หลังจากที่ทั้งสองเข้ามาในเต็นท์ ผู้ช่วยได้ใช้เวทบรรเทาอาการเจ็บจากกระดูกหักให้เซ็ท
ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความหนาว แต่ในเต็นท์ยังมีสิ่งของที่ใช้สำหรับพักแรมอยู่จำนวนหนึ่ง มีถุงนอนวางอยู่ 3 ชุด มุมด้านในมีชั้นวางของเล็กๆ บริเวณมุมเต็นท์มีเสาที่แขวนตะเกียงไว้ทั้ง 4 มุม ตรงกลางมีที่ว่างเล็กๆสำหรับก่อไฟ
จากนั้นเซ็ทได้วานให้ผู้ช่วยเดินไปหยิบแท่งเหล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่อยู่บนชั้นวางของ แล้ววางมันไว้ตรงกลางเต็นท์ แท่งเหล็กนั้นค่อยๆเปล่งแสงออกมา พร้อมความอบอุ่น
" ตอนนี้ข้าเริ่มมั่นใจแล้ว ว่าเราสามารถใช้ไอเทมต่างๆที่มาจาก EL ได้ การเดินทางของเราคงจะราบรื่นกว่าที่คิด "
เซ็ทพูดขึ้นมาด้วยความโล่งใจ และเดินไปนั่งลงที่ถุงนอน ส่วนผู้ช่วยเขานั่งลงที่มุมเต็นท์ข้างทางเข้า
" ขอบใจที่ช่วยรักษาน่ะ "
" ว่าแต่เ้าชื่อว่าอะไรเหรอผู้ช่วย ข้ายังไม่รู้จักชื่อของเ้าเลย "
" ชื่อของข้าเหรอ ... ไม่มีหรอก ก่อนหน้านี้น่าจะมีแต่ตอนนี้ข้าจำไม่ได้แล้ว... "
" จำไม่ได้ ... อย่างนั้นหรือ แปลกน่ะ เท่าที่ข้าเห็น เ้าร่ายเวทย์มนต์ได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ดันจำชื่อตัวเองไม่ได้ "
ผู้ช่วยได้เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้มลงมองไปที่มือตัวเอง
" นั่นสินะ ... ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า ตัวข้าเป็ใครมาจากไหนกัน "
" เอาอย่างนี้ไหม ตอนนี้เ้าจำชื่อตัวเองไม่ได้ นั้นข้าจะตั้งชื่อให้กับเ้าไว้ใช้เรียกชั่วคราวไปก่อนแล้วกัน ถ้าเ้าจำชื่อได้เมื่อไหร่ค่อยใช้ชื่อจริง จะให้เรียกผู้ช่วยไปตลอดคงลำบากน่าดู "
ในขณะที่ผู้ช่วยมีท่าทางเครียด เซ็ทพูดเสนอแนะด้วยเสียงที่ร่าเริง
" ตั้งชื่อให้ข้าอย่างนั้นหรือ ... อืมเอาสิ แล้วแต่เ้าเถอะ ยังไงมันไม่มีผลอะไรกับข้าอยู่แล้ว "
" ดีเลย ถ้างั้นจะตั้งชื่อว่าอะไรดีล่ะ อืมมม ขอคิดสักหน่อยนะ ... "
" ไม่เอาชื่อประหลาดๆน่ะ "
" ฮ่าๆๆ ได้สิเอาเป็แบบนี้ไหม ข้ากับเ้าหน้าตาคล้ายกันเลย แต่เ้าดูเด็กกว่าข้าอยู่นิดหน่อยน่ะ "
เซ็ทลุกขึ้นเดินไปที่ผู้ช่วย เขายืนเกาหัวในขณะกำลังใช้ความคิด
" เอาชื่อที่ดูเหมือนพี่น้องกันดีกว่า เ้าคิดว่าดีไหม "
