CODE2 : ความทรงจำในวันที่อำลา ตอนที่ 8
ณ โรงงานร้างชานเมือง
ฝนถูกจับมัดแขนด้วยโซ่ยกขึ้นจากพื้น ศักดิ์จับฝนฉีกเสื้อเป็ชิ้นๆ ออกทั้งหมดจนเปลือยกาย
ฝน “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไอสารเลว”
ศักดิ์หัวเราะเสียงต่ำ ขณะใช้พลังจากยันต์ลูบผ่านหน้าท้องเธอ รอยสัญลักษณ์ดำแปลกประหลาดปรากฏขึ้น
ฝน “อย่าแตะต้องฉัน… แกมันโรคจิต”
ลูกสมุนกว่า 20 คนยืนล้อมในระยะห่าง มองอย่างหื่นกระหาย
ลูกสมุน A “ลูกพี่ ให้พวกเราได้สนุกได้ไหม”
ศักดิ์ “แล้วทำไมจะไม่ได้ละ”
ฝน “พวกสารเลว”
ลูกสมุนยิ้มแล้วเดินมาหาฝน
ฝน “ไม่ๆ ไม่เอา อย่าเข้ามานะ”
แต่ก่อนที่พวกมันจะได้ทำอะไร ทุกคนในโรงงานหยุดนิ่งทันที
“จิตสังหาร” หนักอึ้ง เย็นะเื จิตสังหารนั้นทำให้พวกสมุนตัวสั้นกลัว
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
CODE2 เสียงเย็นจัด “โห้ย...”
ศักดิ์ยิ้มเย้ย “ในที่สุดก็โผล่มาจนได้... CODE2”
CODE2 ยืนแน่นิ่ง ใบหน้าเ็า ดวงตาเื้ัหน้ากากจ้องไปยัง “ฝน” ที่ถูกพันธนาการไว้ร่างกายเปลือยเปล่า
CODE2 เสียงเย็น “แก... บังอาจทำให้พี่สาวฉันต้องอับอาย”
ฝนเสียงสั่น น้ำตาคลอ “ซี...ช่วยพี่ด้วย...”
ศักดิ์แสยะยิ้มแล้วหันไปะโใส่ลูกสมุน 20 คนที่ล้อมรอบ “พวกแก ไปจัดการมันซะ”
ลูกสมุน B ลังเล “ล...ลูกพี่… ยัยนั่น... มันทำให้ผมรู้สึกกลัวแปลกๆ…”
ศักดิ์หันกลับมา เสียงของเขากลายเป็ดุดันเืเย็น “ใครฆ่า CODE2 ได้... ฉันจะให้พวกแกทำอะไรก็ได้กับผู้หญิงคนนั้น... 7 วันเต็มๆ”
ลูกสมุนหลายคนเบิกตากว้าง แต่ใบหน้าก็เริ่มซีดเมื่อมองเห็นแววตาของ CODE2
ลูกสมุน B “7 วันเลยเหรอ... ถึงจะน่าสนใจก็เถอะ... แต่ CODE2 น่ากลัวเกินไปจริงๆ”
เปรี้ยง!
เสียงโลหะตัดเนื้อดังขึ้นอย่างเฉียบขาด
ศักดิ์หันมีดเล่มใหญ่ในมือลงตัดคอของลูกสมุน B ทันที หัวหลุดกระเด็นร่วงกับพื้น
ศักดิ์เสียงต่ำ “พวกมึงจะกลัว มัน หรือจะกลัว กู”
ลูกสมุนทั้ง 19 คนรีบชักมีด ดาบ และขวาน แล้วพุ่งเข้าใส่ CODE2 ทันที
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า...สิ่งที่รออยู่คือ ‘ปีศาจ’
CODE2 ยกดาบในมือขวา มีดในมือซ้ายตั้งท่า
เพียง ห้าวินาที เสียงกรีดร้อง เสียงโลหะปะทะกัน และเสียงล้มของร่างไร้ิญญาดังขึ้น เงาของเธอพุ่งเข้าฟัน ปัด ป้อง หลบ หมุนตัว แทงสวนกลับ ฟาดตัดคอ ตัดเส้นเื จนเืกระเซ็นเป็วง พริบตาเดียว
19 ศพนอนกองรอบตัวเธอ
โรงงานเงียบสนิท
ศักดิ์ตบมือช้าๆ “เก่งไม่เบานี่หว่า... สมแล้วที่เป็น้องสาวของมัน”
CODE2 ชูดาบขึ้นชี้ไปที่หน้าเขา “ต่อไป... ก็แก”
ศักดิ์ยืนหัวเราะเบาๆ ก่อนถอดเสื้อเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและรอยยันต์ดำขลังปกคลุมทั่วลำตัว “คิดว่าจะฆ่าฉันได้เหรอ... คนที่จะตายวันนี้คือแกต่างหาก”
ทันใดนั้น เขาพุ่งเข้าใส่ CODE2 พร้อมเหวี่ยงมีดยาวฟาดเป็ชุด
เสียงโลหะปะทะกันดังก้องภายในโรงงานร้าง
CODE2 ที่จมอยู่ในความโกรธั้แ่เห็นพี่สาวถูกจับ เปล่งพลังรับการโจมตีได้อย่างเฉียบขาด เธอฟันสวนกลับด้วยดาบเต็มแรง
ฟันเฉือนใส่ลำตัวศักดิ์...แต่
ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
ศักดิ์แสยะยิ้ม “เสียใจด้วย... ยันต์ของฉันมันเสริมิัให้คงกระพัน ฟันแทงไม่เข้า”
การต่อสู้ดำเนินต่อแบบไม่มีใครยอมใคร
ศักดิ์เหวี่ยงมีดรัวใส่เธอ เธอหลบได้หมด ฟันสวนกลับทุกจังหวะ แต่ร่างของเขายังคงแน่นิ่งดั่งเหล็กกล้า
ศักดิ์ “ฟันมาเถอะ แกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก หรือจะมัวหลบแบบนั้นไปทั้งวันก็ได้”
CODE2 น้ำเสียงเ็า “หลบทั้งวันฉันก็ทำได้”
ศักดิ์หัวเราะเยาะ แล้วชี้ไปยังฝนที่ถูกมัดไว้ “แน่ใจเหรอ ลองมองหน้าท้องของผู้หญิงคนนั้นสิ...”
CODE2 หันขวับไป ฝนที่ถูกแขวนไว้เริ่มตัวเกร็ง น้ำตาไหล เธอกำลังเ็ปจากบางสิ่ง รอยยันต์ดำเรืองแสงขึ้นบนหน้าท้องของฝน
CODE2 เสียงสั่น “แกทำอะไรเธอ...”
ศักดิ์ “นั่นน่ะเหรอ อาคมเฉพาะของฉัน...ยันต์นั้นจะค่อยๆ ทำให้ร่างของเธอเ็ปขึ้นเรื่อยๆ ทรมานเหมือนถูกเผาทั้งเป็... ยิ่งเวลาผ่านไป ความทรมานจะยิ่งเพิ่ม จนถึงนาทีที่ 30 ร่างจะช็อก... แล้วก็ ตาย ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 5 นาที... เหลืออีก 25 นาทีเท่านั้น... แกจะมัวแต่หลบไปได้อีกนานแค่ไหนล่ะ หืม”
คำพูดนั้นจุดะเิในใจ CODE2 จิตสังหารสีชมพูะเิออกมาราวพายุนรก แผ่แรงกดดันมหาศาล ศักดิ์เองต้องขยับถอยก้าวหนึ่ง
แต่แทนที่จะหวาดกลัว...เขากลับยิ้ม
ศักดิ์ พูดช้าๆ “เธอเองก็เป็เหมือนปีศาจไม่ต่างจากฉัน ปีศาจเจอปีศาจ”
ออร่าดำคลุ้มคลั่งแผ่ออกมาจากร่างศักดิ์
จิตรสังหารสีชมพูและสีดำเข้าปะทะกัน แรงกดดันมหาศาลเกินกว่าคนธรรมดาจะยืนไกลๆ ไหว
CODE2 พุ่งเข้าฟาดดาบใส่ศักดิ์รัวไม่ยั้ง ความโกรธของเธอพุ่งทะลุขีด ดาบในมือซ้าย มีดในมือขวาแทงซ้ายเฉือนขวา
ศักดิ์พยายามป้องกันสุดชีวิต แต่ไม่อาจปัดได้ทั้งหมด
ดวงตาศักดิ์เริ่มเปลี่ยนเป็สีแดง เส้นเืบนหน้าปูดโปน ร่างกายเริ่มสั่นไหว
ยันต์ "ดำดื้อ แดงเกเร" บนร่างของเขาเริ่มเรืองแสงมืดดำ ออร่าดำพุ่งออกมา
CODE2 ในใจ “มันเริ่มเร็วขึ้น...แรงขึ้น... เหลือเวลาอีกแค่ 20 นาที ต้องรีบจัดการให้ได้ก่อนนั้น”
CODE2 ยังคงไล่ฟันอย่างแม่นยำ หลบหมัด หลบดาบ แต่ศักดิ์นั้นพุ่งเข้าใกล้ขึ้นทุกครั้ง
จู่ๆ ศักดิ์ก็คว้าข้อมือเธอไว้ได้
CODE2 ตาเบิกกว้าง ศักดิ์ยกหมัดขวากำลังจะกระแทกเต็มใบหน้าเธอ ในใจ “แย่แล้ว ถ้าโดนหมัดนี้เข้าไป... จบแน่...”
ตึง!!!
เสียงกระแทกดังสนั่น
แต่ไม่ใช่ร่างของ CODE2 ที่ปลิว
เป็ศักดิ์เองที่ถูกเตะเข้าข้างหัวเต็มแรงจนล้มลง
ผู้หญิงผมขาวอีกคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ปลายเท้ายังยกค้างอยู่
CODE2 ใ “บัวบาน”
บัวบานหอบนิดๆ “กว่าจะกล่อมเด็กสองคนนั้นให้หลับได้...”
CODE2 กังวล “แต่ว่า... เธอยังาเ็อยู่นะ...”
บัวบาน “ช่างหัวแผลไปก่อนเถอะ ตอนนี้เราต้องช่วยพี่ฝนให้ได้ก่อน”
CODE2 ยิ้มเล็กน้อยใต้หน้ากาก “อืม”
ศักดิ์ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า เืไหลจากหัว เหลือบตามองทั้งสองด้วยความโกรธจัด
ศักดิ์กัดฟัน “ยัยมวยไทยนั่น... ยังไม่ตายอีกเรอะ...”
CODE2 และบัวบานพุ่งเข้าหาศักดิ์พร้อม
ดาบเฉือนซ้าย มีดแทงขวา หมัดประสานเตะกระแทกเข้าร่างศักดิ์เป็ชุด
ศักดิ์พยายามเหวี่ยงมีดสวนใส่ แต่ทั้งคู่หลบได้เฉียดฉิว แล้วโต้กลับแบบไม่มีพัก
ร่างศักดิ์กลายเป็เป้ารุมที่เคลื่อนไหวช้าลงในทุกวินาที
เสียงกระแทก ร่างกระตุก จังหวะหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ
แต่แล้ว
ตึง!!!
ศักดิ์ะโคำราม พลังจากยันต์ดำพุ่งทะลุออกมารอบตัว ร่างของเขาปูดโปนด้วยเส้นเืดำ ดวงตาแดงก่ำ
เขากระทืบเท้าลงพื้น พื้นคอนกรีตแตกร้าวทันที
ศักดิ์คำราม “อ้า~~~~~~~~~~”
ก่อนใครจะได้ตั้งตัว
เขาคว้าศพหนึ่งในสมุนขึ้นมาอย่างดิบเถื่อน แล้วเหวี่ยงฟาดเข้าใส่ทั้งสองสาวเต็มแรง
เสียงกระแทกดังสนั่น CODE2 และบัวบานกระเด็นคนละทิศ ร่างล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
บัวบานกัดฟันลุกขึ้น “ไอ้บ้านี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว...”
ศักดิ์ตอนนี้ไม่ใช่เพียงคนคลั่ง แต่กลายเป็ปีศาจจริงๆ ไปแล้ว
เขาหยิบมีดของลูกน้องขึ้นมาถือไว้แน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น
ศักดิ์ “อยากจะช่วยเมียไอสารเลว PALMER46 งั้นเหรอ... ไม่ต้องลำบาก ฉันจะส่งนังนั่นไปหาผัวมันเองเดี๋ยวนี้”
แล้วเขาก็ขว้างมีดพุ่งเข้าหน้าท้องของฝนที่ถูกแขวนไว้
CODE2 ะโสุดเสียง “อย่านะ!!!”
ฉึก!!
มีดปักเข้าท้องฝนอย่างแม่นยำ เืไหลพุ่งออกมาทันที
ฝน ดิ้นด้วยความเจ็บ “อ๊าาาาา!!!”
บัวบาน “...ไม่!!!”
CODE2 เสียงสั่น “...ยันต์นั่น...ยังเหลือเวลาอีก 15 นาที... แต่ถ้าเธอเสียเืแบบนี้ คงไม่รอดถึงตอนนั้นแน่... บัวบาน รีบพาพี่สาวไปโรงพยาบาล ไม่ต้องถามอะไร ไปเดี๋ยวนี้”
บัวบานน้ำตาซึม “...อืม”
เธอพุ่งไปแก้มัดฝน เอาผ้าคลุมให้ฝนอย่างระวัง ก่อนอุ้มฝนที่กำลังอ่อนแรงไว้ในอ้อมแขน แล้ววิ่งสุดแรงเกิด
แต่ศักดิ์ไม่ปล่อยให้ไปง่ายๆ “จะหนีเหรอ”
เขาพุ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนจะทันถึงตัว
ฟั่บ!!!
CODE2 ปรากฏตัวกลางทาง ดาบของเธอพุ่งเฉือนผ่านอากาศ ฟันเข้าร่างของศักดิ์อีกครั้ง คราวนี้แรงจนะเื “ผ่านศพฉันไปก่อน...”
ศักดิ์ยิ้มชั่วร้าย “...ได้สิ”
CODE2 เธอกัดฟันแน่น ดวงตาเบิกกว้าง ร่างสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว...แต่เพราะความโกรธที่เกินจะควบคุม
จิตสังหารของเธอพุ่งกระแทกออกมาอย่างรุนแรง ราวกับพายุเพลิงสีชมพูพวยพุ่งครอบคลุมพื้นที่โดยรอบ
แรงกดดันนั้นรุนแรงถึงขั้นที่ บัวบานที่กำลังอุ้มฝนวิ่ง ยังต้องหยุดกะทันหัน
บัวบาน “ซี...”
CODE2 เสียงต่ำ “มึงทำให้กูโกรธสุดๆ ไปเลย... ไอ้เวร...”
ศักดิ์ในสภาพคลั่งเต็มขั้น พุ่งฟันมีดด้วยแรงและความเร็วระดับปีศาจ
แต่ CODE2 ในตอนนี้เร็วเกินกว่าที่เขาจะตามทัน
เธอพุ่งหลบซ้าย วาดคมดาบเฉือนขวา แทงซ้ำจากด้านหลัง เฉือนวนรอบตัวเขา
ร่างศักดิ์เต็มไปด้วยรอยช้ำ... แต่ไม่มีแผลฉีกขาดเลยแม้แต่นิดเดียว
กลับกัน พลังจากยันต์กำลังตอบสนองต่อความโกรธของเขา
ิัของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงเข้ม มีไอน้ำพวยพุ่งจากร่างราวกับหม้อไอน้ำกำลังเดือดจัด
ดวงตาของเขาแดงก่ำเกือบกลายเป็สีเื
ศักดิ์คำราม “อ้าาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!”
CODE2 ถอดหน้ากาก LED อันเป็สัญลักษณ์ของเธอออก หน้ากากวางลงกับพื้นอย่างช้าๆ กลายเป็สัญญาณว่า...เธอจะจริงจังยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
CODE2 หอบเล็กน้อย “แบบนี้ไม่ไหวแน่...เหลือเวลาแค่ 10 นาที...”
ศักดิ์พุ่งเข้าหา CODE2 ด้วยความเร็วสูงระดับเหนืุ์
มือใหญ่เหมือนั์เอื้อมคว้าหาเธอจะจับให้แน่น
CODE2 เบี่ยงตัวหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว เส้นผมปลิวกระจายเพราะแรงเฉียดนั้น
CODE2 หอบหนัก “โชคดีที่ถอดหน้ากาก... มองชัดขึ้น หายใจคล่องขึ้น...”
ศักดิ์หมุนตัวแบบอสุรกาย พุ่งเข้าหา CODE2 จากอีกมุมด้วยความเร็วระดับเสียง
CODE2 ฟันดาบสวนไปตรงๆ
ฉัวะ!!
ศักดิ์ใช้มือเปล่าจับดาบเธอไว้ได้ ดาบหยุดทันทีเหมือนปะทะกับเหล็กกล้า
หมัดของเขาฟาดเข้าใบหน้าเธอเต็มๆ หนักราวกับอัดด้วยค้อนเหล็ก
ร่างของ CODE2 กระเด็นกลิ้งไปกับพื้น ดาบหลุดจากมือ
CODE2 กัดฟัน พยายามลุกขึ้นช้าๆ “...เหลือ...อีกแค่ 8 นาที...”
อีกด้าน โรงพยาบาล
บัวบานวิ่งฝ่าฝูงคนตรงดิ่งไปยังห้องฉุกเฉิน ฝนในอ้อมแขนตัวเย็นลงเรื่อยๆ
ฝนเจ็บจนตัวสั่น พึมพำออกมาเสียงเบา “ปาล์ม...ช่วย...ฉันด้วย”
กลับมายังโรงงานร้าง
ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!!
เสียงของเหล็กกระทบกับร่างกายศักดิ์
CODE2 พุ่งฟันใส่แบบรัวๆ ศักดิ์เองก็ต่อยหมัดใส่ CODE2 รัวๆ
CODE2 ถูกศักดิ์จับไหล่ แล้วเอาหัวโขกเข้ากลางหน้าเธออย่างจัง เืกระเซ็นออกทั้งจมูกและปาก
ฉัวะ! หมัดซ้ำที่ท้อง กระแทกจน CODE2 ตัวงอ
พลั่ก! เตะเต็มแรง ร่างของเธอกระเด็นไปนอนพังพาบข้างหน้ากาก
เธอพยายามจะลุก แต่มือสั่น ตัวชาวาบ
ร่างทั้งร่างบอบช้ำ ไร้แรง ทรุดนั่งคุกเข่า ปากอ้าหายใจเสียงดัง
CODE2 เสียงขาดห้วง “อา...อึก...ไม่ไหวแล้ว...”
ภาพเบื้องหน้าสั่นไหว แสงจางลง เธอเริ่มมองไม่เห็นอะไรมีเพียงความมืด
ท่ามกลางความมืดในหัว เสียงหนึ่งดังขึ้น อบอุ่น สงบ แต่ทรงพลัง
“เธอกลัวเกินไปนะ...”
CODE2 งุนงง สะลึมสะลือ “เสียงนี้...พี่... เป็ไปไม่ได้...หรือว่า...ฉัน...ตายแล้วเหรอ”
PALMER46 “เปล่า...เธอยังไม่ตาย...เธอแค่...กลัว”
CODE2 กัดฟัน “...ไม่ ฉันไม่กลัวมัน...”
PALMER46 “เธอกลัวจะทำฉันผิดหวัง... กลัวจะช่วย ฝน ไม่ได้ ความกลัวมันขังเธอไว้ ทำให้เธอฟันมั่ว ฟันเสียเปล่า... ทั้งที่เธอก็รู้...ว่าไม่มีใครคงกระพันจริงๆ”
เสียงของเขาเริ่มห่างออก “ทุกคน...มีจุดอ่อน...ใช้สมาธิ...ซี...ดูดีๆ แล้ว...จัดการมัน...”
สติของ CODE2 กลับมา เธอลืมตา สายตาคมกล้า จับจ้องร่างของศักดิ์ที่กำลังลากเหล็กมา
สายตาเธอมองพุ่งตรงไปยัง บริเวณชายโครงด้านขวาและซ้ายของศักดิ์ ที่เธอเคยฟันใส่ซ้ำ
CODE2 คิดในใจ มั่นคง “ใช่...ยันต์ทำให้ผิวมันไม่โดนตัด...
แต่กล้ามเนื้อข้างในมันยัง กระแทกได้ ถ้าฟันตรงจุดเดิมซ้ำๆ จนช้ำถึงกระดูก... กระแทกซ้ำๆ จนกระดูกมันแตก ต่อให้เป็ปีศาจก็ต้องทรุด”
CODE2 ก่อนหน้านี้สู้แบบโกรธคลั่งเธอลุกขึ้นสู้ใหม่ แต่รอบนี้เธอสงบนิ่ง เธอหยิบหน้ากากขึ้นมาใส่ แล้วหยิบดาบและมีด
ดาบในมือขวาชี้ไปด้านหลัง หันคมออก
มีดในมือซ้ายถือไว้ด้าน
CODE2 “พี่คะ พี่ช่วยพวกเราไว้อีกแล้วนะ”
ศักดิ์ “ยังจะสู้อีกเหรอ แต่เดี๋ยวก็ตายแล้วละ”
CODE2 “เงาซากุระร่ายรำ”
ศักดิ์เหวี่ยงแท่งเหล็กใส่ CODE2 หลบอย่างพริ้วไหวแล้วฟันไปที่ชายโครงขวาและซ้ายของศักดิ์หลายครั้งด้วยความเร็วสูง
ศักดิ์หัวเราะ “ก็รู้นิว่าิัฉันมันคงกระพัน ตายๆ ไปซะ ยัยโง่”
ศักดิ์เหวี่ยงแท่งเหล็กใส่ CODE2 อีกครั้ง
CODE2 หลบอย่างพริ้วไหวแล้วฟันไปที่ชายโครงขวาและซ้ายของศักดิ์หลายครั้งด้วยความเร็วสูงอีก
ศักดิ์ “เธอโง่หรือไง ตายๆ ไปก็ไม่ต้องทรมานแล้ว”
ศักดิ์ชะงัก ร่างกายเริ่มสั่น เจ็บแปลบจากข้างใน “อึก…อะ…”
CODE2 เสียงเรียบ “ขอบคุณที่เป็ห่วง”
เธอร่ายรำดาบกับมีดใส่ชายโครงศักดิ์แบบรัวๆ จนกระดูกซี่โครงของศักดิ์แตกร้าวหักไป ศักดิ์เ็ปจนร่ายกายขยับหลบแทบไม่ได้
เธอใช้ดาบฟันไปที่ตาของศักดิ์จดบอดไปทั้งสองข้าง
เธอฟันไปที่แขนทั้งสองข้างของศักดิ์ซ้ำๆ จนกระดูกแขนของศักดิ์แตกร้าวและหัก
เธอฟันไปที่ขาทั้งสองข้างของศักดิ์ซ้ำๆ จนกระดูกขาของศักดิ์แตกร้าวและหัก
ศักดิ์ลงไปนอนกระดิกบนพื้นด้วยความเ็ป “พะ...พอ...พอเถอะ พอแล้วได้โปรด ฉันยอมแล้ว ฉันยอมแพ้แล้ว”
CODE2 มองเขานอนสั่น “พี่ชายฉัน… ยอมสละชีวิต เพื่อปกป้องคนที่เขารัก… แต่แก… เอาความแค้นมาทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้”
เธอแทงดาบเข้าไปในปากศักดิ์แทงทะลุไปถึงสมอง ศักดิ์ตายไปในที่สุด
CODE2 “จบสักที เหลืออีก 2 นาที บัวบานคงจะพาพี่สาวไปโรงพยาบาลทันนะ”
CODE2 รีบกลับไปเปลี่ยนชุดเป็ซี แล้วตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลทันที
เมื่อถึงที่นั่น เธอเห็นบัวบานนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
บัวบาน “เธอชนะมันได้แล้วสินะ”
ซีพยักหน้า “อืม แล้ว...พี่ฝนล่ะ”
บัวบาน “ดูเหมือนเธอจะหยุดดิ้นทรมานแล้ว ตอนนี้ถึงมือหมอแล้ว ไม่ต้องเป็ห่วงหรอก จริงสิ แล้วลูกๆ ของพี่ฝนล่ะ”
ซี “ฉันแวะไปดูมาแล้ว เด็กๆ ยังหลับอยู่เลย”
บัวบาน “ดีแล้ว เดี๋ยวถ้าตื่นมาไม่เจอใครจะร้องไห้อีก เดี๋ยวฉันกลับไปดูแลเด็กๆ ก่อนนะ”
ซี “อืม แบบนั้นแหละ ฝากด้วยนะบัว”
หลังจากแพทย์ช่วยฝนจนปลอดภัย เธอจำเป็ต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลนานถึง 14 วัน ซีและบัวบานช่วยกันผลัดเวรดูแลฝนและลูกๆ อย่างใส่ใจ ทั้งที่บ้านและโรงพยาบาล
วันที่หนึ่ง ซีเฝ้าเงียบๆ ข้างเตียง
เธอค่อยๆ กุมมือฝนไว้แน่น แล้วเล่าเื่ที่เธอไม่อาจอธิบายได้ “ตอนนั้น... ตอนที่หนูจะหมดแรง พี่เขามา... พี่ปาล์ม มาช่วยไว้จริงๆ ค่ะ”
ฝน “จริงเหรอ...”
ซี “จริงนะคะ หนูได้ยินเสียงเขาชัดเจนเลย ทั้งคำพูด ทั้งน้ำเสียง เขาช่วยเตือนสติหนู”
ฝนยิ้มบางๆ น้ำตาคลอเล็กน้อย “จ้าๆ พี่เชื่อ ขอบคุณมากเลยนะซีที่ช่วยพี่ไว้”
วันที่สอง บัวบานกับกล่องไก่ทอด
เธอนั่งเคี้ยวข้างเตียงฝนอย่างอร่อย
ฝนมองไปยิ้มขำ “จะกินคนเดียวจริงเหรอ”
บัวบาน “พี่จะกินไหมล่ะ หนูอุตส่าห์ซื้อมาเผื่อเลยนะ”
ฝน “พี่ยังไม่หิวจ้ะ”
บัวบานอมยิ้ม “พี่ฝนตอนนั้นทำหนูกลัวมากเลยนะ พี่รู้ไหม... หนูนึกว่าจะเสียพี่ไปแล้วจริงๆ”
ฝนยิ้มเบาๆ “พี่เองก็นึกว่าจะไม่ได้เจอหน้าพวกเธออีกเหมือนกัน”
บัวบานกอดอกแบบภูมิใจ “แต่ว่าหนูแข็งแรงสุดๆ ไปเลยนะพี่ ไม่ตายง่ายๆ หรอกนะ”
ฝนหัวเราะ “ดีแล้วล่ะ”
บัวบานก้มลงมากระซิบ “พี่ต้องหายไวๆ นะ หนูยังรอดื่มนมจากพี่อยู่~”
ฝนหน้าแดงทันที “บัว อย่าพูดเสียงดัง เื่นี้รู้กันแค่พวกเราก็พอ”
บัวบานทำหน้าสำนึก “ขอโทษค่ะ”
หลังจากฝนนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลจนครบ 14 วัน เธอก็ได้กลับมายังบ้านอีกครั้ง
ซีค่อยๆ พยุงฝนเดินเข้าบ้านอย่างช้าๆ
ลูกๆ คลานไปหาฝนด้วยความดีใจ “มะ...มะ...”
เมื่อเห็นฝนเดินช้าๆ ด้วยท่าทางที่ยังรู้สึกเจ็บอยู่ เด็กๆ หัวเราะคิกคักอย่างไร้เดียงสา
ฝนหัวเราะตามเบาๆ “ลูกอย่าล้อแม่สิจ๊ะ แม่ยังเจ็บอยู่นะ”
ซีพยุงฝนไปนั่งที่โซฟาด้วยความระมัดระวัง
ฝนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ “ในที่สุดก็ได้กลับบ้านสักที”
ซีถามอย่างเอาใจใส่ “พี่อยากได้อะไรไหม เดี๋ยวหนูไปหยิบให้”
บัวบานเสนอตัวทันที “พี่อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวหนูทำให้เลย”
ซีหันมาแทรกพร้อมยิ้มมุมปาก “ไม่ต้องเลยยัยบัว อาหารเดี๋ยวฉันทำเอง ฝีมือเธอยังไม่เพียงพอสำหรับคุณพี่หรอกนะ”
บัวบานทำหน้ามุ่ย “ซีใจร้ายอะ…”
ฝนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ได้นะซี อย่าว่าบัวบานแบบนั้นสิ บัวบานเป็นักเรียนทำอาหารของพี่นะ ถ้าเธอดูถูกบัวบาน ก็เหมือนดูถูกพี่ด้วย”
ซีรีบยกมือ “ไม่ใช่นะคะคุณพี่ หนูไม่ได้ดูถูกบัวบาน หนูแค่...คิดว่าหนูทำอร่อยกว่าเฉยๆ”
ฝนอมยิ้ม “งั้น่นี้ซีก็ช่วยสอนบัวบานทำอาหารแทนพี่ด้วยนะ”
ซีพยักหน้า “ได้ค่ะคุณพี่”
บัวบานเบะปาก “แต่ซีต้องกดดันหนูแน่ๆ เลยอะพี่”
ฝนยิ้มอ่อน “ห้ามกดดันบัวบานนะจ๊ะ”
ซีถอนหายใจ “เธอเริ่มเอาอำนาจของพี่ฝนมาใช้มากไปแล้วนะ...ยัยบัว”
ฝนเรียกเสียงนุ่ม “ซี~”
ซีสะดุ้งนิดๆ “ค่า...พี่...”
บัวบานแลบลิ้นใส่อย่างล้อเลียน “บื้อ~”
12K
