และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

สำหรับคิดและเวิร์คที่เคยอยู่ในห้อง 704 มาก่อน มันเป็นความรู้สึกเหมือนการเดินกลับเข้าไปในห้องพักตามปรกติสำหรับมิว ความทรงจำสมัยที่เขาเข้าพักในห้องนี้ดูเลือนรางติดตาสมัยเด็ก เป็นความคลับคล้ายคลับคลามากกว่าใครในกลุ่มแต่สำหรับเสือและต่าย ทั้งสองคนกลับรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกตนควรเข้าใกล้เลยสักนิดผู้ชายห้าคนคละอายุรวมอยู่ในกลุ่มล่าท้าผี A เดินไปถึงหน้าประตู พลันเสียงคลื่นแทรกของวิทยุพกพาเครื่องเล็กก็ดังขึ้นจนต่ายและเสือถึงกับสะดุ้งโหยง มันเป็นวิทยุที่พี่ป่องทีมงานคนป่วนผีได้มอบไว้ให้“ถ้าพร้อมแล้ว เปิดประตูห้องเข้าไปเลยนะครับ” เสียงของพี่ป่องดังขึ้น “เมื่อครู่ทีมงานเข้าไปติดกล้องแล้ว เราจะจับตาดูแลความปลอดภัยทุกคนทุกฝีก้าวครับ” “พี่ป่องพวกผมไม่ไหวแล้ว” เสียงสั่นเครือดังขึ้น“เอ่อ ใจเย็นครับคุณเสือคุณต่าย นี่พวกเราเพิ่งจะถึงหน้าห้องเองนะครับ” ป่องพูดพลางลูบปลายคางเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้นครับ?” “รู้สึกหนาว ขนลุกมากเลยครับ” เสือตอบ“ผมว่าปรกติดีนะครับ” มิวเอ่ยตามตรง“ยืมเสื้อแจ๊คเกตผมเปล่าพี่เสือ? ให้ๆ” เวิร์คถาม “นี่ใส่แค่เสื้อกล้ามกับเสื้อตัวเก่งก็พอล่ะ” “อ้อ ขอบใจ” เสือไม่ปฏิเสธรีบรับมาอย่างว่องไว ใส่ และอย่างที่ทราบด้วยขนาดกายที่ใหญ่เกินไปจึงใส่ไม่ได้เท่าไรนัก “มันคับไปหน่อยนะ ของแกเนี่ย” เสือเอ่ยกับเวิร์ค“อุ่นแล้วขอแชร์ให้น้องบ้างนะพี่เสือ” ต่ายเสริมพลางลูบขนแขนของตนเอง “ทีมงานเพิ่มแอร์หรือเปล่าครับพี่ป่อง???” “อาจเป็นการต้อนรับพวกคุณ บางทีนี่อาจเป็นพลังงานลึกลับบางอย่างที่สิงสู่อยู่ในคอนโดแห่งนี้ก็…เป็น…ได้!” พิธีกรรายการผีไม่รอช้าลากเสียงชวนขนหัวลุกใส่กล้องรายการทันที“น่าตื่นเต้นจัง เหมือนมาบ้านผีสิงเป็นคณะเลย” คิดเอ่ย“บ้านผีสิงนั่นห้องตัวเองนะ คิด” ต่ายแสดงความเห็น“น้องมิว พี่ว่าน้องลงไปหาคุณแม่ก่อนดีไหม เกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะลำบากเอานะ” เสือหันไปกระซิบกับเด็กมัธยมผมทอง พลันเหมือนทีมงานและพี่ป่องก็ได้ยิน เสียงปลายสายจึงเอ่ยขึ้นทันทีว่า“ลุยเต็มทีเลยลูกมิว สู้ๆ นะลูก” วิมลเอ่ยด้วยเสียงสดใส “โอกาสดีแบบนี้มีไม่บ่อย ทำเต็มทีนะจ๊ะ!” “พยายามเข้านะทุกคนX2” เสียงเรวดีกับแววไพลินดังแว่วเข้ามาเป็นกองเชียร์“เดี๋ยวสิครับคุณผู้ปกครอง!!” เสือต่ายทักท้วงทันที ทว่าปลายสายกลับตัดเสียงไปเสียแล้ว“ไม่เป็นไรครับ ถ้าเกิดเรื่องผมพร้อมวิ่งก่อนใครเพื่อนเลย” มิวเอ่ยหน้านิ่ง ชูนิ้วโป้งหนึ่งที “อีกอย่างแม่ผมบอกว่าคนดีผีคุ้ม