" แล้วแต่เ้าเถอะ แต่บอกไว้ก่อน ข้าไม่ใช่น้องชายเ้านะ "
" รู้แล้วน่าาา ... ข้าซื่อเซ็ท (Zett) นั้นชื่อเ้าเอาเป็ เชน (Shane) คิดว่าไง "
" เชน ... อย่างนั้นเหรอ เอาสิเรียกง่ายดีด้วย ผู้คนจะได้จำชื่อข้าได้ง่ายๆ "
เซ็ทมองดูเชนสักพัก เหมือนเขาจะเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ
" หืม ... นายดูโตขึ้นกว่าตอนก่อนมาจุติหรือเปล่าเชน ตอนอยู่ในห้องนั้นนายเด็กกว่านี้นี่นา ตอนนี้ตัวสูงขึ้นเยอะเลยด้วย อาจจะสูงเท่ากันกับข้าเลยก็ได้ "
" ตอนอยู่ในห้องนั้น ... อย่างนั้นเหรอ ... อ๋อไม่มีอะไรหรอกมั้ง อาจจะโตขึ้นเพราะมาที่โลกนี้ก็ได้ "
เชนอ้ำอึ้งกับคำถามที่ได้ยิน เหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้นกับผู้ช่วยคนนี้
" อีกอย่างตอนนั้นเ้าดูเหมือนเป็พวกไร้อารมณ์ที่สนแต่ภารกิจ ดูไม่เป็มิตรเลย ข้าคิดว่าโคลทีนส่งเ้ามากับข้า เพื่อคอยจับตาดูข้าเสียอีก "
" นี่เซ็ท ... ข้าไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย เ้าตัดสินคนั้แ่ครั้งแรกที่เห็นอย่างนั้นหรือ "
" ไม่ใช่ๆ ข้าไม่ตัดสินคนั้แ่ครั้งแรกหรอกน่า ต้องดูให้แน่ใจเสียก่อนสิ อันที่จริงแล้วเราไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินคนอื่นหรอกนะ "
" อย่างนั้นหรือ ข้าคิดอยู่แล้วแหละว่าคำตอบเ้าต้องเป็แบบนี้ "
เชนพูดคุยด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนม ทำให้ดูคล้ายเป็พี่น้องกันมากกว่าเดิม
" เอาเป็ว่า ต่อไปข้าจะใช้ชื่อว่าเชนตามที่เ้าตั้งให้แล้วกัน ขอฝากตัวด้วย ... เซ็ท "
หลังจากได้รับชื่อ เชนได้ยื่นมือมาจับมือกับเซ็ท เพื่อแสดงถึงความยินดีที่ได้ชื่อ ถือเป็จุดเริ่มต้นของทั้งสองที่ต้องทำภารกิจต่อไป
" มีอีกเื่ที่ข้าสนใจ เวทย์มนต์ที่เ้าใช้มันทำงานอย่างไร สอนข้าบ้างได้ไหมเชน "
" โลก EL อะไรนั่นใช้เวทย์มนต์ไม่ได้อย่างนั้นหรือ ข้าคิดว่าเ้าใช้ได้เสียอีก เห็นเ้ามีของแปลกๆ ไหนจะนกตัวนั้นอีก "
เซ็ทสนใจเื่เวทย์มนต์ในโลกนี้เป็อย่างมาก เขาได้ขอให้เชนสอนวิธีใช้งาน
• ที่ EL มีไอเทมที่ใช้อำนวยความสะดวกมากมาย แต่ที่นั่นเวทย์มนต์เป็แค่เื่เพ้อฝัน ถือว่ายังเป็เื่ที่เกินเอื้อมสำหรับมนุษย์
" ข้าก็สามารถใช้ได้ใช่ไหมเชน เวทมนตร์แบบที่เ้าใช้หน่ะ"
