ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        ซูอี้หว่านตอบรับอย่างง่ายดายเช่นนี้เกินความคาดหมายของหลี่ชิงไปมาก เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย

        คุณหนูที่นายท่านหมายตาไว้นางช่างไร้เยื่อใยเช่นนี้หรือ?

        ซูอี้หว่านหารู้ไม่ว่าหลี่ชิงกำลังนินทาอยู่ในใจในความคิดของนาง การเก็บเซียวจวิ้นอันผู้เป็นตัวปัญหาไว้นั้นถือเป็นขีดจำกัดของนางแล้ว นางจะไม่เอาชีวิตน้อยๆของตัวเองไปเสี่ยงกับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปผู้นี้เด็ดขาด

        ในเมื่อเซียวจวิ้นอันบอกอย่างชัดเจนแล้วว่าจะมีอันตรายถ้านางยังคงโง่งมอยู่ต่อ มิใช่เป็นการส่งตนเองขึ้นเขียงหรืออย่างไร?

        ซูอี้หว่านไม่อยากทำให้โชคดีที่ได้เกิดใหม่ในครั้งนี้ต้องสูญเปล่าเพราะความกล้าหาญโดยใช่เหตุจนต้องเอาชีวิตมาทิ้ง

        นางคิดเช่นนั้นก็รีบหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

        เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทีที่เด็ดขาดเช่นนี้ของซูอี้หว่านเซียวจวิ้นอันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่น

        จนกระทั่งแน่ใจว่าซูอี้หว่านจากไปอย่างปลอดภัยแล้วเขาจึงหันกลับมาโบกมือเรียกหลี่ชิง

        "ไปกันเถอะ"

        "นายท่าน... ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับ?"

        หลี่ชิงมองเซียวจวิ้นอันด้วยความเป็นห่วงชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำปลอบโยนอย่างไร

        ในความคิดของเขานายท่านของตนถูกสตรีที่ชอบหักหลังเสียแล้ว

        "พูดจาเหลวไหลอะไร?"

        เซียวจวิ้นอันได้ยินคำถามที่ไม่เข้าท่าของหลี่ชิงแววตาเย็นเยียบก็วูบไหวขึ้น ข่มขู่เขาด้วยสายตา ทำให้หลี่ชิงไม่กล้าส่งเสียงอีก

        โชคดีที่เซียวจวิ้นอันมิได้เอาเรื่องกลับใช้ปลายเท้าแตะพื้น พุ่งตัวออกไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับเรือนน้อยตระกูลซู

        ถึงแม้เขาจะสามารถทำสิ่งต่างๆให้กับคนตระกูลซูได้ไม่มาก แต่ก็ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้พวกเขา

        ไม่นานนักร่างเงาหลายร่างก็วาบหายเป็นช่วงๆตรงไปยังทิศทางที่เซียวจวิ้นอันจากไปอย่างรวดเร็ว

        ทุกคนมิได้สังเกตว่าในเวลานี้มีดวงตากลมโตคู่หนึ่งได้เก็บทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในสายตาแล้ว

        ซูอี้หว่านฮึดฮัดอย่างไม่พอใจมองไปยังทิศทางที่เซียวจวิ้นอันจากไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย

        "นับว่ายังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่บ้าง"

        ซูอี้หว่านมองออกว่าเมื่อครู่เซียวจวิ้นอันจงใจหลีกเลี่ยงเรือนตระกูลซูพยายามนำคนที่ตามล่าเขาไปยังทิศทางที่ตรงกันข้ามกับเรือน

        เดิมทีนางตั้งใจจะจากไปโดยไม่สนใจเซียวจวิ้นอันจะเจอกับอะไรก็ช่างขอเพียงอย่าสร้างความเดือดร้อนให้กับครอบครัวของนางก็พอ

        แต่หลังจากเดินออกมาได้ช่วงหนึ่งซูอี้หว่านก็อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้า

        ท้ายที่สุดแล้วเซียวจวิ้นอันช่วยชีวิตครอบครัวของนางจากอันตรายมาหลายครั้งหากนางเมินเฉยต่อเขาเช่นนี้ ก็คงจะดูเป็นคนไร้เมตตาไปหน่อย

        นางมิใช่คนเช่นนั้น!

