อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

ตอนที่ 39 เขาต้องบ้าแน่ๆเลย“ประธานจิ่ง คุณเมาแล้ว” อันโหรวเอามือสอดเข้าไปที่ตัวของเขาเพื่อไม่ให้เขาร่วงหล่น ไม่นานถังซั่วก็เงยหน้าหันไปมองและเอ่ยพูดขึ้น “คุณครับ รบกวนช่วยเรียกคนขับรถให้หน่อย เราจะพาเขากลับบ้าน”น้ำเสียงเอินเอ่ยอย่างเอาแต่ใจถังซั่วผู้ที่มีดวงตาดั่งสีพีชคู่หนึ่งพลางคลี่ยิ้มออกมา “โรงแรมไค่ฮัว สำหรับประธานจิ่งแล้วย่อมมีห้องพักรับรองเป็นพิเศษ และก็อยู่ชั้นที่สิบห้า ทั้งชั้นนี่ล้วนแล้วเป็นของเขาทั้งสิ้น”คำพูดที่ออกมานี้ ล้วนแล้วแต่แฝงความในไว้ด้วยกันทั้งสิ้น“ประตูห้องลงกลอนด้วยลายนิ้วมือ เพราะงั้นแล้ว คงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะ” ถังซั่วยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะมองดูท่าทางที่คล้ายกับการแสดงออกมา“พี่ชาย ให้ฉันไปส่งพี่เฉินขึ้นไปเถอะ ถ้าหากให้ยัยขี้เหร่นี้ขึ้นไปส่ง ถ้าเกิดเธอเป็นหมาป่าผู้หิวเนื้อแกะขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง?” ถังซือเถียนพูดไปพลางมองไปพลาง จับจ้องและได้เดินไปยังทิศทางจิ่งเป่ยเฉิน จนเกือบจะทนไว้ไม่ไหวหมาป่าผู้หิวเนื้อ นี่มันยังไงกัน ในสมองของผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?หากถามจากใจจริงอันโหรวก็อยากให้ถังซือเถียนไปส่งเขาอยู่หรอก แต่ช่วงขณะนี้จิ่งเป่ยเฉิน วางศีรษะของตัวเองไปบนไหล่ของเธอ และเอามือนั้นสอดไปที่เอวของอันโหรว ลมหายใจที่ค่อยๆแผ่วออกมามันช่างดูร้อนมากนัก“ยัยน่าเกลียด นี่เธอกอดอะไรกับพี่เฉินอยู่นะยังไม่รีบปล่อยอีก?!” ถังซือเถียนเม้มริมฝีปากของเธอ และเอ่ยด้วยวาจาที่ไม่ค่อยพอใจกับภาพตรงหน้า ไม่นานนักเธอก็ค่อยๆยื่นมือขึ้นไปยังจิ่งเป่ยเฉินถังซั่วไม่ได้ห้ามปราบอะไรน้องสาวตัวเองเลย กลับปล่อยให้เธอได้ทำตามใจชอบ และอย่างน้อยไว้หลังจากนี้ค่อยแก้ปัญหาเอาเองฉีเซิ่งเทียนในยามนี้เองก็มึนเมาพอตัว เมื่อเห็นท่าทางของถังซือเถียนที่กำลังจะสัมผัสมือของจิ่งเป่ยเฉิน ร่างกายของเขาพลั่นสั่นไหว หัวของเขาก็พลันตื่นขึ้นมา แย่ล่ะสิ เหมือนกำลังจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นในขณะมือของถังซือเถียนกำลังจะสัมผัสไปยังมือของจิ๋วเป่ยเฉิน ทันใดนั้นเอง จิ่งเป่ยเฉินก็พลันขมวดคิ้วและลืมตา ที่ฉายแววด้วยสายตาที่ดูอันตรายและดูน่าหวาดหวั่นจับจ้องไปยังที่เธอ จนไม่กล้าขยับไปไหนเขาจับจ้องไปที่ถังซือเถียน หลังจากนั้นก็หันไปมองผู้หญิงที่กำลังกอดเขาเอาไว้ ทันใดนั้นเองเขาก็พลันขมวดคิ้ว และเอ่ยด้วยท่าที่ที่แข็งขืน “ไป”เมื่อพูดจบ เขาลุกขึ้นยืนและจับมือไปยังอันโหรวไปพร้อมกัน ไม่ใช่แค่อันโหรวเท่านั้นที่ตกตะลึง แม้กระทั้งถังซั่วที่เงียบขรึมก็พลันทำหน้าไม่ถูก หรือว่าเขาคนนี้แกล้งเมาจริงๆยังงั้นเหรอ?“พี่เฉิน!” ถังซือเถียนรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก ขาของเธอนั้นพลันกระทืบเท้าไปหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดย้อน ถังซั่วเองก็ไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย ดวงตาของพลันมองรุ้มลึกราวกับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง และหันหน้าไปมองที่ฉีเซิ่งเทียนและเอ่ยปากพูดไปว่า “ผู้หญิงคนนี้ มาจากที่ไหนกันแน่?”