วันนี้ตอนเย็นเวลา 16.00 น. ผมที่กำลังพักจากการเล่นเกมส์ AWF เพราะวันนี้เป็วันที่ผมต้องไปฝึกดาบกับลุงของเซอัสหลังจากที่ไม่ได้ไปหามาหลายปีั้แ่เข้าเรียนมัธยมต้นปี 3 ผมหาข้ออ้างว่าเรียนหนักแล้วก็พยายามเลี่ยงๆไม่ไปเจอลุงเฟาสต์ ถ้าผมไม่ตายจากการเล่นเกมส์หนักเกินไปก็ตายจากการโดนลุงเฟาสต์แกฆ่าตายล่ะนะ ขณะที่ผมกำลังแต่งตัวจะออกจากบ้านด้วยชุดวอร์มสีน้ำเงินของยี่ห้อ Nikle ซึ่งแบรนด์นี้ขึ้นชื่อเื่ของชุดกีฬามาหลายทศวรรษแล้วล่ะ ใส่แล้วสะดวกสบาย เคลื่อนไหวง่ายดี ถึงราคาจะค่อนข้างแพงกว่ายี่ห้ออื่นเถอะนะ ผมแต่งตัวเสร็จและกำลังจะออกจากบ้านก็เห็นเซอัสยืนรอผมอยู่
"ไม่ต้องมารับตรูถึงที่บ้านก็ได้ ไม่หนีหรอกน่า...!"
เซอัสมันดีใจล่ะมั้ง ที่ผมไปฝึกดาบกับมันและลุงของมัน มายืนรอที่หน้าบ้านเชียว
"ฮ่าๆๆๆ ถือว่าเป็การออกกำลังกายละกันนะเพื่อน ยิ่งนายผอมแห้งเหมือนคนขี้โรคๆอยู่"
เซอัสมันหัวเราะแล้วพูดถึงจุดด้อยของผม
"เค้าเรียกว่าหุ่นที่ลีนไขมันออกแล้วเหลือแต่กล้าม"
ผมพยายามมองโลกในแง่ดีและชมตัวเอง
"เข้าใจคิดนะ มีกล้ามหรือไม่มีเดี๋ยวก็รู้"
เซอัสมันท้าทายผม แต่เอาจริงๆเมื่ิอก่อนถึงผมจะชนะฝีมือดาบมัน ปัจจุบันนี้สงสัยผมคงเอาชนะมันได้ยากแล้วล่ะ เ้าเซอัสซ้อมเป็ประจำกับลุงของมัน ยังไงก็ต้องเก่งกว่าผมที่หยุดซ้อมไปหลายปีล่ะนะ
"เอออ ไปกันได้ละ"
หลังจากที่แซวกันเสร็จผมกับเซอัสก็เดินไปที่โรงฝึกดาบของลุงมัน ซึ่งห่างบ้านผมไปประมาณ 2 - 3 กิโล จนในที่สุดก็เดินมาถึงโรงฝึกของลุงเฟาสต์แล้วล่ะนะ ใจสั่นนิดหน่อยเพราะไม่ได้มาฝึกนาน พยายามมองโลกแง่ดีว่าฝึกไว้ก็ดีเหมือนกันจะได้ช่วยเหลือกับการต่อสู้ในเกมส์ AWF
ผมกับเซอัสถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในโรงฝึกดาบ ซึ่งในนั้นเหมือนจะมีลูกศิษย์ของลุงเฟาสต์หลายๆคนซึ่งไม่น่าจะต่ำกว่า 30 กว่าคนที่นั่งอยู่ตอนนี้ ยังไงลุงแกก็เป็คนมีชื่อเสียงระดับโลก ซึ่งก็ไม่แปลกถ้าจะมีคนมาสมัครเป็ลูกศิษย์เยอะแยะ บางคนถึงกับข้ามประเทศหรือข้ามทวีปมาเรียนด้วยซ้ำ ยิ่งพวกคนผิวดำนั้นตัวใหญ่กว่าผม เกือบ 3 เท่าตัวได้ ถ้าปะทะเเรงกันตรงๆก็น่าจะแพ้กำลังของอีกฝ่าย มวลกล้ามเนื้อมันผิดกัน แต่ชั้นเชิงวิชาดาบผมไม่แพ้หรอกนะ ยังไงก็ฝึกมาั้แ่เด็กแล้วล่ะ
"สวัสดีครับ ลุงเฟาสต์"
"ว่าไง เอมเมอร์ไม่ได้เจอกันนานเลย...!"
