พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมคลั่ง

 
                                                            




                                           
*เสียงกุญแจไขประตูห้องผู้ต้องขัง*




ตํารวจ: เชิญมากลับผม




ริวเดินออกมาจากห้องขังก่อนจะเดินตามตํารวจนายนั้นไป






                                 ณ ห้องสอบสวนผู้ต้องหา ภายในสถานีตํารวจเกียวโต เวลา 9:50




ไดสุเกะ: ขอบใจมาก เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง

ตํารวจ: ครับ!





ตํารวจนายนั้นเดินจากไปก่อนที่ สารวัตรไดสุเกะ กับ ริว จะเข้าไปในห้อง





ไดสุเกะ: ก่อเ๱ื่๵๹ขึ้นมาจนได้ ฉันบอกแล้วไงให้รีบออกมาจากที่นั้น!

ริว: . . .ผมขอโทษ

ไดสุเกะ: แค่เ๱ื่๵๹ที่เธอฆ่า โทคิว คาซากิ ก็หนักพออยู่แล้ว ยังคิดจะก่อเ๱ื่๵๹เพิ่มอีก!

ริว: . . .

ไดสุเกะ:  ริว  ฉันรู้ว่าเธอแค้นอะไรกับหมอนั้น….แต่ตอนเนี้ยเธออย่าพึ่งไปยุ่งกับพวกนั้นเลยจะดีกว่า

ริว: ! 

ไดสุเกะ: ฟังที่ฉันพูดอยู่หรือปล่าว!?

ริว: จริงสิ…

ไดสุเกะ:  ? มีอะไร?

ริว: สารวัตร คุณต้องรีบปล่อยตัวผมเดี๋ยวนี้!






ณ ด้านนอกสถานีตํารวจได้มีรถเก๋งสองคันจอดอยู่ตรงโรงจอดรถซึ่งคนที่อยู่ภายในนั้นคือคนของ Naoka





ลูกน้องของเคน #1: ที่นี้แหละ

ลูกน้องของเคน #2:  โอเค         




ไดสุเกะ: เธอจะบ้าหรือยังไง!?

ริว: ผมไม่รู้หรอกว่าคุณจะคิดอย่างไง แต่พวกคุณต้องรีบปล่อยตัวผมเดี๋ยวนี้ ก่อนที่พวกมันจะรู้ว่าผมถูกจับมาที่นี้

ไดสุเกะ: อย่าห่วงไปเลย ที่นี้เป็๲ถึงสถานีตํารวจ พวกมันไม่กล้าบุกเข้ามาถึงที่ในนี้หรอก

ริว: ไม่! คุณไม่เข้าใจ






*เสียงขึ้นลําปืนกลมือหลายกระบอก*




ลูกน้องของเคนหลายสิบคนเปิดประตูลงมาจากรถพร้อมกับปืนกลมือ [P90] เดินตรงเข้ามาในสถานีตํารวจ




ตํารวจ: เดี๋ยว! พวกคุณ-


ลูกน้องของเคนทั้งหมด:  *เล็งปืนใส่ตํารวจ*


ตํารวจทั้งโรงพัก: !!





ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ!



อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!




ทั้งหมดได้กราดยิงไปรอบๆทั่วโรงพักทําให้ตํารวจถูกยิงตายไปหลายนาย





ริว: !!

ไดสุเกะ: !?

ริว: พวกมันรู้ตัวแล้ว

ไดสุเกะ: เวรเอ๊ย…!





สารวัตรไดสุเกะรีบไขกุญแจมือให้ริวโดยทันที




สารวัตรไดสุเกะ: ตามมา!



เขารีบพาริวออกไปจากห้องทันทีพร้อมกับ ปืนลูกโม่ [Nambu model60] หนึ่งกระปอกเอาไว้ปกป้องตัว




ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ!




ตํารวจหลายนาย: อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!  อ๊าาก!




ตํารวจถูกพวกนั้นกระหนํ่ายิงตายไปหลายนาย

เศษกระดาษเอกสารถูกแรง๠๱ะ๼ุ๲ทําให้ลอยกระจัดกระจายไปในอากาศ





ปัง! ปัง! 




ลูกน้องของเคน #4: อ๊าาก!



สารวัตรไดสุเกะตัดสินใจยิงใส่พวกนั้นไปคนนึงก่อนที่พวกที่เหลือที่เห็นเข้าเล็งปืนมาที่พวกเขาทั้งคู่






ริวและสารวัตรไดสุเกะ: !! 





ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ!





ทั้งคู่รีบก้มหลบห่า๠๱ะ๼ุ๲ที่พวกนั้นยิงมา

ในจังหวะนั้นริวจึงรีบไปเก็บปืนลูกโม่ [Nambu model60] จากศพตํารวจที่ตายแล้วยิงจัดการพวกนั้น




ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!



อ๊าาก! อ๊าาก! อ๊าาก! อ๊าาก!




ริวยิงพวกนั้นตายไป 4 คน




ปังๆ!



ไดสุเกะ: อ๊าาก!

ริว: !!




สารวัตรไดสุเกะถูกยิงเขาที่ท้องก่อนจะทรุดตัวลงไปกับพื้น




ริว: ทําใจดีๆไว้!

ไดสุเกะ: ร รีบหนีไป! ฉันจะยื้อพวกมันเอาไว้

ริว: . . .

ไดสุเกะ: ไปสิ!




ริวรีบวิ่งออกจากที่กําบังและตรงไปทางออกด้านหลังของโรงพัก




ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ!




ริวก้มหลบ๠๱ะ๼ุ๲จากที่พวกนั้นยิงมาก่อนจะรีบกระโจนตัวลงมาจากอาคาร




ริว: !!!



ร่างของเขากระแทกลงกับรถที่จอดอยู่ด้านล่างก่อนจะรีบทุบกระจกรถคันนั้นแล้วรีบขับหนีทันที





*เสียงโทรศัพท์เข้า*



ริว: ?



จู่ๆก็มีคนโทรมาหาเขาซึ่งเบอร์ที่โทรมาหาเขานั้นก็คือเคนก่อนจะกดรับสาย



เคน: หวังว่านายคงสบายดีนะ

ริว: ! ไอ้สารเลว!

เคน: ฮึๆ

ริว แก…!

เคน เอางี้ไหมล่ะ ถ้าหากนายหนีออกจากญี่ปุ่นไป ฉันสัญญาว่าจะเลิกตามล่านาย

ริว: ฝันไปเถอะ!



*ตัดสายโทรศัพท์*




                                               สถานีรถไฟเกียวโต เวลา 11:41


ริวได้เดินทางมาถึงสถานีรถไฟและกําลังมุ่งหน้าไปขึ้นขบวน




ริว: !



ทันใดนั้นเขาได้เห็นพวกลูกน้องของเคนที่กําลังเดินหาเขาอยู่รอบๆสถานีรถไฟท่ามกลางผู้คนมากมาย

ริวจึงใช้จังหวะนั้นเดินเนียนเข้าไปในกลุ่มฝูงชน






ลูกน้องของเคน: เฮ้ย!!

ริว: ! แม่งเอ๊ย….




ริวโดนพวกนั้นจับได้จึงรีบวิ่งหนีทันทีโดยที่พวกนั้นวิ่งตามเขามาติดๆท่ามกลางความมึนงงและ๻๠ใ๽ของผู้คนในสถานี





ริว: *หายใจหอบเหนื่อย*






“ขบวนรถไฟกําลังจะออกจากสถานีแล้วโปรดรักษาระยะห่างจากตัวขบวนด้วยครับ”



เสียงประกาศจากลําโพงในสถานีดังขึ้น ริว รีบวิ่งตรงไปที่รถไฟขบวนนั้นก่อนที่ประตูจะปิดทันเวลาพอดี




ลูกน้องของเคน #2: ออกมานะเว้ย!!

ลูกน้องของเคน #3: ออกมา!!




พวกนั้นพยายามจะเปิดประตูเข้ามาด้านในแต่รถไฟได้เคลื่อนออกจากสถานีเสียก่อน




*เสียงโทรศัพท์เข้า*




ริว:!?




เคนได้โทรมาหาเขาอีกรอบก่อนที่ริวจะตัดสินใจกดรับสาย




เคน: เร็วเหมือนกันนี่นาย สมแล้วที่เป็๲ที่หนึ่งของห้องเรียน

ริว: ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม!?

เคน: นายอาจจะหนีรอดไปได้ แต่ไม่มีครั้งต่อไปแน่

ริว: ก แก…!





*ตัดสายทิ้ง*








ริวนั่งพักลงบนที่นั่งภายในรถไฟฟ้าด้วยความเหนื่อยล้า