ทันทีที่ณธิดาเดินกลับมาจากห้องวีไอพีของพันเอกราชไพศาลพร้อมกับถาดยา เ้าตัวก็ใมาก เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นน้ำตาของลูกผู้ชาย โดยเฉพาะคนตัวโตท่าทางดุคนนั้น
“เค้าคงคิดมากเื่ที่ตัวเองอาจจะมองไม่เห็นไปตลอดชีวิตก็ได้ น่าสงสารจัง ถ้าเป็เราก็คงจะฮึดสู้ลำบากเหมือนกัน คิดแล้วก็...เฮ้อ...เศร้า” สาวน้อยได้แต่ถอนหายใจเบาๆ
“ว่าไงจ้ะน้องดา ถอนใจยังงี้โดนคนไข้ห้อง 304 ดุเหรอ?” ร้อยเอกหญิงสุชาดา หรือผู้กองสุคาดเดาสถานการณ์ของคนตรงหน้า
“ไม่ใช่หรอกค่ะ ผู้พันราชไม่อยากให้ใครรบกวนน่ะค่ะ ถ้ายังไงซักพักพี่สุค่อยเอายาไปให้ผู้พันนะคะ” ณธิดาคิดว่าตนเองไม่ควรบอกใครในเื่ที่เห็น
ถือซะว่าเป็ความลับระหว่างเรานะคะ ผู้พันราช คนกุมความลับคิดในใจ“ผู้พันราชดุพี่สุบ่อยไหมคะ?” คนถามทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเสียเต็มประดา
“ก็ไม่บ่อยหรอก แต่พอคุณท่านของขึ้นนะไม่มีใครกล้าเข้าไปเฉียดห้องนั้นซักกะราย” คนตั้งใจฟังทำหน้ากลัดกลุ้มเล็กน้อย
“หวังว่าเราคงไม่ได้ดูแลพี่แกนะเนี่ย คิดแล้วก็กลุ้ม เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน นั่นมันห้องวีไอพีนี่นา คนระดับนั้นรึจะมาสนใจเด็กอาสาสมัครอย่างเรา งานนี้น้องดารอดตัว...ชัวร์...ร้อยเปอร์เซ็นต์” คิดเอง พูดเองเสร็จสรรพก็หยักคิ้วหลิ่วตาทันที
“น้องดาพูดว่าอะไรนะ?” ผู้กองสาวเห็นคนตรงหน้าท่าทางแปลกๆก็อดสงสัยไม่ได้
“ดาบอกว่าหิวแล้ว นี่ก็เลยเที่ยงแล้วด้วย เราไปหาอะไรทานกันเถอะค่ะพี่สุ” คนหัวไวรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที
“นั่นสิ พี่ก็ยุ่งเสียจนลืมไปเลย เอางี้น้องดาไปทานก่อนเลย เดี๋ยวพี่ตามไป ต้องเอายาไปให้ผู้พันราชก่อน”
ร้อยเอกหญิงสุชาดาเหลือบไปเห็นผู้พันราชนั่งอยู่ในสวนด้านหลังของโรงพยาบาล สวนหย่อมแห่งนี้มีต้นไม้ใหญ่หลายต้นให้ร่มเงา รอบๆสวนมีแปลงดอกไม้สีสวยสดนานาชนิดหลายแปลงปลูกรายล้อมอยู่ เป็ที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับคนที่รักธรรมชาติและให้แก่ญาติที่มาเยี่ยมคนป่วย
“ผู้พันราชคะ สุเองค่ะ ได้เวลาทานยาแล้วคะ” ผู้กองสุยื่นยาเม็ดกับแก้วน้ำให้คนป่วย ผู้พันราชพยักหน้าแทนคำตอบ ยื่นมือออกไปรับ หลังจากรับประทานยา เขาเอ่ยถามถึงเื่คาใจทันที
“เมื่อตะกี้ ตอนที่อยู่ในห้อง ผมได้ยินเสียงเคาะประตู ใช่ผู้กองสุรึเปล่า?”
