"ท่านยายวันนี้ข้าว่าจะเข้าป่าหาขุดหัวเผือกและหัวมันมาเก็บไว้สักหน่อยเผื่อวันไหนว่างจะได้ทำขนมด้วยดีหรือไม่" จื่อรั่วบอกเมื่อจัดเตรียมอาหารและยาไว้ให้ยายเฒ่าเรียบร้อยแล้ว
"เ้าจะไปคนเดียวอย่างนั้นหรือ" ยายเฒ่าหลานอีถามด้วยความห่วงใยเป็สตรีเข้าป่าเพียงลำพังมันอันตราย
"ใช่แล้ว ข้าไปคนเดียวได้ท่านไม่ต้องห่วงข้าหรอก" จื่อรั่วตอบอย่างมั่นใจปกติในชีวิตของเธอก็ไม่ค่อยจะมีเพื่อนอยู่แล้ว
"เช่นนั้นก็ระวังตัวด้วยนะอย่าเดินเข้าไปลึกมากนักล่ะ" จื่อรั่วพยักหน้ารับก่อนเดินออกมาพบกับหลิวหยางยืนรออยู่ด้านนอกก่อนหน้าแล้ว
"เ้าจะไปไหน" หลิวหยางเอ่ยเสียงเรียบใบหน้าเคร่งขรึมมือไขว้หลังมองมายังจื่อรั่วที่กำลังเดินออกมา สายตาคมดุจเ้าป่าที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อ
"นายอำเภอหลิวหยาง.....ท่าน...มาที่นี่ได้อย่างไร" จื่อรั่วชะงักยิ้มเจื่อนเล็กน้อยค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้
"ข้าอยากไปที่ไหนก็ย่อมได้ทั้งนั้น เหตุใดเ้าไม่ไปทำงานที่จวนนี่ก็ยังไม่ครบกำหนดตามที่ตกลงกันไว้ไม่ใช่หรือ"
"เอ่อ...คือ...ข้ามีเหตุจำเป็ไว้ข้าจะไปทำชดเชยให้ท่านวันหลังก็แล้วกัน" จื่อรั่วให้เหตุผล
"เหตุจำเป็อะไรของเ้าไหนลองว่ามาซิ"
"บอกแล้วท่านจะช่วยข้าได้อย่างนั้นหรือแล้วอีกอย่างมันก็เป็เื่ภายในครอบครัวของข้าไม่เกี่ยวกับท่านสักหน่อย"
"ยายของเ้าป่วยอย่างนั้นหรือ" ก่อนที่นางจะเดินออกมาเขาแอบได้ยินไอของหญิงชราที่อยู่ด้านใน
"........" จื่อรั่วพยักหน้ารับก่อนจะมองหน้าหลิวหยางอย่างสงสัย
"เหตุใดเ้าจึงมองข้าแบบนั้น ข้าเป็นายอำเภอต้องรับรู้ถึงปัญหาของประชาชนสิ" เมื่อเห็นสายตาที่มองมาของจื่อรั่วเขาจึงรีบเอ่ยแก้ต่างให้กับตัวเองเกรงว่านางจะเห็นความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างใน
"ขอบคุณท่านมากที่ห่วงใยประชาชนเช่นข้าเชิญท่านกลับจวนของท่านไปได้แล้วข้าไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นแล้วเอาไว้วันพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปทำงานที่จวนของท่านก็แล้วกัน" จื่อรั่วเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไปหากต้องหยุดชะงัก
"นั่นเ้าจะไปไหนหรือ"
"ข้าจะเข้าป่าไปหาขุดหัวเผือกหัวมันสักหน่อย"
"เดี๋ยว....ข้าจะไปกับเ้าด้วย" เหตุใดเขาจึงอยากตามนางไปด้วยเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเหตุใดต้องมีใจห่วงใยนางเช่นนี้
"แล้ววันนี้ท่านไม่ไปสืบคดีที่ไหนหรือถึงได้จะตามข้าเข้าป่า"
"........" จื่อรั่วเดินไปตามทางเล็กเมื่อครั้งที่มีคนพาเธอมาส่งให้กับยายเฒ่าหลานอีขณะที่หลิวหยางก็เดินตามติดไม่ห่าง
"เ้าไม่เหนื่อยบ้างหรืออย่างไรเดินมาตั้งไกลแล้วข้ายังไม่เห็นเ้าจะหยุดพักเหนื่อยที่ไหนเลย" หลิวหยางเริ่มเหนื่อยหอบเมื่อเดินออกมาไกลแล้วจื่อรั่วไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพัก
"หากท่านเหนื่อยก็พักตรงนี้ก่อนก็ได้" จื่อรั่วบอกเมื่อเห็นสีหน้าที่เหนื่อยหอบของนายอำเภอหลิว
"จื่อรั่ว เ้าเข้ามาทำอะไรในป่าหรือ" เฉินหลิวเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นว่าจื่อรั่วนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปเล็กน้อยเป็บุรุษซึ่งเขามองเห็นเพียงด้านหลัง
"เฉินหลิว เ้าไปไหนมาหรือ" จื่อรั่วถามบ้าง
"ข้าเข้าป่าหาสมุนไพรมาน่ะ แล้วนี่พวกเ้าจะไปไหนกันหรือ"
"ข้าว่าจะเข้าป่าหาขุดหัวเผือกหัวมันสักหน่อย" เฉินหลิวมองเลยไปยังอีกคนที่นั่งอยู่ห่างออกไปประจวบเหมาะพอดีที่ชายผู้นั้นหันมามองตามเสียง ก่อนจะลากให้จื่อรั่วเดินห่างออกมาก่อนกระซิบถาม
"นี่เ้าไปบังคับให้นายอำเภอตามเ้ามาหรือเขาถึงได้มากับเ้าได้"
"ข้าเปล่าสักหน่อยเขาขอตามข้ามาเอง"
"พวกเ้าสองคนแอบคุยอะไรกัน" หลิวหยางนึกสงสัยที่ทั้งสองนั้นแอบกระซิบกระซาบกันสองคน
"ป่ะ...เปล่าขอรับ พอดีข้ามีธุระต่อต้องรีบไปขอตัวก่อนนะขอรับ" เฉินหลิวรีบเอ่ยปฏิเสธก่อนจะรีบเดินจากไป หลิวหยางได้แต่พยักหน้ารับก่อนหันมามองที่จื่อรั่ว
"ข้าหายเหนื่อยแล้วไปต่อได้หรือยัง"
"ไปสิ ท่านเดินนำข้าได้หรือไม่ข้าไม่ค่อยชินกับป่าแห่งนี้"
"เ้าเกิดและโตที่นี่จะไม่ชินกับป่าได้อย่างไรกัน"
"จริงๆ แล้วข้าไม่ใช่คนที่นี่หรอก"
"........"
"เอ่อ....พอดีข้าไปทำงานต่างเมืองมาหลายปีเพิ่งจะกลับมาเลยจำหนทางไม่ค่อยได้สักเท่าไรน่ะ" จื่อรั่วรีบเอ่ยแก้ต่างเกรงว่าเขาจะถามมากความ
"อ๋อ..เช่นก็ตามข้ามาก็แล้วกัน" จื่อรั่วเดินตามหลิวหยางไม่ห่างเดินเรื่อยมาสักระยะก็เข้าสู่เขตป่ากว้าง เธอสอดส่ายสายตามองหาพืชผักที่พอจะกินได้ก่อนจะพบเข้ายอดมันเทศที่เลื้อยไปตามพื้นดินจึงได้รีบเข้าไปเก็บเอายอดของมันใส่ตะกร้าก่อนจะใช้จอบที่เตรียมมาขุดเอาหัวของมันที่อยู่ใต้ดินขึ้นมา
"นี่เ้าเดินตามข้าอย่าให้ห่างนะเดี๋ยวเกิดพลัดหลงกัน" หลิวหยางเอ่ยบอกเมื่อจื่อรั่วเงียบไปก่อนที่เขาจะหันกลับมาดูกลับไม่พบเธอเสียแล้วจึง
"นี่เ้าทำอะไรเหตุใดจึงไม่บอกให้ข้ารู้ตัวบ้าง"
"ข้ากำลังขุหัวมันมันเทศอยู่ไม่เห็นหรือ" จื่อรั่วตอบขณะที่กำลังขุดหัวมันเทศอย่างตั้งใจ
"ข้าเคยกินแต่หัวของมันส่วนยอดของมันกินได้ด้วยหรือ" หลิวหยางเหลือบไปเห็นยอดมันเทศที่จื่อรั่วเก็บมัดรวมกันไว้จึงได้เอ่ยถาม
"กินได้สิ แล้วก็อร่อยด้วยกลับไปข้าจะทำให้เ้าได้ลองชิม" หลิวหยางยิ้มน้อยมองดูจื่อรั่วขุดหัวมันเทศ เธอใช้เวลาขุดมันเทศอยู่ครู่ใหญ่จึงได้เก็บหัวมันทั้งหมอใส่ตะกร้า
"ให้ข้าช่วยเ้าแบกดีหรือไม่" หลิวหยางเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าด้านในตะกร้าเต็มไปด้วยหัวมันเธอพยักหน้าแล้วส่งตะกร้าให้เขา ก่อนเดินเรื่อยมาสักระยะก็พบกับไร่ข้าวโพดของชาวบ้านซึ่งมีเ้าของกำลังดายหญ้า
"นั่นนายอำเภอหลิวนี่ นายอำเภอหลิวจะไปไหนขอรับแวะพักที่กระท่อมของข้าก่อน" ผู้เป็สามีเอ่ยขึ้นเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเดินผ่านมาก่อนร้องเรียกให้เข้ามานั่งพักยังกระท่อมของตน
"ขอบคุณพวกท่านทั้งสองมาก แล้วนี่พวกท่านมาทำอะไรกันหรือ" หลิวหยางเดินนำจื่อรั่วเข้ามายังกระท่อมของสองสามีภรรยา
"อ๋อ พวกเราสองคนมาเฝ้าไร่ข้าวโพดขอรับนี่ก็ใกล้จะได้เก็บเกี่ยวแล้วขอรับ" ผู้เป็สามีเอ่ยตอบ
"ข้าวโพดทั้งหมดนี้เป็ของพวกท่านอย่างนั้นหรือ" หลิวหยางมองดูไร่ข้าวโพดที่มีเนื้อที่ประมาณเกือบยี่สิบไร่ได้
"ขอรับท่านนายอำเภอ แล้วนี่ท่านแบกอะไรหรือขอรับ"
"อ๋อ หัวมันเทศแล้วก็ยอดมันเทศ"
"นี่ทางการไม่จัดสรรงบอาหารให้กับพวกท่านหรือขอรับถึงต้องได้ออกมาหาขุดหัวมันแบบนี้" จื่อรั่วได้ยินดังนั้นก็แอบยิ้มออกมา
"พอดีข้าอยากออกมาดูว่าชาวบ้านมีความเป็อยู่อย่างไรบ้างน่ะ" หลิวหยางเอ่ยเหตุผลแก้ต่างเพื่อไม่ให้ชาวบ้านเข้าใจผิด
"เช่นนั้นขากลับท่านก็แวะเก็บข้าวโพดของพวกข้าไปด้วยสิขอรับท่านอยากได้เท่าไรก็เก็บเอาเลย"
3K