เท่าที่ได้ยินมาผมว่าเป็นวิญญาณที่ดีนะครับ ถึงไม่เคยเจอกับตัวก็เถอะ” “เจ๋งมากคุณMusicMusic สมแล้วที่เป็นสมาชิกบอร์ดเรา” เวิร์คเอ่ยพลางใช้ฝ่ามือลูบขยี้ผมสีทองจนเหมือนกลายเป็นรวงฟางข้าวไปชั่วขณะ มิวเบ้หน้าชักศีรษะหลบ“งั้นผมเปิดประตูเข้าไปเลยนะครับ” คิดยิ้มเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือหยิบกุญแจไปไขแอ๊ด บานประตูค่อยๆ เลื่อนเผยให้เห็นภายใน ห้องของคิดยังปรกติดี ไม่มีร่องรอยแปลกประหลาดใดๆ วงจรปิดที่ทีมงานติดตั้งยังคงขึ้นภาพบนจอมอนิเตอร์ตามปรกติเป็นความปรกติเงียบสงบวังเวง…คุณอิ่วกับเรวดีทั้งสองถึงกับพยายามชำเลืองมองหาคุณชายจากหน้าจอ ทั้งคู่นิ่วหน้าเพราะพยายามหาแล้วแต่ไม่พบ ยิ่งทำให้รู้สึกกดดันมากขึ้นในฝ่ายล่าท้าผี“เชิญเดินเข้าไปเลยครับ” เสียงอิ่วจากวิทยุดังแทรกขึ้น ทุกคนก็ทำตามอย่างว่าง่าย เดินก้าวเข้าไปทีละคน ทีละสองคน นำโดยคิด เสือ ต่าย มิว และเวิร์ค หนุ่มผมแดงเอื้อมมือไปปิดประตูเพราะตนเป็นคนสุดท้ายทว่ามือของเวิร์คก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรเย็นๆ มาโดนมือของเค้า เจ้าตัวจึงชักมือกลับโดยพลัน หันมามือตนเองด้วยสีหน้าฉงนจนไม่คิดปิดประตูให้สนิทอีกเลยคุณชายอยู่ตรงเงามืดหลังบานประตู เป็นมุมอับสายตาของวงจรปิด ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเจ้าตัวขยับปลายรองเท้าปลายแหลมไปเขี่ยมือของเวิร์ค เจ้าตัวลองแตะบานประตู มันขยับเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าตัวเหยียดออกก่อนจะใส่บานประตูจนสุดแรงโครม! “เหวอ!” หนุ่มหลุดร้องอุทานตกใจมากที่สุดเรียงลำดับคือต่าย รองมาเป็นเสือ มิวมีท่าทีสะดุ้งเล็กน้อย ด้านคิดกับเวิร์คนั่นนิ่งสนิท“เกิดอะไรขึ้นครับ?” ป่องกับอิ่ว ปลายเสียงจากวิทยุถามทันที“ประตูปิดเองครับพี่” มิวรายงาน“ใจเย็นๆ นะครับอาจเป็นแค่ลมพัดก็ได้” ป่องเอ่ยปรึกษากับเหล่าสมาชิกทีม B เสียงนิ่ง“เพิ่งเปลี่ยนประตูใหม่เอง ไว้คราวหน้าน้าจะไปช่วยดูให้นะ” วิมลเสริมความเห็นผ่านวิทยุ“โทษที ทางนี้คงปิดไม่สนิทเอง ขอโทษๆ” เวิร์คกล่าวพลางผงกหัว ยกมือไหว้ข้างเดียว“ไม่ครับ มีพลังงานอยู่ในห้องนี้แล้วครับ …สัมผัสได้” อิ่วพูดขึ้น ก่อนจะชี้นิ้วไปตรงประตู เรวดีเท่านั้นที่เห็นด้วยกับอิ่ว เธอหลบหลังแววไพลิน พยักหน้าเห็นพ้อง คนหนึ่งเห็นเป็นก้อนพลังงาน อีกคนเห็นเป็นร่างดวงวิญญาณคุณชายผ่านจอมอนิเตอร์ไปชั่วพริบตาเหล่าคนหนุ่มทั้งห้องเงียบสนิททันที“เราต้องทำอะไรต่อครับ?” คิดถามเสียงตื่นเต้นทำลายความเงียบงัน“กล่าวทักทาย บอกเหตุผลในการมาที่นี่ แล้วขอขมาก่อนครับ” อิ่วเอ่ยขั้นตอน ก่อนที่ทั้งหมดจะทำตาม