        ซูอี้หว่านตัดสินใจในทันทีจึงตามไปดูสถานการณ์ก่อน

        หากเขาสามารถรับมือได้นางก็จะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หากเขาตกอยู่ในอันตรายนางก็มิอาจเพิกเฉยได้อย่างแท้จริง

        คิดได้ดังนั้นซูอี้หว่านก็ติดตามพวกเขาไปอย่างเงียบๆ

        นางมองออกว่าเซียวจวิ้นอันกับบุรุษร่างใหญ่สกปรกผู้นั้นน่าจะมีความสัมพันธ์กันทั้งสองคนมีฝีมือไม่เลว ระหว่างทางยังคงรักษาระยะห่างกับผู้ติดตามไม่ให้ถูกเข้าใกล้

        แต่กลุ่มคนที่ตามล่าเซียวจวิ้นอันเห็นได้ชัดว่ามิใช่คนดีเมื่อเห็นว่าไม่สามารถตามทันเซียวจวิ้นอันได้ จึงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบขลุ่ยไม้ไผ่ออกมาเป่า

        เสียงขลุ่ยไม้ไผ่ดังไปไกลครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงจากด้านหน้า

        คนสองกลุ่มโอบล้อมโดยตรงขัดขวางเส้นทางหนีของเซียวจวิ้นอัน แล้วบีบคั้นพวกเขาอย่างช้าๆ

        "หากรู้ความก็อย่าขัดขืน จงตามพวกเราไปแต่โดยดี นายท่านอาจยังเมตตาปล่อยท่านไป มิเช่นนั้น อย่าหาว่าพวกเราไร้ความปรานี!"

        หัวหน้ากลุ่มเห็นได้ชัดว่ารู้จักเซียวจวิ้นอันกล่าวขอให้เขาอย่าขัดขืน ยอมตามพวกเขาไปแต่โดยดี

        แต่ถึงแม้จะเป็นคนนอกอย่างซูอี้หว่านนางก็ยังเข้าใจว่าคำพูดเหล่านั้นจอมปลอมเพียงใด

        ถ้านายท่านของพวกเขาเต็มใจปล่อยเซียวจวิ้นอันไปจริงจะส่งยอดฝีมือมากมายมาล้อมจับเช่นนี้หรือ?

        ซูอี้หว่านหลบซ่อนอยู่ในที่มืดได้ยินคำพูดของคนผู้นั้นก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาเห็นว่ากลวิธีโกหกของคนผู้นี้หาได้แยบยลไม่

        เซียวจวิ้นอันย่อมมิถูกกลลวงนี้หลอกลวงได้ยินคำพูดของคนผู้นั้นก็อดมิได้ที่จะเยาะเย้ย

        "ถ้าข้าบอกว่าไม่ต้องการล่ะ?"

        น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดวงตาหงส์เปล่งประกายความเย็นเยียบที่น่าตกตะลึง

        นี่เป็นด้านที่ซูอี้หว่านไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยความสงสัย นางจึงอดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีกครั้ง

        เซียวจวิ้นอันมิรู้ว่าความแตกต่างของเขาในเวลานี้ทำให้ซูอี้หว่านตกตะลึงกล่าวเสียงเบาว่า "เจ้าก็เป็นเพียงสุนัขที่เซียวจวิ้นเหอเลี้ยงไว้แต่ที่นี่มิใช่ถิ่นของสุนัขเช่นเจ้า!"

        "ช่างหน้าไม่อาย!"

        ได้ยินคำเยาะเย้ยของเซียวจวิ้นอันสีหน้าของหัวหน้ากลุ่มก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในทันที โบกมือแล้วตะโกนเสียงดัง

        "ลุย! ฆ่าไอ้คนที่ไม่รู้จักสำนึกนี่เสีย!"

        เซียวจวิ้นอันเตรียมพร้อมมานานแล้วเมื่อเห็นดังนั้นก็มิได้หวาดกลัว กลับลงมืออย่างรวดเร็ว

        เมื่อเทียบกับคนเหล่านี้ที่ถืออาวุธครบมือเซียวจวิ้นอันกับคนของเขามิได้มีอาวุธใดๆ ติดตัว แต่ทั้งสองคนมีฝีมือไม่เลวเมื่อร่วมมือกันกลับโค่นล้มมือสังหารไปได้มากมายอาศัยจังหวะช่วงชิงอาวุธมาจากอีกฝ่าย

        "หลี่ชิง อย่าปล่อยคนเหล่านี้ไป!"

