“ก็พระองค์ว่าจ่ายเงินไม่คุ้มหม่อมฉันก็กำลังช่วยให้พระองค์คุ้มอยู่”
ชายหนุ่มมองใบหน้าเรียวระเรื่อที่อยู่ห่างเพียงคืบพลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่เขาวางกาสุราในมือลงพร้อมมาจับมือเล็กทั้งสองข้างที่พยายามลูบไล้ไปทั่วใบหน้าเขา
“ข้าว่าเ้าเมามากแล้วนะอีหราน”
“ม่ายมาววมาวอะไรกันข้าฟังท่านออกทุกคำ เมื่อครู่ท่านว่าจ่ายเงินไม่คุ้ม ข้าข้าหลิวอีหรานไม่ชอบเอาเปรียบใครจะทำให้ท่านคุ้มเอง”
หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างมุ่งมั่นนางชูกำปั้นมองอากาศราวกำลังจะไปกอบกู้โลกก่อนจะหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่เพียงคตรั้งแรกก็พอใจก่อนจะนางจะเลื่อนมือทั้งสองมาประคองแก้มสากแล้วยีไปมาอย่างสนุกสนาน
“คิกคิกดูสิปากท่าน ลิ้นท่านสีแดงเหมือนของกั่วกัวเลยยย”
“…”
“อืมมมกั่วกัวพี่สาวมาแล้วเ้าเหงาหรือไม่ วันนี้พี่สาวหาเงินได้เยอะมาเลยน้าไว้พรุ่งนี้พี่สาวจะซื้อผลผิงกั่วที่เ้าชอบให้ดีไหม”
“หลิวอีหรานเ้าเมามากแล้วนะข้าซานไท่ ไม่ใช่กั่วกัวอะไรนั่น”ซานไท่พยายามปัดมือที่บีบแก้มเขาทั้งสองข้างออกแต่คนเมาที่เอาแต่เรียกชื่อแปลกประหลาดนั่นไม่ยอมเบี่ยงหลบทั้งยังออกแรงบีบหน้าเขาจนยับยู่ แทบขยับปากไม่ได้
“เ้ากั่วกัวเด็กดื้อเดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ พี่สาวใจดีด้วยหน่อยก็ได้ใจหรือ? ด้ายยย เด็กดื้อเช่นเ้าต้องโดนพี่สาวลงโทษ”
“นี่เ้า”
อ๋องหนุ่มใตาโตเมื่อคนเมาผละมือข้างหนึ่งออกจากใบหน้าเขาแล้วรั้งท้ายทอยเอาไว้แทบพร้อมกลับที่นางยื่นใบหน้าเข้าใกล้ จนเขาได้กลิ่นสุราจางๆออกมาจากลมหายใจอุ่นของนาง ดวงตาคมเหลือบมองริมฝีปากแดงระเรื่อที่ยื่นเข้ามาใกล้พร้อมเ้าตัวส่งเสียง จู จู ออกมาไม่หยุด
อยู่ ๆความรู้สึกราวมีกลองศึกนับพัน ตีก้องอยู่ในหูก็เกิดขึ้นมือทั้งสองที่พยายามรั้งใบหน้าเล็กไม่ห้าเข้ามาผ่อนลงอย่างไม่รู้ตัวดวงตาเฉียบคมมองสบั์ตาหวานสีอ่อนฉ่ำปรือที่เวลานี้กำลังกวาดมองใบหน้าเขาอยู่เช่นกัน
ซานไท่อดไม่ได้ที่จะเม้มปากพร้อมแอบเลียริมฝีปากของตัวเองอยู่หลายครั้งเขากลืนน้ำลายเหนียวอย่างชั่งใจ ใช่ว่าไม่เคยเสพสมกายสตรีเพียงแต่สตรีนางตรงหน้านี้กลับเป็คนแรกที่ทำใจเขาสั่นไหวอยากจะละเมิดกฎตัวเองฉกชิมดรุณีแรกแย้มที่เมามายไร้สติ
“หลิวอีหราน เปิ่นหวางขอสั่งให้เ้าลงไป ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ปรานี”
“เ้ากระต่ายน้อยอย่างเ้าเนี่ยนะที่จะไม่ปรานีข้า คนที่ต้องร้องขอความปรานีเห็นทีจะเป็เ้า”
หลิวอีหรานว่าพลางเขี่ยปลายจมูกโด่งก่อนจะอาศัย่ที่อีกคนผ่อนแรงรั้งศีรษะใหญ่เข้ามาหาแล้วประกบริมฝีปากระเรื่อไปกับกลีบปากหนาที่คิดว่าเป็ใบหน้าของเ้ากระต่ายขนปุกปุยของนาง
อืมมม อื้อออื้ออ
จากที่นางเป็ฝ่ายรุกก็กลายเป็ตั้งรับเมื่อคนตัวใหญ่ที่ขัดขืนไม่ยินยอมเมื่อครู่ปลดปล่อยพันธนาการที่มัดตัวนางเป็โอบประคอง มือข้างหนึ่งของเขารั้งเอวบางคอดเข้าหาตัวส่วนอีกข้างก็ประคองศีรษะเล็กของนางไม่ยอมให้ผละออกริมฝีปากหนาขบเม้มริมฝีปากระเรื่อย่างช่ำชองจนคนด้อยประสบการณ์เคลิบเคลิ้มเผลอเผยอปากรับลิ้นสากเปียกชื้นเข้ามา