พวกเขามายืนกลางห้อง พนมมือ หลับตาแล้วพูดด้วยเสียงอันดัง“พวกเรามาถ่ายรายการคนป่วนผี ถ้าทำให้คุณวิญญาณไม่พอใจ เราขอขมา…” ตึง! พริบตานั้นหนังสือเล่มหนาในห้องก็ขยับตกลงมาจนทุกคนชะงักคุณชายเดินมากลางห้อง หันมามองกล้อง รอยยิ้มปรากฏขึ้นอย่างแช่มช้า---ราวกับคำเตือนต่อคนเห็นผีทั้งสอง“เจ้าตัวไม่รับขอขมา!” เรวดีเอ่ย “คงอยากให้ออกไปจากห้อง เจ้าตัวรู้แต่แรกว่าทุกคนมาที่นี่เพื่ออะไร” สมาชิกทีมBคนอื่นนอกจากอิ่วได้แต่สงสัยในสิ่งที่เรวดีพูด“แล้วคุณช…เอ่อ วิญญาณในห้องตั้งใจจะทำอะไร?” คิดถามเรวดีมองคุณชายที่ยืนนิ่งกอดอกอยู่ตรงนั้น สังเกตอากัปกิริยาวิญญาณ ท่าทางของเขาบ่งบอกเจตนาอันชัดเจนของเขาหญิงสาวขยับแว่นเล็กน้อยก่อนตอบด้วยเสียงจริงจังว่า “กำลังแสดงให้รู้ว่าเขาเฮี้ยนแค่ไหน” “ว้าว น่ากลัวๆ” แววไพลินส่งเสียงออกมาจากด้านหลังเบาๆ “จะหลอกก็หลอกมาเลย! เข้ามาเลย!!” เวิร์คคำรามดังทันทีที่ได้ยินคำพูดของเร“เดี๋ยวสิเฮ้ยเวิร์ค พูดอะไรเนี่ย” ต่ายกระโดดไปล๊อกคอร่างสูงผมแดง“ก็แหม จะได้รู้แล้วรู้รอดไปเลยไงเล่า! มัวแต่พิรี้พิไรจริงไหม ก็รู้อยู่แล้วว่ามี!” ร่างสูงกว่าผมแดงบอกอย่างไม่กลัวเกรง “คราวที่แล้วทำแก้วกับเสื้อ คราวนี้ก็ปล่อยของมาเลยซิ!” ทุกคนต่างนิ่งกับคำพูดของเวิร์ค คุณชายผงกศีรษะเล็กน้อยเหมือนรับคำท้า เจ้าตัวเดินตรงแน่วเดินผ่าน ร่างเหล่าคนหนุ่มไปยังสถานที่ที่ตนเคยซักซ้อมความเฮี้ยนเอาไว้แล้ว ---ห้องน้ำนั่นเองแหมะ แหมะ แหมะ“เสียงน้ำไหลครับทุกคน?” มิวเอ่ยพลางหันไปทางห้องน้ำ ทุกคนก็หันตามไปเช่นกัน “เกิดอะไรขึ้นครับ เราไม่ได้ติดกล้องในห้องน้ำ บอกได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น?” พี่ป่องแทรกด้วยความสนใจจังหวะนั้นในจอ คุณชายก็เดินออกมาจากห้องครัว เขาไปเปิดเครื่องไมโครเวฟ มันดังขึ้นเองแล้วหมุนติ้วๆ เหมือนหัวของกลุ่มล่าท้าผีที่หันไปตามเสียงประหลาดในห้องนี้“มีเสียงน้ำไหลในห้องน้ำ---เอ่อ ในครัวด้วย มีเสียงไมโครเวฟครับ” เวิร์คบอก “เอาไงต่อดีครับพี่ป่อง” “น่าเหลือเชื่อจริงๆ ไม่เคยเห็นอะไรน่ากลัวแบบนี้” ป่องพูดพลางลูบแขนใส่กล้อง “แบบนี้แยกเป็นสองกลุ่มครับ” อิ่วหยิบวิทยุแล้วเสริมขึ้น“แยกทำไมอ่ะพี่อิ่ว?” ต่ายทักท้วง“จะได้ไม่เสียเวลาครับ” ทั้งห้าคนมองหน้ากัน พยักหน้าเล็กน้อยตกลงการแบ่งทีม เสือ คิดและมิวแยกไปดูห้องครัว เนื่องจากเวิร์คและต่ายอยู่ใกล้กับห้องน้ำ พวกเขาจึงจับคู่เป็นคู่หูหัวฟ้าหัวแดงเดินดุ่ยเข้าไป มีฝักบัวที่เปิดอยู่จนพื้นห้องน้ำนองไปหมดเวิร์คเดินนำ ส่วนต่ายเกาะบ่าอีกฝ่ายเดินอย่างกล้าๆ กลัวๆ และเพราะใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ต่ายผู้ไม่มองด้านหน้าและไม่ระวังจึงลื่นพื้นห้องน้ำในไม่กี่วินาทีที่เดินเข้าไป“เหวอ!!!” ร่างของต่ายล้มไปพลางกระชากร่างของเวิร์คล้มหงายตึงตามไปด้วย คุณชายที่มองอยู่หัวเราะหึ ก่อนจะพลักฝักบัวให้ตกลงมาบนพื้น กลายเป็นลานน้ำพุผุดกระจายหยดน้ำไปทั่วอาบชโลมร่างสองหนุ่มหัวสองสีในทันที“โอ๊ย! สงกรานต์เขางดไปแล้ว อย่ามาเล่นน้ำตอนนี้นะ! ค่าน้ำเนี่ยช่วยออกไหมสงสารคิด!” เวิร์คคำรามขณะคร่อมทับร่างผมฟ้าตัวเล็ก “ไหมเปล่าพวก?” “เวิร์ค ช่วยลุกก่อนไหม เสื้อมันเปียกแล้ว เปียกๆๆๆๆ” ต่ายร้องพร้อมตบสะกิดร่างอีกฝ่ายเบาๆหลายที พลางพยายามลุกจากพื้นชื้นแฉะที่แทรกผ่านกายของเขามาแล้ว“ลื่นเกิน! ขอโทษ โอ๊ย! กะจะจับอาบน้ำหรือไงเนี่ย ล่อซะชุ่มเลย” เวิร์คเอ่ย มือของเขาคว้าสายฝักบัวได้จึงหันไปทางอื่น หลังจากนั้นสายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นเสื้อของตนเองลายเซ็นสีทองบนเสื้อไหม้ไฟตัวเก่งกำลังละลายน้ำ…“เฮ้ยยยยย! ลายเซ็นบนเสื้อตัวเก่งฉัน!! ไหนปากกาเอ็งโฆษณาว่ากันน้ำไง! ม่ายยยยยยยยย” “ใครก็ได้ช่วยจับคนสติแตกที ทับอยู่แบบนี้ออกไม่ได้ ช่วยด้วย พรีสพี่เสือ คิด มิว ช่วยด้วย!!!” เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังสนั่นดังขึ้นพอดีที่ต่ายร้องเสียงหลง ฝั่งกลุ่มห้องครัวจึงไม่ได้ยินเสียงเขา ไฟในห้องน้ำดับลงเหลือเพียงความมืดมิดอีกเหตุผลหนึ่งที่ต่ายไม่รู้ ความช่วยเหลือมาล่าช้านั่นเพราะพวกคิดกำลังเผชิญหน้ากับความหฤหรรษ์ความเฮี้ยนของคุณชายอยู่อีกด้านหนึ่งนั่นเอง
_______________________________Talk : ตอนนี้ยาวมากสะใจจัดเต็มมาก เพราะทุกๆคนรวมถึงไรท์เบนนี่ก็รอฉากการหลอกปล่อยของของคุณชายมานานแล้ว ผมเลยจัดเต็มซีนนี้เกือบ4-5พันคำ[10กว่าหน้ากระดาษได้] ดังนั้นเพื่อไม่ให้นักอ่านตาลายไป ผมจึงต้องแยกเป็นสองพาร์ทนะครับ ไม่งั้นยาวมากจริงๆ กลัวจะขำจนเหนื่อยซีนจังหวะนรกเยอะด้วย 5555 // ฝั่งห้องน้ำคุณชายจัดน้ำฝักบัวกระจายไปแล้วหนึ่ง อีกฝั่งมีพวกคิดเสือมิวที่ห้องครัวจะเจออะไร พรุ่งนี้จะลงตอนใหม่ตอนเที่ยงนะครับ จะได้ไม่รอกันนาน กลัวนักอ่านที่รักรอค้าง รอชมคุณชายสำแดงอิทธิฤทธิ์หลอกคิดกันต่อ ช่วงหน้าพรุ่งนี้เที่ยงครับ!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36 คุณชายสำแดงความเฮี้ยน [1/2 ฝั่งห้องน้ำ]

คล้ายกับเรื่องและนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ ที่คุณอ่าน

และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36 คุณชายสำแดงความเฮี้ยน [1/2 ฝั่งห้องน้ำ]

คล้ายกับเรื่องและนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้