“อ๋อ ไม่ใช่สุหรอกค่ะ เป็น้องดาค่ะ อาสาสมัครของโรงพยาบาล เพิ่งจะเริ่มงานเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว” ผู้กองสาวเห็นผู้พันราชเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก็คิดว่าเป็เื่แปลก เพราะไม่เคยเห็นคนมาดเข้มสนใจเื่อะไรเป็พิเศษ
“น้องดาเป็น้องสาวของเพื่อนสุเองค่ะ พี่สาวชื่อร้อยเอกหญิงแก้วตา เราสองคนเรียนจบจากวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบกรุ่นเดียวกัน แล้วผู้กองแก้วก็เคยทำงานที่โรงพยาบาลค่ายที่นี่แหละค่ะ ทำได้สองปีก็แต่งงานกับคนนิวซีแลนด์ จากนั้นก็ลาออกแล้วย้ายไปอยู่กับสามีที่โน่น คุณพ่อของน้องดาเป็สัสดี (1) จังหวัด ยศพันตรี พอท่านเกษียณอายุราชการก็ย้ายครอบครัวไปตั้งรกรากอยู่ที่นิวซีแลนด์”
คนเล่าท่าทางเป็ผู้รอบรู้ (เื่ของคนอื่น) เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดมากเกินไปหน่อย จึงขอโทษขอโพยผู้พันราชเป็การใหญ่
“อุ๊ย! สุขอโทษค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับ ได้ฟังผู้กองสุเหล่าเื่ของคนอื่น ผมฟังแล้วก็เพลินดีเหมือนกัน”
เดี๋ยวก่อน ฟังแล้วมันขัดหูยังไงชอบกล
ผู้กองสาวยังไม่ทันได้ถามให้หายข้องใจ ผู้พันหนุ่มก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
“ตอนบ่ายนี้ผมต้องทานยาอีกใช่ไหมครับ?” คนฟังชักเอะใจ เพราะเขาน่าจะจำได้ว่าต้องทานยาวันละสองเวลาเช้าบ่าย เพราะเป็เช่นนี้มาหลายเดือนแล้ว
“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าผู้พันมีอะไรให้สุรับใช้คะ” คนถามภาวนาอยู่ในใจว่าอย่าให้เป็อะไรที่ต้องทำให้เธอลำบากใจเลย
ขออะไรก็ได้ที่สุไม่ต้องเดือดร้อนมากนะคะผู้พันราชขา แบบว่าถึงกับเสี่ยงโดนไล่ออก อะไรแบบนี้ สุไม่เอ้า...สุไม่เอา
ไม่ใช่เื่ที่จะทำให้ผู้กองสุเดือดร้อนหรอกครับ ผมรับประกันได้”
แน่ะ...อ่านใจคนออกด้วยผู้พันรูปหล่อ
“ผมอยากจะขอให้น้องดาของผู้กองสุ ช่วยเอายามาให้ผมตอนบ่าย หวังว่าผู้กองสุคงไม่ขัดข้อง” เขารู้ยากนักว่าจะมีใครกล้าปฏิเสธคำขอ ถึงแม้จะเป็เื่ใหญ่กว่านี้หลายเท่า เป็ถึงบุตรชายของผู้บัญชาการทหารบกก็ได้เปรียบกว่าคนอื่นหลายๆอย่าง
“โถ...เื่แค่นี้เองสุไม่ขัดข้องหรอกค่ะ ผู้พันราชสบายใจได้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วสุขอตัวก่อนนะคะ”
ชักจะไม่ชอบมาพากล ผู้พันราชมารักษาตัวที่นี่ได้หลายเดือนแล้วแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจผู้หญิงคนไหน ตัวเองรูปก็หล่อมาดแมน หุ่นกระชากใจสาว เห็นมีแต่เพื่อนๆนายทหารด้วยกันที่มาเยี่ยม เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพยาบาลส่วนใหญ่คิดว่าเขาชอบไม้ป่าเดียวกัน แล้วนึกอย่างไรถึงอยากเจอณธิดาขึ้นมา แล้วอีกอย่างเธอก็เพิ่งจะเริ่มงานได้แค่อาทิตย์เดียวเอง อย่างนี้มันมีทางเดียวที่จะได้คำตอบ...ต้องสืบ
ไม่รอช้าร้อยเอกหญิงสุชาดารีบเดินไปหาณธิดาซึ่งคาดว่าน่าจะนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเ้าประจำข้างโรงพยาบาล
“น้องดาพี่มีเื่ขอให้ช่วยหน่อย คือตอนบ่ายนี้พี่ต้องออกไปทำธุระข้างนอก พี่ช่วยวานให้น้องดาเอายาไปให้ห้อง 304 หน่อยนะ” ผู้กองสาวคอยสังเกตสีหน้าของ ณธิดาว่าจะมีพิรุธหรือไม่
“แค่ก แค่ก แค่ก หา! อีกแล้วเหรอ!” อาสาสมัครสาวถึงกับสำลึกน้ำที่ดื่ม “พี่สุแน่ใจนะว่าเ้าของห้องนั้นเค้าโอเคกับเด็กอย่างดาน่ะ ถ้าทำให้พี่แกโกรธมีหวังดาไม่รอดแน่งานนี้” พูดพลางทำท่าเหมือนกับเต่าหดหัว เพราะงานนี้เ้าตัวไม่รู้ชะตากรรมของตนเองเลย
“แน่ใจสิจ้ะ น้องดาก็อย่ากลัวเค้าให้มากไปหน่อยเลย เวลาผู้พันแกดีก็ดีมากเหลือหลาย แต่...”
