คุณปู่บ้าพลัง

   พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า รถมอเตอร์ไซค์คันน้อยขับเข้ามาในย่านหมู่บ้านเล็กๆ เมื่อมาจอดที่หน้าประตูรั้วทรงไทย ชายหนุ่มหน้าใสก็จ้องมองไปยังป้ายเลขที่บ้านอย่างละเอียด ‘เฉิน’ เป็๲บุรุษพยาบาลป้ายแดง เขารับงานดูแลผู้ป่วยนอกเวลางานเป็๲งานพิเศษเพื่อหารายได้เสริม

   “สวัสครับ”

   “….”

   ภายในบ้านเต็มไปด้วยธรรมชาติและต้นไม้ นั่นยิ่งทำให้ความเงียบงันวังเวงมากขึ้น เฉินค่อยๆเดินเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้านที่เปิดกว้าง เสียงลมหายใจฟึดฟัดเหนื่อยหอบก็ทำให้สัญชาตญาณพยาบาลหนุ่มพุ่งขึ้น เฉินนึกว่าผู้ป่วยที่ต้องมาดูแลเกิดอุบัติเหตุ เพราะคนจ้างเน้นย้ำว่าพ่อของเธอนั้นทั้งแก่และหัวดื้อเป็๲อย่างมาก

   “เป็๲อะไรหรือเปล่าครับ!” เฉินพุ่งตัวเข้าไปในตัวบ้าน ท่าทางแตกตื่น

   “….?”

   “ค…คุณปู่ ส…สบายดีมั้ยครับ”

   “เอ็งเป็๲ใครวะ”

   ปู่ชาญถามเสียงห้วน แววตาของเขาจ้องเขม็งไปยังแขกผู้ไม่ได้รับเชิญตรงหน้า ร่างกำยำแก่ชราล่ำหนาไปด้วยมัดกล้ามลูกโต เหงื่อโชกทั้งตัวจนผิวสีเข้มมันวาวเหมือนหมูหัน หนวดเคราสีขาวชื้นแฉะและมีหยดเหงื่อค่อยๆทิ้งตัวลงมาตามคาง 

   บุรุษพยาบาลไม่คิดว่าผู้ป่วยที่ต้องดูแลคือชายชราตรงหน้า เขาดูแข็งแรงปกติดีทุกอย่าง และดูเหมือนจะแข็งแรงกว่าพยาบาลหนุ่มคนนี้เสียอีก

   “ข้าถามว่าเอ็งเป็๲ใคร” เสียงห้วนๆเริ่มแข็งกร้าวปานจะเอาเ๱ื่๵๹

   “ผ…ผมเฉินครับ พยาบาลที่จะมาดูแลคุณปู่”

   “พยาบาล?”

   “ครับ ลูกสาวคุณปู่จ้างผมมาดูแล”

   เฉินพยายามพูดให้ได้ใจความมากที่สุด เพราะชายแก่ตรงหน้ายังคงคิ้วขมวดเหมือนไม่เข้าใจประโยคทุกอย่าง นอกจากเฉินจะไม่คิดว่าผู้ป่วยวัยชราจะมีรูปร่างเหมือนนักเพาะกาย ปู่ชาญเองก็ไม่คิดว่าพยาบาลที่ลูกสาวจ้างมาจะเป็๲หนุ่มวัยหลานตาขีด ร่างบาง ผิวขาวจั๊ว แถมยังหน้าหมวย มากไปกว่านั้นคือเป็๲ผู้ชาย 

   คนที่ตาเฒ่าหัวงูอุตส่าห์ฟิตหุ่นจนกล้ามเนื้อแข็งปั๋งดันเป็๲เพศเดียวกันไม่ใช่สาวๆรุ่นหลาน ชายแก่ดูหัวเสียอย่างมาก กล้ามเนื้อลำใหญ่พวกนี้ไม่ได้อวดโฉมดึงดูดเพศตรงข้ามสักแอะ แต่ดูเหมือนมันจะดึงดูดหนุ่มหน้าตี๋ในชุดสีขาวสะอาดได้ดี เฉินจ้องมองกล้ามเนื้อล่ำบึกพวกนั้นพร้อมกับเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

   “นังลูกสาวคนนี้มันรู้สันดานพ่อตัวเองจริงๆ” 

   ปู่ชาญบ่นอุบอิบ แต่บุรุษพยาบาลคนนั้นยังคงยืนนิ่งและจ้องมายังร่างกายกำยำของเขาอยู่

   “มัวทำอะไรอยู่วะ”

   “ค…ครับ?”

   “ลูกสาวข้าจ้างมาทำอะไรก็รีบๆทำซะ”

   “อ…อ๋อ ครับ”

   ปู่ชาญนั่งบนเก้าอี้ ก่อนที่บุรุษพยาบาลจะถือกล่องปฐมพยาบาลเข้ามาทำแผลให้ 

   ดวงตาชายชราจ้องมองใบหน้าหวานๆด้วยความสงสัย แก้มขาวนวลแดงฝาดพอๆกับสีริมฝีปากอวบอิ่ม หลังจากที่เฉินล้างแผลและพันผ้าบริเวณหัวเข่า ปู่ชาญก็ลุกขึ้นเดินขากะเผลกเข้าไปในห้องน้ำ เ๽้าของบ้านหยิบผ้าขนหนูขึ้นมา จากนั้นเสียงของบุรุษพยาบาลก็ถามขึ้นทันที

   “คุณปู่จะอาบน้ำตอนนี้หรอครับ”

   “ก็ใช่น่ะสิวะ เอ็งไม่เห็นเหงื่อข้าหรือไง”

   “แต่ห้ามให้แผลโดนน้ำนะครับ”

   “แล้วจะให้อาบแค่ครึ่งตัวหรอ”

   “ให้ผมอาบให้ดีกว่าครับ ถ้าเกิดแผลโดนน้ำผมจะได้พันผ้าให้ใหม่”

   “เออๆ อยากทำอะไรก็รีบทำ”

   ชายแก่ร่างหนาตอบส่งๆ เพราะเขาอยากให้บุรุษพยาบาลหนุ่มออกไปจากบ้านเร็วๆ