" ได้สิ เ้าอาจจะทำได้ดีกว่าข้าด้วย แต่ว่าตอนนี้ตัวเ้าเองยังไม่พร้อมสำหรับเื่นี้ "
" อย่างนั้นหรือ อืม...เข้าใจแล้วข้าจะไม่ถามต่อแล้วกัน เอาเป็ว่าถ้าเ้าคิดว่าข้าพร้อมเมื่อไหร่ สอนข้าด้วยน่ะ "
" ถึงตอนนั้นเ้าอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ "
น้ำเสียงที่เชนใช้พูดนั้น ฟังดูคล้ายกับคนที่เศร้าอยู่ตลอดเวลา ทำให้เซ็ทรู้สึกไม่สบายใจอยู่นิดหน่อย
" ข้ามเื่นั้นไปก่อนเถอะ แล้วการที่เราต้องหาตัวพวก invaders เนี่ยควรจะเริ่มอย่างไรดีเชน "
" เราควรหาหมู่บ้านหรือเมือง เพื่อหาข้อมูลกันก่อนดีกว่า "
เชนเสนอความคิดพร้อมล้มตัวลงนอน
"นั้นคืนนี้เราพักผ่อนกันก่อนเ้าาเ็ด้วยนี่ หวังว่าผ่านคืนนี้ไปพายุคงสงบน่ะ แล้วพรุ่งนี้เช้าเราควรเดินทางลงเขาไปทางตะวันออก ที่นั่นมีหมู่บ้านเล็กๆอยู่ "
" เชน นี่เ้ารู้จักหมู่บ้านกับสถานที่ๆโลกนี้ด้วยเหรอ "
" ข้าจำรายละเอียดบางอย่างได้อยู่ รู้สึกเหมือนเคยมีชีวิตอยู่ที่โลกนี้เลยนะ แต่เหมือนกับว่าความทรงจำบางอย่างของข้าถูกปิดกั้นไว้ เกิดอะไรขึ้นกับตัวข้ากัน "
" นั้นระหว่างการเดินทางเรามาหาความจริงเกี่ยวกับตัวเ้าไปด้วยดีไหมเชน เหมือนมีแต่เื่ที่ไม่เข้าใจเต็มไปหมด ใครเป็คนปิดกั้นความทรงเ้าของเ้ากัน ? "
" ตอนนี้ข้าหิวไส้จะขาดแล้ว เดี๋ยวขอออกไปดูในกระเป๋าไอเทมสักหน่อย น่าจะพอมีอาหารแห้งกับขนมปังอยู่นิดหน่อย เดี๋ยวข้าจะเอามาเผื่อเ้าด้วยเชน "
" อืมได้สิ ข้าเริ่มสนใจกระเป๋าไอเทมของเ้าแล้วสิ "
เซ็ทลุกขึ้นเดินออกจากเต็นท์ไปที่อาร์เจนตัสเพื่อเอาอาหารที่เขาได้เก็บสำรองไว้
ตู้มมมม ...!!!
.
.
.
เรียงะเิดังสนั่นทันทีหลังจากที่เซ็ทก้าวขาออกจากเต็นท์ พร้อมกับแรงปะทะที่พาหิมะกระเด็นเข้ามาในด้านใน
เชนรีบคว้าเสาที่ใช้เป็ที่แขวนตะเกียง และพุ่งตัวไปตามเสียงนั้นในทันที
" หยุดอยู่ตรงนั้น ถ้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะะเิสมองเพื่อนเ้าทิ้งซะ ! "
เบื้องหน้าของเชนท่ามกลางพายุหิมะนั้น ปรากฏกลุ่มคนปริศนาในชุดหนังสัตว์และโพกผ้าปิดบังใบหน้าทุกคน ประมาน 12 คนกับรถม้าอีก3คัน พร้อมอาวุธครบมือ คนพวกนั้นกระจายกันยืนล้อมที่พักไว้
ส่วนเซ็ทได้นอนจมกองเือยู่ไม่ไกลจากเต็นท์ หนึ่งในคนพวกนั้นได้ร่ายเวทย์จ่อเขาไว้ เป็เวทย์ที่พร้อมะเิเซ็ททุกเมื่อ
และอาร์เจนตัสตอนนี้ถูกพันธนาการด้วยโซ่เวทย์เส้นใหญ่ ทำให้มันไม่สามารถขยับตัวหรือส่งเสียงร้องได้
" พวกเ้าเป็ใคร ้าอะไรทำไมถึงโจมตีเรา "
เชนยืนหนาวสั่นท่ามกลางพายุ แต่กลุ่มคนปริศนากับไม่มีท่าทีหนาวแต่อย่างใด ดูเหมือนจะมีคนคอยใช้เวทย์ปรับสภาพอยู่
" ข้าชื่อว่า เบ็น เบอร์ริส เป็ผู้นำของคาราวานพ่อค้านี้ ... ดูเหมือนพวกเ้าจะมีของที่น่าสนใจอยู่นี่ แถมมีเ้านกั์อีก ขอรับทั้งหมดไปแล้วกัน ฮ่าๆๆ"
เสียงของชายคนหนึ่งบนรถลากที่มีหมีตัวใหญ่2ตัวพูดกับเชน ดูเหมือนเขาจะเป็หัวหน้าของคนพวกนี้
" พวกข้าเห็นแสงประหลาด ส่องสว่างไปทั่วูเาเลยตามแสงนั้นมา ทีแรกคิดว่าเป็แสงจากมอนสเตอร์หายากที่อยู่บนเขาในเขตนี้ แต่ดูเหมือนเราจะโชคดีกว่าเจอมอนสเตอร์หายากเสียอีก นี่พวกเราเจอขุมทรัพย์โดยบังเอิญ โชคดีจริงๆ "
ชายอีกคนที่ดึงโซ่ที่ล่ามอาร์เจนตัสพูดต่อจากหัวหน้าของพวกมัน
" ถูกต้องเลย ถ้าปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปคงเสียดายแย่ เอาเ้านกประหลาดนี่ไปขายให้พวกขุนนางที่ชอบสะสมมอนสเตอร์แปลกๆ คงได้ราคาดีแน่นอน "
กลุ่มคนปริศนาพูดกันด้วยความดีใจ เหมือนกับนักล่าที่ได้พบเหยื่อโดยบังเอิญ
ในตอนนี้ เชนได้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากเป็อย่างมาก ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เขาเหมือนสัตว์นักล่าที่เห็นเหยื่อ
" บัตซบ ... ปากบอกว่าเป็พ่อค้า แต่แบบนี้มันโจรชัดๆ ทำอย่างไรดี จะใช้เวทย์เล่นงานพวกมันคงไม่ทันการณ์ เวทย์แสงที่ใช้โจมตีต้องใช้เวลาในการร่ายพอสมควรเสียด้วย แถมพลังเวทย์เราก็เหลือไม่พอ อย่างนั้นก็ยังไม่ต้องใช้เวทย์ "
" ยอมให้พวกเราขนของเ้าไปพร้อมกับนกตัวนี้ แล้วข้าจะเมตตาให้สวะอย่างพวกเ้า โดยการไว้ชีวิตแล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
เบ็นพูดกับเชนด้วยความหยิ่งผยอง พร้อมหัวเราะเยาะ
" นี่ถือว่าหัวหน้าเราเมตตาเ้าแล้วน่ะ จงดีใจซะ ไอ่พวกขยะ ของดีๆอยู่กับเ้าไปก็เปล่าประโยชน์ ให้พวกเราเอาไปเถอะ "
ลิ่วล้อของเบนพูดเสริมขึ้นมาทันที
ฮึ้บบบ...
ฟู่ววว ...
เชนตัดสินใจใช้เสาตะเกียงที่ถืออยู่ในมือให้เป็ประโยชน์เขาพุ่งสิ่งนั้นใส่เบ็นอย่างเต็มแรง !
ชิ้งงงง ...
หญิงสาวหนึ่งที่ดูท่าทางมีทักษะในการต่อสู้สูงในพวกนั้นกระโจนออกมาจากรถม้าด้วยความไว เธอใช้มีดสั้นป้องกันการโจมตีได้อย่างง่ายดาย
" อะไรกันระยะแค่นี้ข้าน่าจะไม่มีทางพลาด แต่ยัยนี่ะโมากันได้เฉยเลย คิดว่าเป็โจรกระจอก แต่ดูแล้วเราคงคิดผิด "
เชนยืนนิ่ง เขาตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นเมื่อสักครู่
" เ้าโง่ ! คิดว่าการโจมตีตื้นๆของเ้าจะทำอะไรได้อย่างนั้นเหรอ ก่อนหน้านี้ข้าตั้งใจว่า จะเอาของๆพวกเ้าไป แล้วปล่อยพวกเ้าทิ้งไว้ที่นี่ แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ... ตายซะ ทั้งเ้าแล้วก็ไอ่สวะที่นอนอยู่ตรงนั้นด้วย ! "
เซ็ทที่ถูกทำร้ายในตอนแรก เขาเริ่มรู้สึกตัวแล้ว แต่เขาก็ได้รับาเ็พอสมควรจึงยังไม่สามารถทำอะไรได้
" หัวหน้า...ทำอย่างไรกับไอ่คนนี้ดี มันเริ่มได้สติแล้ว จัดการฆ่าทิ้งเลยไหมครับ "
" เดี๋ยวก่อน ให้มันได้เห็นความตายของเพื่อนเสียก่อน ค่อยฆ่ามัน ฮ่าๆๆๆ "
เบ็นหัวเราะด้วยความสะใจ
" หัวหน้าคะ เราไว้ชีวิตเขาทั้งสองแล้วจับไปขายเป็ทาสด้วยจะไม่ดีกว่าเหรอ "
หญิงสาวในตอนแรกเธอพูดขอให้เบ็นไว้ชีวิตทั้งคู่ด้วยท่าทีจริงจัง
" ไร้สาระ พวกมันตัวแค่นี้เอาไปขายเป็ทาสใช้แรงงานจะได้สักกี่เหรียญกัน พาไปให้ลำบากเปล่าๆ "
เบ็นปฏิเสธคำขอของหญิงสาวด้วยความเืเย็น
" พวกแกเข้าไปดูในที่พักมัน อะไรที่พอจะขนขึ้นรถม้าไปได้ เอาไปให้หมดอย่าให้เหลือ ถ้าที่ไม่พอจัดการพวกทาสขยะสักคนสองคนที่เกะกะรถม้าได้เลย ข้าอนุญาต ! "
กลุ่มโจรต่างช่วยกันค้นเต็นท์ฉุกเฉิน โดยปล่อยให้เซ็ทนอนอยู่ตรงนั้น
" เร็วๆเข้า เราไม่ได้มีเวลากันทั้งคืน เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาส่งมอบสินค้า ข้าอยากขายพวกทาสขยะเต็มที่แล้ว "
" ทาส พวกเ้าเป็พวกค้าทาสผิดกฏหมายอย่างนั้นหรือ ไอ้พวกบัตซบ ?"
เชนได้ยินพวกโจรพูดเื่ทาสทำให้เขาสนใจขึ้นมา
" ทำไมเ้าอยากให้ข้าเอาเ้าไปขายด้วยหรือไง ฮ่าๆๆ แต่เ้าต้องตายอยู่ตรงนี้เพราะบังอาจคิดทำร้ายข้า ... คนที่เหลือใครส่งไอ่หนุ่มนี่ไปลงนรกได้ ข้ามีรางวัลให้ เอาเป็นังทาสสาวลูกหัวหน้าหมู่บ้านเป็ไง ฮ่าๆๆ "
ในตอนนี้โจรทุกคนกำลังประมาทเพราะคิดว่ากลุ่มของเซ็ทคงไม่มีพิษภัย เป็แค่เหยื่อที่กำลังโดนล่า จนไม่ทันได้สังเกตว่าเซ็ท กำลังคลานหนีไปที่หลังรถม้า
พวกโจรกำลังค้นของในเต็นท์ ส่วนทุกคนที่เหลือต่างตื่นเต้นกับรางวัลที่หัวหน้าพูดถึง
" ข้าไม่เอารางวัลเป็ทาส แต่เอาเป็เงินที่มูลค่าเท่าทาสคนนั้นได้ไหมหัวหน้า "
" ได้สิ ไม่มีปัญหา ฮ่าๆๆ"
" เ้าหนุ่มนี่ดูแล้วคงไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมาย ข้าจะจบมันในดาบเดียว "
ในตอนนั้นเองมีชายหนึ่งในกลุ่มโจรกำลังเดินผ่าออกมาจากในกลุ่มเขายืนมองเชนเพื่อประเมินสถานการณ์ และไม่นาน เขาได้ชักดาบออกจากฝักด้วยท่าทีที่งดงามของผู้ที่ฝึกมาเป็อย่างดี จากนั้นการล่าเหยื่อจึงเริ่มขึ้น เป้าหมายของเขาคือเชนที่อยู่เบื้องหน้า
เมื่อเขาเดินมาได้ระยะ เขาได้ย่อตัวลงเพื่อตั้งท่าโจมตี โดยหวังจะจบชีวิตเชนด้วยการโจมตีในดาบเดียว
" ดาบเดียว ? นี่้จ้าเป็นักฆ่าอย่างนั้นหรือ แต่มาอยู่ในกลุ่มโจรค้าทาสแบบนี้ ช่างเสียเกียรติของนักฆ่าเสียจริง"
เชนพูดพร้อมถอนหายใจ และทำสีหน้าผิดหวังกับสิ่งที่ได้ยิน
ซื้ดดด ... " จงตายอย่างสง่างาม !
