามีการปักลายดอกโบตั๋นอย่างประณีต
"นายแน่ใจหรือว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็ของฉัน?"
"แน่นอนว่าเป็ของเธอ นอกจากเธอ ฉันไม่มีใครอื่น" ชายคนนั้นจ้องมองหลิงเหยาอย่างเสน่หา เขาถึงกับเสี่ยงชีวิตเพื่อเงินห้าสิบหยวน
หลิงเหยาราวกับได้ยินมุกตลก เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วฉวยปกเสื้อของอันธพาลด้วยความรวดเร็วราวฟ้าแลบ โยนเขาลงพื้นด้วยท่าทุ่มข้ามไหล่ จากนั้นเหยียบหน้าเขาลง มองลงมาอย่างเหนือชั้น "พูดซ้ำอีกครั้งสิ ผ้าเช็ดหน้าชิ้นนี้เป็ของใคร ถ้าไม่พูดความจริง ฉันจะแจ้งความว่านายใส่ร้ายเพื่อทำลายชื่อเสียงของฉัน และเื่ของตระกูลโจว..."
อันธพาลหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว "นี่... ผ้าเช็ดหน้านี้ฉันเก็บได้... ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอหรอก"
เขาไม่กล้าเอ่ยชื่อโจวอวี่ เพราะโจวอวี่รู้เื่ที่เขาเป็ชู้กับภรรยาของตระกูลโจว หากตระกูลโจวรู้เข้า พวกเขาจะฆ่าเขาอย่างแน่นอน
หลิงเหยากดเท้าแรงขึ้น "ไม่ยอมพูดความจริงสินะ" เธอตัวอ้วนอยู่แล้ว และหลังจากได้ปรับสภาพร่างกายในพื้นที่พิเศษ กำลังของเธอแข็งแรงกว่าเดิมหลายเท่า
อันธพาลรู้สึกว่าใบหน้าเกือบจะถูกเหยียบแบนโดยหลิงเหยา เขาร้องครวญครางด้วยความเ็ป "ฉัน... ฉันจะพูด... เป็เธอ เธอสั่งให้ฉันทำแบบนี้ เธอบอกว่าถ้าฉันทำตามที่เธอสั่ง เธอจะให้เงินผมห้าสิบหยวน"
อันธพาลชี้มืออันสั่นเทาไปที่โจวอวี่ และเล่าเื่ราวทั้งหมดอย่างละเอียด
ไอ้ไร้ประโยชน์! โจวอวี่สบถในใจอย่างโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอไม่คิดเลยว่าหลิงเหยาในชาตินี้จะยากต่อการจัดการขนาดนี้
ทุกคนต่างมองไปที่โจวอวี่พร้อมกัน
กู้ฉิงอันก็มองไปที่โจวอวี่ด้วยสีหน้าสงสัย
ดวงตาของโจวอวี่แดงขึ้นทันที เธอโบกมือด้วยท่าทางน่าสงสาร "ไม่... ไม่ใช่ฉันทำ พวกเขาใส่ร้ายฉัน... ฉันเพิ่งมาถึงหมู่บ้านไม่กี่วัน จะรู้จักคนคนนี้ได้ยังไง แน่นอนว่าหลิงเหยาแสดงละครนี้เอง เธอริษยาที่ฉันจะแต่งงานกับคุณ เธออยากแยกเราออกจากกัน พี่กู้ โปรดเชื่อฉันนะ ฉันจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด"
พอเห็นน้ำตาของโจวอวี่ หัวใจของกู้ฉิงอันพลันอ่อนลง ความคิดเอนเอียงไปข้างโจวอวี่ทันที เขามองไปที่หลิงเหยาด้วยความผิดหวัง "ไม่คิดเลยว่าเธอจะต่ำช้าขนาดนี้ เพื่อทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับเสี่ยวอวี่ ถึงกับใช้วิธีการอันน่าเกลียดแบบนี้"
ได้ยินคำพูดของกู้ฉิงอัน โจวอวี่ก็มีความหวังในใจ น้ำตาไหลออกมามากขึ้น ดูราวกับว่าเธอถูกกระทำอย่างไร้ความเป็ธรรมอย่างที่สุด
กู้ฉิงอันกอดโจวอวี่ด้วยความเป็ห่วง แล้วปลอบโยนเธอเบา ๆ "อย่าร้องไห้เลย ผมเชื่อคุณ"
"ขอบคุณพี่กู้..." โจวอวี่สะอื้นเบา ๆ แล้วส่งรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจให้หลิงเหยาอย่างลับ ๆ สายตาเต็มไปด้วยความท้าทายและเยาะเย้ย เธอคิด ไม่ว่าฉันจะทำอะไร กู้ฉิงอันก็ยังอยู่ฝ่ายฉันเสมอ
หลิงเหยากลอกตาอย่างเบื่อหน่าย "เธอคิดว่าเธอจะใช้กลอุบายกับฉันได้เหรอ?"
กู้ฉิงอันกำมือแน่น พยายามข่มความโกรธไว้ "หลิงเหยา ฉันจ่ายเงินให้เธอแล้ว ตอนนี้เราไม่ติดค้างกันแล้ว อยู่ห่างจากฉันและเสี่ยวอวี่ซะ"
"ใครจะสนใจผู้ชายตาบอดใจดำอย่างนายล่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่ามายืนทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้"
กู้ฉิงอันกัดฟันแน่น ฉวยตัวโจวอวี่และคุณแม่ของเขาเดินออกไป
กู้ลี่ลี่จ้องมองหลิงเหยาอย่างดุดัน แล้วเดินตามกู้ฉิงอันสามคนไป เมื่อครู่ท่าทางของหลิงเหยาที่ทำร้ายคนทำให้เธอยังหวาดกลัวอยู่ เธอไม่กล้าไปยั่วโมโหอีก
ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวมาก!
ชาวบ้านเห็นว่าไม่มีอะไรน่าดูแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันไป
หลิงเสวี่ยเม่ยถ่มน้ำลายใส่กู้ฉิงอันและพวก แล้วหันสายตาไปที่อันธพาลข้างล่าง "เหยาเหยา จะทำยังไงกับเขาดี?"
หลิงเหยาเพิ่งนึกถึงอันธพาลที่นอนอยู่บนพื้น เธอกลอกตาไปมาแล้วยิ้มเ้าเล่ห์
แน่นอนว่า...
3K