“แต่เวลาร้ายก็ร้ายสุดๆ ใช่รึเปล่า” คนกำลังกลัวอยู่ช่วยพูดต่อให้จบประโยค
“ค่ะ ค่ะ พี่สุถึงยังไงดาก็ปฏิเสธงานนี้ไม่ได้อยู่ดี ดาจะเอายาไปให้เค้าเอง พอใจรึยังคะผู้กองคนสวยขาาา” หนอยมีประชด แต่คิดๆแล้วก็คงไม่มีอะไรหรอก เมื่อกี้เราเห็นอารมณ์พี่แกยังดีอยู่นี่นา
พยาบาลสาวอดกังวลแทนพยาบาลจำเป็ไม่ได้
เมื่อเดินมาถึงห้องพักคนไข้คนสำคัญของโรงพยาบาล ณธิดาพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พร้อมท่อง “ลูกทหารสู้ๆ ลูกทหารสู้ตาย” อยู่ในใจ ก่อนยกมือขึ้นเคาะประตูห้อง
หลังจากได้ยินเสียงตอบรับเป็เชิงอนุญาต ณธิดาจึงสาวเท้าเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นเธอจึงยกถาดยาไปวางไว้บนโต๊ะตรงกลางห้องแล้วหยุดยืนอยู่ข้างหน้าผู้พันหนุ่มด้วยท่าทีที่สำรวมที่สุด พร้อมกับยกมือไหว้และแนะนำตนเอง
“สวัสดีค่ะ ผู้พันราช ดิฉันชื่อณธิดา เรียกว่าดาเฉยๆก็ได้ ดิฉันเป็อาสาสมัครของโรงพยาบาลค่ะ ผู้กองสุให้ดิฉันเอายามาให้ผู้พัน”
พอได้ยินเสียงใสๆ ของหญิงสาวตรงหน้า ผู้พันราชรู้สึกราวกับว่าเวลาได้หยุดลงทันที เหมือนเป็เสียงที่เขาได้เฝ้ารอมานาน...นานเหลือเกิน เสียงนี้ใช่ไหมที่ตอนนี้หัวใจอันเ็าของเขาค่อยๆละลายกลายเป็ไออุ่น และถูกแทนที่ด้วยเสียงเต้นที่ไม่เป็จังหวะ เขารู้สึกว่าเสียงมันดังมากเสียจนไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะได้ยินหรือไม่
เมื่อเห็นคนมาดเข้มหยุดชะงักไปพักใหญ่ ณธิดาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ผู้พันราชคะ...ผู้พันราช!” เธอต้องเปล่งเสียงดังขึ้นมากกว่าปกติเล็กน้อย ถึงทำให้คนตัวโตรู้สึกตัว
“ครับ เมื่อกี้คุณดาพูดว่าอะไรนะ”
“ผู้พันราชเป็อะไรไปคะ เมื่อกี้นี้ดิฉันเห็นคุณนิ่งไป”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณดาเอายามาให้ผมแทนผู้กองสุใช่ไหม” เขาเอ่ยถามหลังจากใช้เวลาอึดใจใหญ่รวบรวมสติให้กลับมาอยู่กับตัว
พอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของสาวน้อยที่โชยมา จิตใจของเขาก็หวั่นไหวไม่เป็ท่า นานแค่ไหนแล้วหนอที่เขารู้สึกแบบนี้กับใคร
ในขณะที่ผู้พันราชเอื้อมมือไปหยิบยา แต่แล้วมันก็พลาดไปกุมมือหญิงสาวแทน เหมือนกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆวิ่งผ่านร่างกายของคนทั้งคู่ ผู้พันราชรู้สึกว่าคราวนี้โลกของเขาได้หยุดหมุนลงเพราะคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง
“ผู้พันราชคะ” เสียงใสๆทำให้เขารู้สึกตัว ก่อนจะกล่าวขอโทษออกไปอย่างรวดเร็ว ถ้าผู้ชายตรงหน้ามองเห็นได้ จะเห็นว่าใบหน้าของสาวน้อยเปลี่ยนเป็สีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก
“ไม่เป็ไรค่ะ เอ่อ...ไม่ทราบว่าผู้พันราชมีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ”
ณธิดารอฟังคำตอบอยู่พักใหญ่ ก่อนที่พันเอกหนุ่มจะเอ่ยขึ้น
“ก็มีอยู่นิดนึงครับ” คนพูดเว้นจังหวะเล็กน้อย “คุณดาเรียกผมว่า พี่ราชเฉยๆได้รึเปล่า? เพราะผู้พันมันดูเป็งานเป็การมากเกินไป อีกอย่างผมก็ไม่ได้แก่คราวลุงคุณด้วย” คนขอร้องพูดกลั้วหัวเราะเล็กน้อย
ณธิดาแปลกใจมาก คาดไม่ถึงว่าคนที่ท่าทางถือเนื้อถือตัวอย่างพันเอกราชไพศาลจะใส่ใจในเื่เล็กน้อยเช่นนี้
“ค่ะ แต่มีข้อแม้อยู่นิดนึง” อีกฝ่ายเอียงคอตั้งใจฟัง “ผู้พันราชเรียกดิฉันว่า...ดาเฉยๆไม่ใช่คุณดา ส่วนดิฉันก็จะเรียกคุณว่าพี่ราช ตกลงไหมคะ?”
“ด้วยความยินดีเลย น้องดา”
“ค่ะ พี่ราช”
...และแล้วทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
จะใช่ “พรหมลิขิต” หรือแค่ “ความบังเอิญ”?
ผู้พันมาดเข้มคิดในใจ เวลาเท่านั้นที่จะเป็เครื่องพิสูจน์ แต่ตอนนี้เขามั่นใจว่าตนเองต้องหาทางใกล้ชิดกับสาวน้อยอาสาสมัครคนนี้ให้ได้ และเขาก็เชื่อว่าเธอคนนี้จะมาช่วยเติมส่วนที่ขาดหายไปในหัวใจให้เต็ม
เกร็ดความรู้
(1) สัสดีคือใคร มีหน้าที่อะไรบ้าง?
ข้อ ๑ สัสดี (สัดสะดี) มีความหมายตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๒๕ หมายถึง เ้าหน้าที่บัญชีทหาร หรือเ้าหน้าที่บัญชีคน หรือ ผู้รวบรวมบัญชีคน
ข้อ ๒ กิจการสัสดี ได้มีวิวัฒนาการมาพร้อมกับกิจการทหารั้แ่สมัยโบราณ แต่ที่ปรากฏหลักฐานชัดเจนอยู่ในสมัย “สมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๒” ราชโอรสสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ในแผ่นดินกรุงศรีอยุธยา สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งได้กล่าวมาแล้วในตอนที่ ๑
ข้อ ๓ เ้าหน้าที่สัสดี เป็เ้าหน้าที่ที่ดำเนินการในราชการทั้งปวง ที่เกี่ยวข้องกับพระราชบัญญัติรับราชการทหาร พ.ศ.๒๔๙๗ มีภารกิจในการดำเนินการเพื่อให้ได้ชายฉกรรจ์ที่เป็คนสัญชาติไทยมาเป็ทหาร เพื่อป้องกันประเทศชาติ ด้วยความสมัครใจและยินยอมเสียสละแม้กระทั่งชีวิตเืเนื้อ เพื่อปกป้องเอกราชของชาติ ทั้งในยามสงบศึกและในยามา
4K
![เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698747658_10815704.webp)