ปะาราชสีห์ ....
★อัซซอยด์ อ่าซัด★
ในตอนนั้นนักฆ่าที่พร้อมปลิดชีพเป้าหมายได้หายใจเข้าสุดปอด และพุ่งตัวเข้าหาเชนด้วยความเร็วสูงของวิชาดาบอันทรงพลัง เขาเล็งการโจมตีไปที่คอของเป้าหมาย
ฟึ่บบบ...
เชนที่ตัดสินใจได้เด็ดขาด เขาเอียงคอพร้อมพุ่งตัวไปด้านตรงกันข้ามกับวิถีดาบ ทำให้เขารอดจากการโจมตีอย่างหวุดหวิด
นักฆ่าที่พลาดในการโจมตีแรกเขาก็ได้ฟันกระหน่ำทักษะไปที่เชนอีกหลายครั้ง โดยดาบต่ำกว่าครั้งแรกเล็กน้อย แต่เชนก็ยังหลบได้
" ทักษะดาบที่ว่องไว ใช้โจมตีคอและหน้าอกโดยเฉพาะ นี่มันวิชาดาบจากเมืองคูลูลสินะ ถึงวิชาดาบปะาของคูลูลจะน่ากลัวแค่ไหน แต่คนที่ถือดาบฝีมือกระจอกก็เท่านั้น คิดจะเอาชีวิตข้าด้วยฝีมือแค่นี้กำลังดูถูกกันอยู่หรือไง ? "
เชนหลบการโจมตีอยู่สักพัก
ดูเหมือนว่าด้านความเร็วเชนจะได้เปรียบอยู่บ้าง
" ข้าเบื่อที่จะหลบดาบของเ้าแล้ว พวกกระจอกข้างหลัง มีใครที่มีความสามารถพอจะซัดเวทย์ใส่หน้าข้าจังๆสักทีไหม ? "
เชนพูดจายั่วยุศัตรูเพื่อให้ไขว้เขว
" ห ...หุบปากกก ! กล้าละสายตาจากดาบที่อยู่ตรงหน้าก็จงตายซะ "
การยั่วยุของเชนได้ผล นักฆ่าที่ได้ยินเชนพูดแบบนั้นได้หยุดการโจมตีไปครู่หนึ่ง
ตุ้บบบ...
เชนไม่รีรอให้โอกาศทองหลุดลอยไป เขาะโหมุนตัวเตะเข้าที่มือของนักฆ่าทำให้ดาบหลุดมือในทันที และใช้เท้าอีกข้างเตะหน้าไปอย่างจัง
เอื้อกกก ...
