วันนี้ผมลางานครึ่งวัน เพราะภรรยาของเ้าของอู่ซ่อมรถนัดให้ผมไปหาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ผมยอมรับว่ามีความสุขเป็อย่างมากในความสัมพันธ์ครั้งแรกของเรา และอยากจะมีมันอีกในครั้งต่อๆ ไป แต่ในขณะนี้ผมกำลังตกอยู่ในสภาพนี้ สภาพที่สามีของเธอจับได้ว่าผมเป็ชู้กับภรรยาของเขา
เสียงปืนดังขึ้นปังใหญ่ ก่อนที่สติผมจะดับวูบลง…
…แล้วพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงทางเข้าปากซอยซึ่งเป็ทางกลับบ้าน!!!
นาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาตีสองตรงเผง หลอดไฟนีออนหน้าปากซอยส่องแสงสว่างแบบสลัวๆ แถมติดๆ ดับๆ อยู่ตลอดเวลา นี่ผมแจ้งคนที่ทำงานอยู่ อบต. (องค์การบริหารส่วนตำบล) ไปตั้งหลายอาทิตย์แล้วนะ ก็ยังไม่เห็นว่าจะมาจัดการเสียที คงต้องรอให้มันช็อตไปเองก่อนละมั้งถึงจะมาทำให้ ผมเดินหลบหลุมน้ำกลางซอยเปลี่ยวจนเซไปปะทะกับเสาไฟฟ้าเข้าเต็มแรง กว่าจะพยุงตัวขึ้นมาได้ก็แทบก็ทุกทักทุเลเต็มที ดีนะที่มาล้มกลางซอยที่มีหลอดไฟส่องสว่างอยู่ไม่กี่ที่ในซอยนี้
แสงสว่างจากไฟสูงหน้ารถมอเตอร์ไซค์สาดส่องอยู่เบื้องหน้า มันค่อยๆ แล่นหลบหลุมซ้ายขวาใกล้เข้ามาจนผมต้องใช้ฝ่ามือบังหน้าไว้ เพราะแสงไฟมันแยงตาจนต้องเบือนหน้าหนี จนกระทั่งมันแล่นมาหยุดตรงหน้าผม
ผมได้พบกับพี่ป้องพี่ชายข้างบ้านที่เคยพาผมไปเที่ยวผู้หญิงกลางคืน พบกับผีผู้หญิงในชุดนอนสีขาว เธอะโลงมาจากต้นไม้ ผูกคอกับเชือกห้อยโตงเตงอยู่บนนั้น
และในตอนนี้ผมกำลังจะถูกผู้ชายเ้าของอู่ซ่อมรถเป่าทิ้งด้วยปากลำกล้องปืนดำทะมึนนั้น โทษฐานมีชู้กับผู้หญิงของเขา!!!
“แกก็รู้ว่าการเป็ชู้กับเมียคนอื่นผลลัพธ์มันจะออกมาเป็ยังไง มันต้องตายกันไปข้างหนึ่ง และคนๆ นั้นก็คือแก” เขายกปืนเล็งมาทางผมอีกครั้งหนึ่ง
ผมจะต้องผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไปให้ได้ ผมไม่รู้ว่าการเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าซ้ำๆ เดิมๆ ของผมมันจะเกิดขึ้นอีกกี่ครั้ง แต่ผมจะต้องหยุดมันให้ได้ การหยุดความตายครั้งนี้อาจจะทำให้การเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าเป็ลูกโซ่แบบนี้สิ้นสุดลงก็เป็ได้
ตัดสินใจได้ดังนั้น ผมจึงอาศัยเรี่ยวแรงที่มีอยู่ทั้งหมดกระโจนไปหาเขาอย่างรวดเร็ว โดยพยายามแย่งปืน
มาจากมือของเขาให้ได้ แล้วผมก็จะเป็ผู้ชนะ!!!
เสียงปืนดังขึ้นปังใหญ่ ผมรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ก่อนที่สติผมจะดับวูบลง…
……………………………………………………………………
แสงสว่างจากไฟสูงหน้ารถมอเตอร์ไซค์สาดส่องอยู่เบื้องหน้า มันค่อยๆ แล่นหลบหลุมซ้ายขวาใกล้เข้ามาจนผมต้องใช้ฝ่ามือบังหน้าไว้ เพราะแสงไฟมันแยงตาจนต้องเบือนหน้าหนี จนกระทั่งมันแล่นมาหยุดตรงหน้าผม พี่ป้องดับเครื่องยนต์ลงทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด ที่ตะกร้าหน้ารถของเขามียาแก้ปวดท้องวางอยู่ในนั้น เขากลับมาจากร้านเซเว่น-อีเลฟเว่น
ผมไม่เข้าใจ??? ในเมื่อผมตายไปแล้ว ทำไมพี่ป้องต้องขับรถมาจอดตรงที่ผมยืนอยู่ ทำไมเขาถึงเห็นิญญาสัมภเวสีผีเร่ร่อนอย่างผม…
“พี่…พี่ป้องมองเห็นผมได้ยังไง” ผมเอ่ยถามพี่ชายข้างบ้าน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย เหมือนคนไม่มีชีวิต…
“หลังจากที่ข้าแยกกับเอ็งที่กลางซอยโน่นเพื่อไปซื้อยาให้เมีย กลับมาก็เห็นเอ็งนอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน ข้าก็เลยจอดรถลงไปดู แต่จู่ๆ คนร้ายก็กระโจนออกมาจากที่ซ่อน ข้าวิ่งหนีมันไม่ทันก็เลยถูกมันยิงทิ้งอยู่เป็เพื่อนกับเอ็งนี่แหละ นี่เอ็งยังไม่รู้ตัวอีกเหรอวะ”
แท้จริงแล้วผมไม่ได้เห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างที่เข้าใจ แต่ผมกับพี่ป้องได้ตายไปแล้วั้แ่ตอนนั้น ทุกคืนเวลาตีสอง…ผมยังคงเดินผ่านซอยเปลี่ยวแห่งนี้เพื่อกลับบ้าน โดยมีพี่ป้องที่ยังคงขับรถมอเตอร์ไซค์เพื่อไปซื้อยาที่ร้านสะดวกซื้อ สวนกันกลับไปกลับมา ครั้งแล้วครั้งเล่า…
ผมรู้ว่ามันคงไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่ หากจะเดินกลับบ้านคนเดียวกลางดึกในซอยเปลี่ยวแบบนี้ ถึงแม้ผมจะเป็ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่กว่าหนุ่มๆ ในวัยเดียวกัน แถมมีอาวุธป้องกันตัวติดมาอยู่ในกระเป๋าสะพาย แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ เื่ผีไม่ต้องพูดถึง ั้แ่เกิดมาผมไม่เคยเจอเลย หรืออาจจะเจอแต่ไม่รู้ว่าเป็มันไม่ใช่คน ก็คือไม่เคยเจอนั่นแหละ ทั้งที่อาจจะเห็นเป็ตัวเป็ๆ หรือปรากฏเป็สัญญาณอื่นใดที่จะบ่งบอกตัวเองว่าเป็ผี…
(จบเื่)
(***รบกวนฝากคอมเมนต์ด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขในโอกาสต่อไป ท่านไหนอยากให้กำลังใจนักเขียนหรือให้ของขวัญงานเขียนชุดนี้จะเป็พระคุณอย่างสูงครับ***)
128K