        สีหน้าของเซียวจวิ้นอันเย็นชาหันไปสั่งหลี่ชิงโดยตรง ตั้งใจจะกำจัดคนเหล่านี้ให้สิ้นซาก

        หลี่ชิงก็คาดเดาได้ว่าคนเหล่านี้อาจจะค้นพบร่องรอยของเขาตามเขามาจนพบที่อยู่ของเซียวจวิ้นอัน ในใจรู้สึกผิดยิ่งนักเขาจึงลงมืออย่างโหดเหี้ยม เพราะต้องการจะชดเชยความผิดพลาดของตนเอง

        ซูอี้หว่านมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบๆเห็นเซียวจวิ้นอันลงมือรวดเร็วราวสายฟ้าทุกครั้งที่ลงมือจะสามารถแทงจุดสำคัญของศัตรูได้อย่างแม่นยำ

        เขาเป็นดั่งยมทูตที่เก็บเกี่ยวชีวิตส่วนคนเหล่านี้เบื้องหน้าเขาช่างเปราะบางเสียเหลือเกิน

        เมื่อเวลาผ่านไปเหล่ามือสังหารที่ล้อมเซียวจวิ้นอันไว้ก่อนหน้านี้ กลับเหลือเพียงไม่กี่คน

        เพียงแต่เหล่ามือสังหารที่เหลืออยู่ล้วนเป็นยอดฝีมือวิธีการของพวกเขาโหดเหี้ยมมาก

        ทันใดนั้นหัวหน้ากลุ่มก็หยิบห่อกระดาษออกมาจากอกเสื้อเปิดออกแล้วโปรยผงสีขาวไปยังเซียวจวิ้นอันและหลี่ชิง

        การกระทำของเขาในครั้งนี้มิได้คาดคิดเซียวจวิ้นอันและหลี่ชิงต่างมิได้คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนทันที

        สีหน้าของทั้งสองคนดำคล้ำเคร่งเครียดทั้งยังซีดเผือดเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังทนทุกข์ทรมาน

        เห็นได้ชัดว่าผงสีขาวเมื่อครู่เป็นยาพิษชนิดหนึ่งพวกเขาโชคร้ายที่โดนพิษเข้าแล้ว

        เดิมทีซูอี้หว่านรู้สึกว่าเซียวจวิ้นอันคงจะไม่เจอกับอันตรายใดๆนางกำลังตั้งใจจะจากไป แต่มิคาดว่าจะได้เห็นความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้เกิดขึ้นนางอดไม่ได้ที่จะด่าทอความต่ำช้าในใจ

        "เป็นอย่างไร? หากเจ้าคุกเข่าอ้อนวอนเสียตอนนี้ข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า เพราะเห็นแก่ที่เจ้ารู้จักเจียมตัว"

        หัวหน้ากลุ่มเห็นดังนั้นก็เผยสีหน้าพึงพอใจออกมาทันทีดูเหมือนจะกุมชัยชนะไว้ในมือแล้ว

        "เป็นอย่างไรบ้าง? อี้..."

        ยังไม่ทันที่คนผู้นี้จะพูดจบกลับเห็นแสงสีเงินวูบวาบ เซียวจวิ้นอันกลับฝืนขว้างดาบในมือออกไปอย่างไม่ลังเลปลายดาบแทงทะลุหน้าอกของคนผู้นี้อย่างแม่นยำ

        เขาเบิกตากว้างมองหน้าอกของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อก้มมองไปยังบริเวณที่ถูกแทงจนทะลุนั้น มีโลหิตไหลทะลักออกมาไม่หยุดทำให้สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

        น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์อีกต่อไปดวงตาเบิกโพลงแล้วหงายหลังล้มลง สิ้นใจตายไปในที่สุด

        ทว่าเซียวจวิ้นอันผู้ที่กระทำทุกอย่างนี้ก็มิได้มีสภาพที่ดีขึ้นเช่นกันพ่นโลหิตสีดำออกมาคำใหญ่

        เหล่ามือสังหารที่เหลืออยู่เห็นภาพนี้ต่างก็รู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนในทันที!