เสียงฝนวันก่อน
ยังทิ้งกลิ่นดินชื้นไว้ทั่วสวน เวลาเกือบเที่ยงคืนในวันต่อมาคฤหาสน์ทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบ
แกร๊ก...
บานประตูระเบียงฝั่งห้องเขาค่อย ๆ เปิดออก ชายหนุ่มก้าวข้ามทางเชื่อมไปยังอีกฝั่งอย่างคุ้นเคย
ประตูระเบียงห้องนลิน ถูกล็อกจากด้านใน แต่ระบบล็อกที่เ้าสัวสั่งทำไว้ให้ลูกชาย ั้แ่สร้างบ้าน กลับสามารถปลดล็อกจากฝั่งระเบียงข้างนอกได้
คลิก...ประตูเลื่อนออกอย่างแ่เบา
ฌอนยกยิ้มมุมปาก "หึ!..."
เขาเดินสำรวจห้องอย่างสบายใจ โต๊ะทำงานเป็ระเบียบ หนังสือเรียงตามขนาด เสื้อเชิ้ตสำหรับพรุ่งนี้รีดแขวนไว้เรียบร้อย
ทุกอย่าง...เป็ระเบียบจนชวนหงุดหงิด จนกระทั่งสายตาคมเหลือบเห็นสมุดเล่มหนึ่งบนโต๊ะ
เขาเปิดอ่านเพียงหน้าแรก เป็ตารางงานของวันพรุ่งนี้ มีแต่เื่ของบริษัท...รับยาให้เ้าสัว...ไม่มีเื่ของตัวเองเลยสักบรรทัด
"เป็คนแบบไหนกัน..."
ฌอนพึมพำ"น่าเบื่อเป็บ้า"
เขาปิดสมุดลง ก่อนทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ ปล่อยเวลาไหลผ่านไปอย่างจงใจ และไม่นานนัก...เสียงลูกบิดประตูห้องก็ดังขึ้น
นลินเปิดประตูเข้ามา พร้อมแฟ้มเอกสารกองหนึ่งเข้ามา ร่างบางถึงกับชะงัก เมื่อมีใครบางคน กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ในห้อง
"...คุณฌอน"
ฌอนเงยหน้าขึ้น"กลับดึก"
"มีงานต้องตรวจครับ"นลินวางแฟ้มลงช้า ๆ
ก่อนสูดลมหายใจ "...คุณเข้ามาอีกแล้วนะ"
"อือ"ฌอนทำหน้าไม่ใส่ใจ
"...ผมขอให้คุณออกไป"
ฌอนไม่ขยับกลับหยิบหนังสือบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง
"ถ้าไม่ออกล่ะ"
นลินเดินเข้าไป หยิบหนังสือจากมือเขา แล้ววางกลับที่เดิมการกระทำนั้นสุภาพแต่หนักแน่น
"นี่เป็ห้องส่วนของผม"
"ผมอยากพัก"
ฌอนหัวเราะเบา ๆ "ห้องของแก?"
"ลืมไปหรือเปล่า..."เขาใช้นิ้วชี้แตะพนักเก้าอี้
"...ห้องนี้เป็ของพี่ฉัน"
"ผมไม่ลืมครับ"นลินตอบทันที
"แต่วันนี้..."เขาสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ"เ้าสัวอนุญาตให้ผมพัก"
"ถ้าคุณไม่พอใจ...คุณควรคุยกับพ่อคุณ"
"ไม่ใช่มาลงที่ผม"
คำตอบนั้นทำให้ฌอนลุกขึ้นยืนช้าๆ ...อย่างกดดัน เขาตบเท้าเดินเข้าไปทีละก้าว จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่สิบเิเ
ฌอนก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาไม่ละจากอีกฝ่าย ขณะที่นลินไม่ถอย แม้ปลายนิ้วจะกำแฟ้มเอกสารแน่นพร้อมบอกตัวเองในใจ
"วันนี้ไม่ถอยแล้ว?" นลินสูดลมหายใจ
ทำให้ฌอนชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที นลินอาศัยจังหวะนั้น เดินอ้อมไปเปิดประตูระเบียง บานประตูถูกเลื่อนออกสุดทาง
ลมกลางคืนพัดผ้าม่านพลิ้วไหว ร่างบางหันกลับมามองฌอน ผายมือเล็กไปยังระเบียง
"...เชิญครับ"น้ำเสียงยังคงสุภาพ
แต่ครั้งนี้..ไม่มีรอยยิ้ม ฌอนยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนหัวเราะในลำคอ "ดี..."
"แบบนี้สิ!"
เขาเดินผ่านนลินออกไปทางระเบียง แต่ก่อนก้าวกลับห้องตัวเอง เขาหันมาพูดทิ้งท้าย
"จำไว้นะ...คนที่เริ่มตั้งกำแพง..."
"...มักเป็คนที่แพ้ก่อน"
นลินมองแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไป ก่อนเลื่อนประตูระเบียงปิดล็อกอีกครั้ง
เขาเอนหลังพิงบานประตู หลับตาลงช้า ๆ มือที่จับลูกบิด...สั่นเล็กน้อย แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความกลัว
หากเป็เพราะเขาเพิ่งตัดสินใจได้ว่า...ต่อให้ต้องตอบแทนบุญคุณบ้านหลังนี้ เขาก็จะไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีของตัวเองอีกต่อไป
ในกลางดึกคืนหนึ่ง
สายลมเย็นพัดผ่านผ้าม่านพลิ้วไหว เข้ามาในห้องนอนของนลิน มือหนาผลักเข้า อย่างเคยชิน ร่างสูงของฌอน ก้าวผ่านความมืดเข้ามาภายในห้องเงียบอย่างเงียบๆ
สายตาคมกริบกวาดมองร่างบาง ที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม
ฌอนจ้องมองใบหน้าอีกคนยามหลับใหลอยู่ครู่หนึ่ง... ในเวลาที่ปราศจากแววตาแข็งขืน หรือท่าทางค้านสายตา
ยิ่งกระตุ้นอคติในใจ ร่างสูงค่อยๆ ก้าวเข้าไปชิดขอบเตียงอย่างรุกรานััได้ถึงเงามืดที่ทาบทับ
นลินสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ ดวงตาเรียวสวยตื่นตระหนก ยามเห็นร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวอยู่ข้างเตียง
"คุณฌอน!... อื้อ!"
นลินรีบยันตัวลุกขึ้นด้วยความใ สองมือยกขึ้นดันแผ่นอกกว้างทันที
"นี่มันดึกแล้วนะ!"
ฌอนไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับยกยิ้มเหยียดหยาม ดวงตาคู่คมฉายแววคุกคามชัดเจน เขาเดินต้อนร่างบางที่พยายามขยับหนี จนกระทั่งแผ่นหลังของนลินชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไร้ทางให้ถอยหนีอีกต่อไป
"ออกไปเหรอ?"
ฌอนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเอ่ยกลั่นแกล้ง
"ทำไมล่ะ... ทีกับเ้าสัว แกรอให้เขาเดินเข้ามาหาถึงเตียงแบบนี้หรือเปล่านลิน?"
"คุณฌอน! คุณเสียสติไปแล้วหรือไง คนที่คุณกำลังพูดและดูถูกคือพ่อของคุณนะ!"
นลินหันหน้าหนี เมื่อใบหน้าคมของฌอนโน้มต่ำลงมาใกล้ จนััได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินข้างแก้ม นลินพยายามหดคอหนีด้วยความกลัว
"อย่า... อย่านะ..."
เสียงครางแ่สั่นพร่าที่เอ่ยห้ามปรามอย่างหวาดหวั่นนั้น กลับกลายเป็เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง!
หัวใจของฌอนพองโต และฮึกเหิมด้วยความซาดิสม์ที่ได้เห็นอีกฝ่ายแสดงความอ่อนแอ
“ทำไม..แตะไม่ได้”
ความ้าอยากเอาชนะ และขยี้ศักดิ์ศรีของนลินครอบงำจิตใจ ฌอนประคองบีบสันคางมนอย่างแรง ยึดใบหน้างอนไม่ให้หลบสายตา ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากลงไปอย่างจงใจกลั่นแกล้งและบดขยี้!
"อื้อออ!!"
นลินตาโตด้วยความใกลัวอย่างถึงที่สุด รสััจาบจ้วงดุดันไร้ความอ่อนโยนจงใจลงโทษและหยามเกียรติ
นลินใช้แรงทั้งหมดที่มีดันแผ่นอกแกร่งออกสุดกำลัง ก่อนจะรวบรวมกำลังยกฝ่ามือขึ้น...