อีหรานที่เห็นกระต่ายตัวน้อยของตนกลายร่างเป็กระต่ายป่าตัวใหญ่ก็รู้สึกชอบใจ ความรู้สึกเปียกชื้นที่แทรกเข้ามาภายในปากทำนางตื่นเต้น หลงใหลปล่อยตัวไปตามครรลอง ตอบโต้กลับไปทั้งไม่ประสา มือทั้งสองโอบรอบลำคอหนาจากที่นั่งเอียงข้างนางก็วาดท่อนขาคร่อมร่างใหญ่โตเอาไว้พร้อมเบียดกายเข้าหาเขาอย่างไม่รู้ตัว
“อื้อออืมม หลิวอีหราน หากเ้ายังไม่หยุด เปิ่นหวางจะไม่ทนแล้วนะ แฮก”
“ไม่ทนม่ายต้องทน” น้ำเสียงอ้อแอ้เอ่ยออกมาพร้อมกับท่อนแขนทั้งสองจะออกแรงกระชับลำคอหนาเข้าหาตัวเองอีกครั้งทว่าชายหนุ่มร่างใหญ่กลับผลักใบหน้าของนางออก
“หรานหรานเด็กดีเดี๋ยวข้าต้องออกไปจัดการธุระเดี๋ยวรีบกลับมาหาเ้า รอข้าเดี๋ยวได้หรือไม่”
“อื้อออย่านานน้า”
“ไม่นานไม่นาน”
ซือซานไท่ผลักร่างเล็กลงกับพื้นห้องก่อนจะเดินเร็วไปทางประตูเมื่อประตูเปิดออกเขาก็เห็นร่างอวบถ้วนของเ้าของหอเดินวนเวียนไปมาอยู่ที่น้าห้องอย่างที่คิด ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำเขาดึงเอาป้ายทองห้อยเอวออกมา ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าสตรีสูงวัย
“คืนนี้นางจะนอนกับข้าที่นี่อันนี้มัดจำเ้า พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้คนเอาเงินมาให้”
ครืดดด
กล่าวจบชายร่างสูงก็ปิดประตูลงทันทีไม่สนใจสีหน้าตื่นตะลึงของหญิงวัยกลางคนที่ไม่อยากจะเชื่อหูว่าบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนจะยินยอมร่วมห้องกับแขกทั้งที่ยังไม่สิบหก
ส่วนให้ห้องรับรองใหญ่เมื่อสั่งสิ่งที่้าจบชายร่างใหญ่ที่บัดนี้กลางลำกายแข็งขืนย่างไม่อาจทนก็เดินจ้ำเข้าไปหาสตรีร่างบอบบาง ที่ตอนนี้พยายามถอดเสื้อผ้าบนกายออกเขาช้อนแผ่นของนางแล้วอุ้มพาเดินขึ้นบนชั้นสองของห้องรับรองที่อยู่ตลอดทางนับแต่บันไดมาใบหน้าหวานแดงระเรื่อวนเวียนตรงแผงอกแข็งแรงไม่หยุดจนชายร่างสูงต้องกัดฟัน ครางในลำคออย่างอดจนจนพาตัวเองและอีกคนเข้ามาในห้องบนหอชั้นบนสำเร็จ
ทันทีที่แผ่นหลังบางััฟูกนุ่มใบหน้าคมครามก็ซุกลงตรงซอกคอขาว เขาวนเวียนไม่ห่างระหว่างผิวบางและกลีบปากระเรื่อพร้อมยังทิ้งรอยดอกเหมยสีเขมเอาไว้เต็มหน้าอกของนางก่อนจะลามลงมาที่ปทุมถันอวบเต็ง
ซานไท่พินิจอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าสตรีร่างเล็กเพียงนี้แต่อกของนางกลับอวบใหญ่เต็มมือเขาได้แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นเพราะเขามองมันเพียงไม่นานก็ก้มลง ดื่มกินราวทารกน้อย้าน้ำนม
น้ำเสียงครางกระเส่าของทั้งสองดังก้องห้องแผ่นหลังบางแอ่นสูง ก่อนจะนางจะพลิกร่างอยู่เหนือกว่าสายหวานเชื่อมที่สองมองกันนั้นเต็มไปด้วยแรงราคะยากจะทานก่อนที่ร่างใหญ่ด้านล่างจะพลิกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเป็ผู้ชักนำคนตัวเล็กไป
รอบเตียงมีเสื้อผ้าเกลื่อนกระจายเต็มพื้น ร่างกายร้อนระอุของทั้งสองแนบชิดจนอากาศไม่อาจจะรอดผ่านพร้อมกับเสียงหวานที่ครางลั่นห้อง จนคนที่ยืนฟังอย่างตั้งใจอดไปได้จะหลับจตาลงทำใจในเื่ที่กำลังเกิดขึ้น
“หลิวอีหรานนะหลิวอีหราน สุดท้ายก็เป็เ้าเองที่ละเมิดสิ่งที่ตัวเองสร้าง”
ลี่จินก้มมองป้ายทองในมือตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเรือนหลังหอเพื่อพักผ่อนบ้างส่วนบุตรสาวนางค่อยมาดูพรุ่งนี้เอาก็แล้วกัน
748