"ลุงได้ยินจากเซอัสว่า...เอมเมอร์จะมาฝึกทุกวันตอนเย็นเลยใช่มั้ย?"
"เอ่อ...ผมขอพักสักวันสองวันต่อสัปดาห์ได้มั้ยครับ?"
"ไม่ได้!! ต้องฝึกทุกวัน ถ้ามาก็ต้องฝึกจริงๆจังๆ"
"ได้ครับ ยังไงผมก็จำเป็ต้องมาทุกวันอยู่แล้วล่ะครับ"
"เยี่ยม!! งั้นลุงจะเปลี่ยนเมนูฝึกให้หนักขึ้นอีกหลายเท่าล่ะสำหรับเอมเมอร์"
"เฮ้อ....เอาที่ลุงสบายใจเลยครับ"
ผมถอนหายใจออกมาเพราะรอบๆตัวมีแต่คนคอยคาดหวังกับผมในสิ่งที่เค้า้า ไอ้เซอัสก็หัวเราะข้างๆผม สงสัยมันคงสนุกที่เห็นผมโดนลุงเฟาสต์แกเข้มงวดกับผมมากกว่ามัน ก็ดีจะได้เก่งดาบมากขึ้น ลุงเฟาสต์เหมือนอยากทดสอบฝีมือของผมก่อนที่จะเริ่มฝึกวันนี้เลยเรียกลูกศิษย์มา 1 คน
"ไดอัน(Dion) ลุกขึ้นมา"
"ครับ!! อาจารย์"
"ไดอันมาลองสั่งสอนศิษย์ของอาจารย์ที่หายหน้าไปนานคนนี้หน่อย"
"รับทราบครับ!!"
ลูกศิษย์ที่ชื่อไดอันก็ตั้งท่าดาบ
"เอมเมอร์พร้อมรึยัง"
ผมจับดาบที่อยู่ในกล่องขึ้นมา เป็ดาบไม้ที่รูปร่างเรียวและยาวปลายแหลมแล้วก็ตั้งท่าดาบ
"ครับ"
"เริ่มได้"
ลุงเฟาสต์แกพูดจบทันใดนั้น ไดอันรีบเข้าประชิดผมแล้วฟันลงมาที่ตัวผมด้วยความรวดเร็ว ผมก้าวเท้าถอยมาข้างหลังและกำลังจะฟันเข้าใส่คนที่ชื่อไดอัน แต่ว่าไดอันตวัดดาบที่ฟันลงไปขึ้นเป็รูปตัว V แล้วปัดดาบผมที่กำลังฟันใส่ด้วยความรวดเร็ว ผมจำเป็ต้องก้าวเท้าถอยหลังอีกครั้งเพราะเสียจังหวะไปจังหวะหนึ่ง แต่ว่าไดอันไม่รอช้ารีบก้าวเท้าเข้ามาประชิดผมอีกที จากนั้นก็เเทงเข้ามาที่บริเวณหัวของผม ทำให้ผมจำเป็ต้องก้มลงและกลิ้งหลบไปทางซ้าย แล้วลุกตัวขึ้นพร้อมกับยกดาบมาป้องกันในจังหวะที่ไดอันฟันลงมาอีกครั้งหนึ่ง ในเวลาที่ชั่วพริบตาผมตั้งท่ารับดาบที่ฟันลงมาเสร็จแล้วรีบะโถอยออกมา เป็ครั้งที่ 3 แล้วที่ผมโดนกดดันให้ถอยออกมาติดๆกัน
"แฮ่กๆ ไม่แปลกใจแล้วล่ะครับ......ว่าทำไมคนนี้ถึงเป็ศิษย์รักของอาจารย์เฟาสต์"
ลุงเฟาสต์ยิ้มแล้วก็ยืนมองดูต่อไป
ผมได้ยินที่ไดอันพูดขึ้นมาแต่ว่าจำเป็ต้องตั้งสมาธิและพยายามคุมลมหายใจไว้ให้สม่ำเสมอ จึงไม่ได้ตอบกลับไดอันที่พูดขึ้นมาเมื่อกี้
"แฮ่กๆๆๆ ฮ่า.....!"