จากการโจมตีนั้น เขาทรุดลงกับพื้นหมดสติไปในทันที ผ้าคลุมที่ปิดหน้าได้หลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าชายวัยกลางคนที่นอนจมกองเื
" ฝีมือเ้าดีใช้ได้ แต่มันยังดีไม่พอ "
เชนลุกขึ้นพูดต่อหน้านักฆ่าที่หมดสภาพ
" พ่อออ ... พ่อครับ ! "
เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งะโขึ้นด้วยความโกรธ ดูเหมือนเขาจะเป็ลูกของนักฆ่าคนนั้น
" แก ... ข้าจะจัดการต่อจากพ่อข้าเอง อย่าอยู่เลยไอ่สวะเอ้ยยย "
หลังจากสิ้นเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นปรากฏร่างเด็กหนุ่มที่ะโข้ามโจรคนอื่นมา พร้อมเวทย์ไฟที่เต็มไปด้วยความโกรธในมือของเขา
" ในที่สุดก็มีคนใช้เวทย์สักที เข้ามา ! ข้ากำลังรออยู่เลย "
" ตายซะ... "
★อะห์ริก เฟรม★"
ตู้มมม ...
เด็กหนุ่มจัดการอัดเวทย์ไฟสุดร้อนแรงเข้าใส่เชนอย่างเต็มแรง เขาหวังจะฆ่าเชนในการโจมตีเดียวเหมือนกับพ่อของเขา
และในจังหวะตัดสินนั้นเอง
" อันตราย หลบไปเชน "
เสียงเซ็ทะโขึ้นมา ตอนนี้เขากำลังทำอะไรบางอย่าง
" เอาเลยอาร์เจนตัส อาหารของเ้าคือพลังเวทย์ตรงหน้า จงกินอย่าให้เหลือนี่คือคำสั่ง "
ภาพที่เห็นคือเซ็ทที่ร่างกายเต็มไปด้วยเื กำลังยืนอยู่บนหลังอาร์เจนตัสพร้อมออกคำสั่ง
การต่อสู้นี้แท้จริงแล้ว เชนแค่กำลังดึงความสนใจ เขาถ่วงเวลาให้เซ็ทหลบอย่างแเี เพื่อปลดพันธนาการอาร์เจนตัส และตอนนี้ก็เป็ไปตามแผน
" เฮ้อ หวุดหวิดเลยน่ะ นึกว่าจะตายฟรีซะแล้ว ช้ากว่านี้สักวินาทีผู้ช่วยเ้าได้กลายเป็เถ้าถ่านแน่ "
เชนถอนหายใจด้วยความโล่ง พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
" ลูกเล่นเยอะนักนะพวกแก "
" จัดการมันให้หมดทั้งคนทั้งนกนั่น "
เบ็นสั่งการให้ลูกน้องที่กระชายตัวอยู่มารวมกัน
ในตอนนี้กลุ่มคาราวานโจรทุกคนต่างกำลังเตรียมตัวรุมโจมตี ทั้งนักดาบ นักฆ่า และนักเวทย์ หลังจากการรอดตายจากเวทย์อะห์ริกเฟรม พวกเขาก็ตกอยู่ในอันตรายกันอีกครั้ง
" ทำอย่างไรต่อดี เ้ามีแผนไหมเชน "
" เราต้องหนีแล้ว เ้าพอไหวใช่ไหม "
" ไหวอยู่ แต่ข้าต้องเก็บที่พักก่อน "
" นั้นข้าจะถ่วงเวลาพวกมันอีกนิด แต่คงจะยื้อไว้ได้ไม่นาน พวกมันมีเยอะเกินไป รีบทำธุระของเ้าให้เสร็จ "
" เข้าใจแล้ว ฝากด้วยเชนระวังตัวด้วย ไปเลยอาร์เจนตัส "
หลังจากเชนพูดจบ เซ็ทได้มุ่งไปยังที่พักทันที
"ตามไอ้นกั์นั่นไป สอยมันให้ร่วง"
แต่เบ็นไม่ยอมให้ทำแบบนั้น เขาสั่งลูกน้องให้ตามเซ็ทไปทันที คนที่ตามไปคือหญิงสาวคนที่สกัดการโจมตีในตอนแรกกับพวกอีก3คน
" ไม่ปล่อยให้ไปหรอก คู่ต่อสู้ของเ้าอยู่ตรงหน้าแล้วไง หรือว่าเ้ากลัวข้ากัน พวกโจรสวะ "
★ Lighting wall ★
อาณาเขตแสง !
เชนใช้เวทย์ที่เหลืออยู่น้อยนิด ในการสร้างผนังแสงขึ้นเป็วงกว้าง แต่ก็ไม่ทัน 4คนที่ตามเซ็ทไป ส่วนคนที่เหลือได้ติดอยู่ในเวทย์ที่เชนสร้างขึ้น
★Recall★
เซ็ทที่หลบหนีกลับมา ตอนนี้เขาเรียกคืนไอเทมเต็นท์ฉุกเฉิน ตอนนี้ไอเทมนั้นคืนสภาพกลับเป็โมเดลเล็กๆเหมือนเดิม เซ็ทรีบหยิบใส่กระเป๋าในทันที
ในตอนนั้นเองหญิงสาวนักฆ่าที่ตามมา หมุนตัวด้วยทักษะชั้นสูง และพุ่งโจมตีใส่เซ็ทด้วยความเร็ว เธอได้ปามีดมาปักที่กระเป๋าไอเทม
" ให้ตายเถอะยัยนี่มันไวเหนืุ์จริงๆ โดนตามทันจนได้ "
แกร๊กกก แกร๊กกก
ฟึ่บๆๆ
" อ๊ากกก "
อาร์เจนตัส กระพือปีกสร้างแรงลมมหาศาล ทำให้กลุ่มโจรที่จามมา ปลิวไปคนละทาง
" ขอโทษด้วยน่ะ แต่เราไม่มีเวลามาเล่นด้วย ไปกันเถอะเชนกำลังรอเราอยู่ "
" กำลังไปช่วยแล้วเชน อดทนไว้ อย่าเพิ่งเป็อะไรไปเลยนะ "
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
เซ็ทมุ่งหน้าไปที่เชนในทันที เขาหวังแค่ว่าจะไปทันในตอนที่เชนยังไม่เป็อะไร
แต่ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือเชนที่ถูกเล่นงานจนหมดสภาพ เขานอนจมกองเื มีดาบเสียบอยู่ที่ท้องของเขา แต่เขาก็ยังคงสภาพเวทย์อาณาเขตแสงไว้ได้
" ม ... มีปัญญาทำได้แค่นี้หรือเบ็น ข้ายังสนุกไม่พอเลย "
เชนพูดยั่วยุให้เบ็นมุ่งความสนใจมาที่เขาคนเดียว
" มาช่วยแล้วเชน อาร์เจนตัส กินเวทย์ที่เชนสร้างขึ้นเลย "
แกร๊กกก
อาร์เจนตัสได้อ้าปากกว้าง พลังเวทย์มนต์ในบริเวณนั้น ทั้งของเชนและกลุ่มของเบ็น ถูกดูดเข้ามาจนหมด
จากนั้นมันได้ใช้กรงเล็บคีบเชนขึ้นมาได้ทันเวลาก่อนที่เขาจะทนไม่ไหว และบินขึ้นสูงด้วยความเร็วในการกระพือปีกแค่ครั้งเดียว
ฟึ่บบบ
ด้านกลุ่มของเบ็น พวกเขาระดมยิงเวทย์มนต์มากมายใส่กลุ่มของเซ็ทอย่างบ้าคลั่งด้วยความโมโหที่เหยื่อหนีไปได้
" จัดการมัน … อย่าให้มันหนีไปได้ "
เวทมนตร์ที่กลุ่มโจรโจมตี โดนอาร์เจนตัสมากพอสมควร แต่ก็ไม่ทันการณ์ ตอนนี้อาร์เจนตัสได้บินออกมาไกลจากจุดปะทะแล้ว
ทั้งเซ็ท และเชนทั้งคู่ต่างาเ็กันพอสมควร พวกเขาพยายามบินหลบหนีอย่างสุดชีวิต โดยไม่มีจุดหมายปลายทาง
แต่อย่างน้อย พวกเขาก็ยังรอดชีวิตมาได้ ...
531