เพล้ง! (เสียงฝ่ามือกระทบแก้ม)
ใบหน้าคมของฌอนหันไปตามแรงตบ รอยฝ่ามือแดงขึ้นบนแก้ม นลินยืนหายใจหอบกระเส่า ร่างกายสั่นสะท้าน ด้วยความโมโห และขีดสุดแห่งความอดทน
"คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับผมแบบนี้!" นลินะโเสียงสั่น
แต่ทว่า... รอยตบนั้น กลับไม่ได้ทำให้ฌอนสำนึก เขากลับหัวเราะในลำคออย่างสนุกสนานเป็ทวีคูณ!
แววตาตาซาตานในตัวตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ ฌอนลิ้มรสเืที่ซึมตรงมุมปาก ั์ตาคมพราวระยับด้วยความสะใจ
"หึ...ดี!!"
ยังไม่ทันให้นลินได้ตั้งตัว ฌอนก็กระชากเอวบางเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างรุนแรง บดจูบลงไปหนักหน่วงกว่าเดิม! ลิ้นร้อนรุกรานสอดใส่ตักโกยความหวานอย่างหิวกระหาย และดิบเถื่อน บีบบังคับให้นลินต้องรับััอัน จาบจ้วงนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
นลินดิ้นรนสุดชีวิต มือเล็กดันไถลแผ่นอกกว้าง จนกระทั่งได้จังหวะ เขารวบรวมแรงกายทั้งหมด ดันตัวฌอนออกไปอีกครั้ง แล้วเหวี่ยงฝ่ามือตบเข้าที่แก้มอีกข้างของฌอนอย่างแรง!
เพียะ! เสียงตบดังสะท้อนทั่วห้องนอนเงียบสงบ
ฌอนสะบัดหน้ากลับมา แต่ริมฝีปากหยักกลับคลี่ยิ้มร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม เขาเดินรุกต้อนเข้าหานลินอีกครั้ง บดจูบห่วงหนักอย่างเอาแต่ใจ
“อื้อ~~~”
นลินหายใจกระเด้งกระดอน ผลักดันอีกฝ่ายออก พร้อมง้างมือขึ้นสูงตั้งท่าจะตบซ้ำเป็ครั้งที่สาม ด้วยความแค้นเคืองที่ถูกหยามเกียรติ!
แต่คราวนี้... ฌอนกลับหยุดยืนนิ่ง เขาเอียงแก้มข้างที่เพิ่งถูกตบส่งให้อย่างท้าทาย สายตาตาจ้องมองนลิน ด้วยความยโสและเย้ยหยัน
"เอาสิ!..."ฌอนเอ่ยเสียงนิ่งต่ำ
"ตบอีกสิ! “
เหมือนดั่งกระแสไฟที่ช็อต จนมือที่ง้างค้างอยู่กลางอากาศของนลินต้องหยุดชะงัก...ร่างเล็กจ้องมองใบหน้าคมของชายหนุ่มที่เป็ทั้ง 'รักแรก' ในอดีต และ 'ซาตาน' ในปัจจุบัน
นลินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้คืนกลับมา เขากลืนก้อนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ไปอย่างยากลำบาก แล้วค่อยๆ ลดมือลงข้างลำตัว
ร่างบางไม่ได้ตบซ้ำ... และไม่ได้พูดอะไรตอบโต้ให้ฌอนให้ได้ใจอีก
สองมือเล็ก กดดันแผ่นอกกว้างของฌอนออกไป อย่างเด็ดเดี่ยว แม้แรงจะน้อยกว่า แต่สายตาและท่าทางแข็งขืนนั้น ทำให้ฌอนยอมถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว อย่างไม่ทันตั้งตัว
นลินเดินตรงไปยังประตูระเบียงบานใหญ่ ที่เปิดกว้างอยู่นั้น มือบางจับขอบประตูไว้แน่น ก่อนจะสบตาฌอน ด้วยสายตานิ่งเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาด
มือเล็กผายมือออกไปทางระเบียง... เป็การไล่ผู้บุกรุกออกไปจากพื้นที่ของตน โดยไม่ต้องเอ่ยคำด่าทอ แม้แต่คำเดียว
..............
11K
![เกิดใหม่เป็นสตรีไร้ค่า ยังต้องมาหนีการตามล่าของท่านราชครู??? [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747723510_10738431.webp)
