“ลัมภ์! คุณลัมภ์”
เสียงแผดสิบแปดหลอดอย่างนี้ทำโรมขนลุกั้แ่ยังไม่เห็นตัวเพราะแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเสียงใคร! และไอ้ที่น่ากลัวที่สุดก็คือการถูกกอดราวจะฝังร่างนี่แหละ คนหนุ่มจึงรีบหันมาสิงคนใกล้ตัวแทน
“อาเอกน่ะเป็คนใจดีมากนะ”เหมือนวสันต์จะอ่านท่าทางคนที่โดดมาแอบอยู่ด้านหลังของเขาออก
“เอ่อ..ฮะ” มือใหญ่จึงคว้าตัวคนกล้าๆกลัวๆ ให้ออกมายืนคู่กัน
“อ่าว! พ่อซัน อยู่นี่ด้วยหรอ”
“ครับ” วสันต์เขย่าของในมือ“ผมฝากของไว้กับเขา” อาเอกพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบานแฉ่งก่อนจะหันมาทางคนเนียนขาวที่ยืนยิ้มแห้งๆ อยู่ข้างคนเป็หลาน
“ลัมภ์”
“คร้าบบบบ” โรมฉีกยิ้มสู้ เอาวะ! เป็ไงเป็กันแต่แค่คิด..กระเทยควายในสายตาของเขาก็ถลาเข้ามาเกาะแขน โรมต้องหันไปทางอีกคนอย่างจะขอความช่วยเหลือ
“เป็ไงบ้างที่พัก อาตั้งใจจัดให้คุณน้องอย่างดีเลยนะถูกใจไหม”
“ฮะ ฮะ ถูกใจมาก”
“ถ้าติดขัดยังไงรีบบอกเลยนะคุณน้องจะได้ให้ย้ายไปเรือนข้างๆ” คนเป็อาหันพรืดมาทางคนเป็หลาน “จริงๆ เรือนที่อาอยู่กับพ่อเราก็ยังมีห้องว่างนะพ่อซัน”โรมทำหน้าเหมือนถูกผีหลอกแถมยังส่ายหัวยิก
เมื่อคิดถึงข้อนี้ได้อาเอกก็ออกอาการดี๊ด๊าทำท่าคว้าคนขาวจัดเข้ามาไว้ในอ้อมใจแต่วสันต์ชิงรวบตัวคนสั่นนิดๆ ไว้ในอ้อมแขนซะก่อน
“ขอบคุณครับอาที่เป็ธุระเื่นี้ ลัมภ์อยู่เรือนนี้สะดวกสุดแล้วทั้งเื่งานและยังไม่เป็การรบกวนคนป่วยกับคุณอาด้วย” อาเอกมีค้อนนิดๆให้หลานชาย
แต่ก็รู้แหละว่าต้องออกมาในรูปนี้เพราะเรือนเจ็ดสีถูกสงวนไว้สำหรับเป็ที่พักของคนเป็พี่ชาย ตัวเขาเองและคนดูแลที่จ้างมาอยู่ประจำอีกทั้งจัดห้องไว้รับรองแพทย์พยาบาลที่หมุนเวียนมาตรวจอาการอีกด้วย
“ยินดีจัดการให้จร้า สำหรับน้องลัมภ์แล้ว..อาเต็มที่”คำว่า ‘เต็มที่’ ทำคนฟังตาค้างแถมยังขนลุกเกรียว มือใหญ่กดหัวคนที่มัวแต่ทำหน้าสยองขวัญให้โค้งลงอย่างแสดงความขอบคุณ
“เดี๋ยวผมต้องไปแล้วอา นัดทีมงานประชุมนี่ก็ใกล้เวลาละ” วสันต์หันมามองคนข้างตัวพร้อมกระชับอ้อมแขน “พร้อมยัง”
“พร้อมตั้งนานละครับ” คนฟังเกือบหลุดหัวเราะเมื่อได้ยินคำยืนยันทันควันแบบไม่ต้องยั้งคิดอดนึกไม่ได้ว่าหากอีกฝ่ายหายตัวได้คงทำไปแล้วมั้ง คู่นี้นี่แปลกจริง..อีกคนชื่นชอบจนออกนอกหน้าส่วนอีกคนก็กลัวจนตัวสั่น
“งั้นก็รีบไปๆ กันไป๊ ฉันก็แค่แวะมาดูความเรียบร้อยเท่านั้นแหละเดี๋ยวก็ต้องไปเหมือนกัน” สองคนที่ถูกไล่กะทันหันจึงรีบพากันเคลื่อนย้าย
วสันต์ต้องเหลือบมองคนที่ทำตัวติดเขาแจอย่างสงสัยก็ผู้หญิงที่ออกห้าวๆ อย่างนี้น่าจะสนิทใจกับผู้ชายที่มีลักษณะอย่างอาเอกมากกว่าจะยอมมาคลุกอยู่กับผู้ชายแท้ๆอย่างเขา
คนที่ไม่ยอมให้อะไรคาใจจึงชะงักตัวเองไว้แล้วคว้าอีกคนมากอดเต็มรัดจนโรมเกือบสะดุดขาตัวเอง วสันต์ย่นคิ้วเมื่ออีกฝ่ายนอกจากจะยอมให้เขากอดแล้วยังไม่มีอาการตัวสั่นเหมือนเวลาถูกคนเป็อากอดอีกด้วย
“คุณสันต์ ลืมอะไรป่ะครับ”
“อ่า..ไม่”
“เห็นอยู่ๆ ก็หยุด นึกว่าลืมอะไร”
“..”มือใหญ่ข้างหนึ่งต้องย้ายมาแปะหน้าอกตัวเองอย่างงงๆ กลับกลายเป็ว่าเขาเองนั่นแหละที่ใจสั่นอะไรวะ..แต่ไหนแต่ไรไม่เคยหวั่นไหวกับพวกทอมดี้เลยสักครั้งนี่หว่า
คนตัวโตที่กำลังรวนกับความรู้สึกของตัวเองต้องรีบปล่อยอีกฝ่ายเป็อิสระแล้วก็เดินนำไปแบบไม่พูดไม่จา ทิ้งให้โรมเกิดความงุนงงไปด้วยอีกคนแต่กระนั้นก็ยังรีบวิ่งตามติดอดแอบบ่นคนเดียวไม่ได้
“อะไรของเขาวะ”
274