ผมหายใจหอบมากกว่าไดอัน แต่ว่าพยายามตั้งสติไว้ตลอดเวลาไม่ให้ว่อกแวก จากนั้นก็คิดอยู่ในหัวว่ามีอะไรบ้างที่ผมเหนือกว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้
กำลัง แพ้ ×
ความเร็ว ผมแพ้นิดหน่อย ×
ประสบการณ์ น่าจะเท่าๆกัน ดูเหมือนฝั่งนั้นก็มีประสบการณ์ในการแข่งขันเยอะอยู่ ×
น่าจะเหลือแค่เซนส์ของวิชาฟันดาบเท่านั้นล่ะมั้งที่ผมยังไม่เคยเเพ้ใคร เซอัสก็ยังสู้ผมในข้อนี้ไม่ได้ o
ต้องวัดกันสักตั้งแล้วล่ะนะ.....
ผมเริ่มเป็ฝ่ายบุกก่อนครั้งนี้ ผมก้าวเท้าเพื่อเข้าประชิดตัวแล้วฟันลงไปที่ข้อมือของไดอัน ทันใดนั้นไดอันยกดาบขึ้นมากันแบบแนวนอน แต่ทว่านั่นเป็จังหวะหลอกล่อว่าเหวี่ยงแขนไปเต็มแรง ก่อนที่ดาบผมจะกระทบกับดาบของไดอัล ผมดึงดาบกลับมาแล้วแทงไปที่หน้าท้องของไดอัล เมื่อไดอัลเห็นผมเปลี่ยนจังหวะดาบก็รีบก้าวเท้าถอยออกไปและฟันดาบลงมาเพื่อป้องกัน แต่ทว่านี่ก็เป็จังหวะหลอกอีกทีหนึ่ง ผมดึงดาบกลับมาจากนั้นก็เบี่ยงตัวไปทางขวาแล้วฟันไปที่ต้นแขนซ้ายของไดอัล.....!
"เพี๊ยะ!!"
"เอมเมอร์ได้แต้ม"
"เอมเมอร์เป็ฝ่ายชนะ"
ลุงเฟาสต์กล่าวจบการแข่งขัน
"เฮ้ออออออ!!! แฮ่กๆๆ เกือบแพ้แล้วตรู"
"สมกับเป็ศิษย์รักของอาจารย์เลยนะครับ เื่เซนส์ในฝีมือนี้รับมือได้ยากกว่าที่คิดไว้อีก"
ไดอัลเดินเข้ามาแล้วยกแขนขึ้นมาเพื่อจะจับมือกับผม
"ไม่เลยครับ แค่พอมีนิดหน่อย"
ผมจับมือกับไดอัลและก็พูดในเชิงถ่อมตัวนิดหน่อย ที่จริงก็มีแค่เื่เซนส์นี้ล่ะนะที่ผมมั่นใจว่าชนะเซอัสได้
"ไงเพื่อน ต่อไปก็ต้องมาฝึกกับพวกในโรงยิมนี้ทุกวันแล้วนะ"
เซอัสเดินมากอดคอ ด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัยอยู่
"เฮ้อออ...! เวลาเล่นเกมส์เหลือน้อยลงแล้วสิตรู"
หลังจากที่ทุกคนเห็นผมประลองดาบกับไดอัลก็เริ่มมีไฟแล้วฝึกดาบหนักขึ้นทุกวันๆ ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนกันมากมาย สงสัยไปจุดประกายอะไรสักอย่างในตัวล่ะมั้ง...!
หลังจากวันนั้นผมก็มาซ้อมทุกวันๆละ 3 ชั่วโมง ผมขอฝึกแค่นี้ล่ะนะส่วนคนอื่นจะฝึกทั้งวันทั้งคืนก็แล้วเค้าละกัน ซึ่งหลังจากที่ซ้อมเสร็จก็ไปทานข้าวกับเซอัสบ้างหรือบางวันก็ซื้อไปทานที่บ้านบ้าง หลังจากทานข้าวเสร็จแล้วก็อาบน้ำและทำธุระส่วนตัวจากนั้นก็เข้าไปนอนในเครื่อง 'แฟนแทสติสเวอร์ชวล' ต่อไปก็ล็อกอินแล้วเข้าเกมส์ต่อ
**********************************************************************************************
13K
![ตำนานเทพสงครามอมตะ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690279672_67656443.webp)
