หวี๊ดด~ เสียงกรงเล็บกรีดเข้ากับด้านข้างของรถกระบะกรงเล็บที่แหลมคนเสียดสีกับโลหะดังแหลมจนแสบแก้วหู ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของภูติผี
ชินะโถอยหลังลงมาจากตัวรถทันที เขารีบสบัดร่างอันบอบบางของณรินออกไป เมื่อมองเห็นร่างเงาของของผีดิบระดับ2ะโขึ้นสูงจนบดบังดวงจันทร์สีแดงเืในยามราตรี มันข้ามตัวรถพุ่งดิ่งตรงมายังเขาด้วยความเร็วที่น่าเหลือ
ณรินที่ถูกสบัดไปด้านหลัง จนร่างของเธอหมุนเป็ลูกข่าง ก่อนที่จะล้มก้นกระแทกลงกับพื้น
"นี่นาย!" ณรินเห็นแล้วว่าเขาคือใคร ด้วยแสงจากไฟฉายที่ส่งมาจากด้านหลัง จึงทำให้เธอแล้วรู้ว่าชายหนุ่มผิวเข้มด้านหน้านี้ก็คือชินที่พ่อของเธอรับมาด้วยระหว่างทางนั้นเอง เธอรู้สึกขุ่นเคืองใจเป็อย่างมาก มันไม่เคยมีใครปฏิบัติกับเธอรุ่นแรงเช่นนี้มาก่อนเลย
แต่เมื่อมองไปเห็นฉากการต่อสู้ด้านหน้า คำพูดทุกอย่างของเธอที่กำลังจะเอ๋ยออกมาทั้งหมดถึงกับหายไปในทันที เช้ง สะเก็ดไฟประกายออกมาจากการปะทะ ณรินจ้องไปยังซากศพสีดำที่อยู่ตรงหน้า เธอรู้สึกสั่นกลัวด้วยความหวาดผวาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ไม่ว่าใครก็ตามที่เคยจินตนาการว่าผีปอบมีรูปร่างน่าตาเป็อย่างไรวันนี้เธอได้เห็นมันกับตาตัวเองแล้ว
มันน่ากลัวมาก!
ณรินรีบถอยหลังกลับไปหาพ่อของเธอทันทีเมื่อเห็นว่าพวกเขาทั้งสี่เดินเข้ามาจากทางด้านหลัง "พ่อ"
"ไม่เป็ไรนะลูก" ชัยเอ๋ยถามณรินออกมาด้วยความเป็หวง หากเธอเป็อะไรไปอีกคน เขาคงไม่อาจที่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป แต่เมื่อเห็นณรินส่ายหัว ชัยก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
(ระบบบัญญัติแห่งขุมนรก จะเรียกว่า **ผีดิบระดับ? ส่วนมนุษย์จะเรียกผีดิบว่าซอมบี้นะครับเพื่อความชิน ในอนาคตจะมีการพัฒนาที่เปลี่ยนแปลงของผีดิบ ก็จะเปลี่ยนวิธีการเรียกไปด้วย เพื่อการอ่านที่รื่นไหลนะครับ)
ชินมองไปยัง ผีปอบระดับ2 ที่พัฒนามาจากผีดิบระดับ1 ิัของมันไม่ได้เหี่ยวย่นจนเน่าเปลื่อยเหมือนเคย ทว่ามันกลับดูหยาบกร้านและหนาขึ้นจนกลายเป็สีดำสนิท ดวงตายังคงเป็สีขาวโพลน กรงเล็บสีดำยื่นยาวออกมาหลายเิเ มันมีฟันที่แหล่มคม มันมาพร้อมพลังโจมตีและความเร็วที่น่าทึ่ง
กรี๊ด มันคำรามเสียงแหล่มสูงพร้อมพุ่งเข้ามาหาชินด้วยอย่างรุนแรง ถึงแม้ว่าความเร็วผีดิบระดับ2จะสูงขึ้นอย่างมากแต่ก็ยังไม่เท่ากับงูเขียวกลายพันธุ์ระดับที่เจอในศาลเ้า แต่ก็ไม่น้อยไปกว่ากันเท่าไหร่นัก ดีที่สุดของมันก๋คือพลังโจมตีที่เทียบเท่าได้กับของชินเลยทีเดียว ทว่า...
" ดูเหมือนกระดูกมันจะแข็งมากๆพอๆกับหินเลยนะ ถ้างั้นก็..." ฉึก ชินยกดาบขึ้นและแทงออกไปข้างหน้าอย่างกระทันหัน ด้วยความเร็วที่เหนื่อกว่าปลายดาบได้พุ่งเสียบอากาศเข้าไปในปากของมันอย่างแม่นยำจนทะลุเข้าไปถึงสมอง แม้มันจะเร็วมากแค่ไหนก็ตามแต่ก็เพียงแค่3ใน4ส่วน ชินยังคงเร็วกว่ามันอยู่1ส่วน มีเพียงแค่พลังโจมตีเท่านั้นที่พอจะวัดกับเขาได้
ตุบ
ร่างผีดิบระดับ2ทรุดลง มันล่วงหล่นลงไปอย่างไร้แรงต้านใดๆขณะที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นด้วยเืสีดำที่ไหลทะลักออกมาจากปาก ชินเกือบลืมไปแล้วว่านี่มันไม่ใช้ตัวเดียวกันกับที่ขโมยศพดนัยไป เ้านี้มันช้าเกินไป! แล้วตัวอะไรกันที่เร็วมากถึงกับทำให้เขาไม่สามารถจับการเคลื่อนไหวได้แบบนั้นกันล่ะ
เมื่อคิดได้เช่นนั้นความรู้สึกเย็นะเืก็วิ่งไล่ไปตามกระดูกสันหลังของเขาทันที
ทั้งสี่คนที่ได้ผ่านการวิวัฒนาการมาแล้วนอกเหนือจากณริน ทั้งหมดมองดูการต่อสู้ตรงน่าด้วยความเหลือเชื่อ ผีดิบระดับ2นั้นเร็วมาก มันมากกว่าพวกเขาถึง3เท่า ทว่าชินกับเร็วกว่าผีดิบระดับ2และจบลงด้วยการเสียบปลายดาบเข้าที่ปากของผีดิบได้อย่างง่ายดาย
"จบแล้วเหรอ? " ณรินมองดูการต่อสู้อย่างไม่เข้าใจ ภาพในความมืดมันไปไวมากจนเธอรู้สึกสับสน
"มีอะไรกันเหรอโยมอาตมาได้ยินเสียง..." หลวงพี่ที่พึ่งมาถึงยังพูดไม่ทันได้จบดี ก็มีเสียงคำรามดังขึ้นมาจากความมืดอีกครั้ง
เมี้ยว~~
เปรี้ยงงง
อั่ก ชินยกดาบขึ้นกั้นการโจมตีด้วยสัญชาตณาณ ร่างของเขากระเด็นกระแทกไปกับพื้นและทะไหลไปอีกหลายเมตรก่อนจะหยุดลง ชินรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะก่อนที่จะมีดวงตาสีเหลืองคู่นึงปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของเขาอย่างกระทันหัน
"พี่ชิน/พี่ใหญ่" แม็คและมาร์ดะโเรียกชินด้วยความใ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากพวกเขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองรีบส่องไฟฉายไปทางด้านนั้นในทันที แต่แล้วชินกลับหายไปอีกครั้ง
เปรี้ยง ปัง เช้ง เสียงต่อสู้ดังออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน ผสมกับเสียงแมวขู่คำรามดังออกมาอยู่ตลอดเวลา การต่อสู้ในยามราตรีกาลภายใต้แสงจันทร์สีเืที่สาดส่องลงมาอย่างรางเลือนนั้น เห็นได้ชัดว่าผู้ที่เสียเปรียบอย่างมากก็คือชิน ทุกอย่างเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วนความมืดมิด แม็คและมาร์คทั้งสองต่างส่องไฟฉายออกมาอย่างวุ่นวายสับสน
"บ้าเอ้ยมองไม่เห็นอะไรเลย ใครมีไฟฉายอีกมั้ง" มาร์คหันไปหาหลวงพี่ขณะที่พยายามเอ๋ยขอความช่วยเหลือ "หลวงพี่ๆ อ๊า~หลวงพี่วิ่งจีวรปลิวหนีไปแล้ว"
"พ่อค่ะ เราจะทำยังไงดี" ณรินหันไปถามพ่อของเธอเผื่อว่าพ่อเธอนั้นจะสามารถช่วยอะไรได้บ้าง เพราะเธอยังคงคิดว่าพ่อของเธอนั้นแข็งแกร่งที่สุดอยู่ในตอนนี้ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นว่าพ่อของเธอส่ายหัวด้วยสีหน้าหนักใจ
ชินถูกกระแทกไปมาอยู่หลายครั้งมันผลักร่างเชาถอยไกลออกมาจากบริเวณศาลามากขึ้นเลื่อยๆ ร่างกายของเขารู้สึกเ็ปและแสบตามบริเวณิัจากการข่วนโจมตี ความเร็วของแมวตัวนี้เหนือกว่าเป็อย่างมาก ในท่ามกลางความมืดเช่นนี้ ชินไม่สามารถตามมันทันได้เลย "ไอ้แมวบ้านี้ มักชอบวิ่งโผล่มาด้านหลังฉันตลอดเวลา"
ชินตวัดดาบไปด้านหลังทุกครั้งที่เขาหยุดเคลื่อนไหวเพื่อดักทางมัน ทว่าก็ไม่สามารถโดนตัวมันได้เลยแม้แต่น้อย แมวตัวนี้เคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เงียบกริบ จนเขาแน่ใจแล้วว่ามันนี้แหละที่ขโมยศพไป
เขาไม่สามารถมองตามการเคลื่อนไหวของมันได้ทันแม้แต่หน่อยขนาดตัวหนังสือ บนหัวของมันเขายังตรวจสอบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
"บ้าเอ้ย" หวืด ฟวับ ฟวับ ชินตวัดดาบไปมาในอากาศที่ว่างเปล่าด้วยความหงุดหงิด แต่แล้วก็เป็อีกครั้งที่เขาถูกพุ่งกระแทกจากด้านหลังจนเืเริ่มไหลย้อนขึ้นมาบนลำคอ
พลังโจมตีของแมวตัวนี้ไม่ได้ต่ำ แต่เพราะพลังป้องกันที่สูงของชิน กรงเล็บของมันจึงสร้างาแลึกให้กับเข้าได้ มันทำได้เพียงแค่ทิ้งรอยข่วนของกรงเล็บไว้ตามิัของเขาเท่านั้น แมวตัวนี้ไม่ได้โง่เหมือนซอมบี้ระดับ2ตัวที่เขาพึ่งฆ่าไปก่อนหน้านี้
เมื่อรู้ว่ากรงเล็บไม่ได้ผล มันจึงอาศัยความเร็วในการพุ่งชนแทน เพื่อสะสมความเสียหายให้กับเขาอย่างต่อเนื่อง...
...