ฉีเซิ่งเทียนถอนหายใจออกมาหนึ่งครา ศีรษะของตนเองรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย ก่อนจะตอบไป “ผู้หญิงคนนี้ แท้จริงแล้วมีลูกสองคนแล้วล่ะ เป็นแม่คนแล้ว”ครู่หนึ่ง ใบหน้าของถังซั่วก็พลันเปลี่ยนไปออกมาอย่างอย่างน่าประหลาดเมื่อถังซือเถียนได้ยิน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสุข หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกครั้งนึงเธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่มีทางเอาชนะแม่ของเด็กพวกนี้เลย! ทั้งๆที่ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นแค่คนเฒ่าที่ดูขี้เหร่เท่านั้น!อันโหรวดึงจิ่งเป่ยเฉินไปตลอดทาง ก่อนจะพาไปยังที่ที่นึงที่ไม่ใช่ประตูของโรงแรมไค่ฮั่ว แต่กลับเป็นลิฟต์？บ้าจริงเชียว นี่เขาพาเธอมายังห้องสุดสวีทเอ็กซ์คลูซีฟแล้วเหรอ?จิ่งเป่ยเฉินกดไปที่ชั้นที่สิบห้า ก่อนจะหันมามองที่ดวงตาของเธอเขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เหมือนกับได้รับอะไรบางอย่างมาก จากนั้นก็เอามือทั้งสองของเธอกอดไว้ที่อ้อมแขน มันเริ่มแน่นขึ้น แน่นขึ้น ราวกับไม่มีช่องว่างปล่อยเหลือไว้แม้แต่น้อยผู้ชายคนนี้ ดูแล้วก็คงเป็นบ้าแน่ๆอันโหรวยกมือขึ้นมาและตบไปที่ไหล่ของเขา แต่ความแข็งแกร่งของเธอนั้นมันทำให้เขารู้สึกราวถูกคันไม้คันมือนิดหน่อยเสียงดังติ้ดของประตูลิฟต์เปิดออก จิ่งเป่ยเฉินก็จับเธอไว้ไม่ยอมปล่อยเธอไปไหนอันโหรวก้มมองหน้าต่ำมายังเขา ก็พบว่าดวงตาของเขานั้นกลับปิดอยู่เมื่อทำอะไรไม่ถูก เธอก็ทำได้แค่ลากขาของเธอด้วยความยากลำบาก ไปยังประตูห้องประตูที่ลงกลอนด้วยลายนิ้วมือ แล้วนิ้วไหนล่ะที่สามารถสแกนผ่านได้“นิ้วไหน?”จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง แค่ยังคงพักพิงไหล่ของเธออันโหรวทำอะไรไม่ถูก ก็เริ่มที่จะทดลองไปทีละนิ้วทีละนิ้วแทนเสียงติ๊ดที่บอกถึงความล้วเหลว ทำได้แค่ต้องลองใหม่ดูอีกครั้งนึงจนเมื่อกระทั้งนิ้วนางข้างซ้ายถูกวาง ประตูก็ถูกเปิดออกสัญญาณของความสำเร็จก็ปรากฏขึ้นรสชาติที่ยากจะลิ้มลองไม่เหมือนใครจริงๆ การทดลองทีละนิ้วทีละนิ้วแบบนี้นับว่าเป็นเอกลักษณ์มากนักอันโหรวอดไม่ได้ที่จะก้มหน้ามองต่ำด้วยความดุร้ายใส่ไปที่เขา หลังจากนั้นก็ลากเขาเข้าไปด้วยความพยายามอย่างมาก ไม่นานนัก นิ้วเจ้ากรรมก็ดันไปเตะที่ขาของประตูเข้าในยามนี้เธอขยับแต่ละครั้ง ก็ล้วนแล้วไม่เหมือนดั่งผู้หญิงเธอใช้พลังอย่างมากในการลูกผู้ชายที่ดูสูงกว่าเธอ อีกทั้งเธอไม่ได้สังเกตเห็นแม้แต่นิดเดียวเลยว่า ยามนี้มุมปากของผู้ชายกลับปรากฏขึ้นมาเสียแล้ว…..ตอนที่ 40 เธอกลับมาแล้วเหรอเมื่อวางเขาลงบนโซฟา อันโหรวก็ตบไปที่เสื้อผ้าของตนทีละเล็กละน้อย ก่อนที่คิดจะออกจากที่แห่งนี้ไปเพียงแต่สายตาของผู้ชายคนนั้นรวดเร็วมากนัก พลันคว้าข้อมือของเธออีกแล้ว“เอาน้ำให้ผมหน่อยแก้วนึง” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาดั่งค่ำสั่ง แทบไม่มีความสุภาพใดๆออกมาเลยแม้แต่น้อยแต่ทันทีที่เสียงแผ่วลงไป เขาก็พลันหลับตา ซึ่งทำให้ไม่รุ้เลยว่ายามนี้หลับจริงหรือแกล้งหลับกันแน่อันโหรวเริ่มรู้สึกรำคาญใจมากขึ้น แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากจะเทน้ำให้แก้วนึงก่อนจะออกไปเขาเทน้ำอุ่นออกมาแก้วนึง ก่อนจะส่งมอบให้กับบอสของเธอ “น้ำมาแล้ว”จิ่งเป่ยเฉินพยายามยกมือตัวเองขึ้น แต่บังเอิญเจ้ากรรมมือข้างขวานั้นกลับกวาดจนกว้างจนเกินไป ส่งผลให้น้ำดันตกไปใส่ทั่วตัวอันโหรวช่วงบนของร่างกายพลันเปียกโชก อันโหรวถอนหายใจออกมาดังๆ! เจ้าผู้ชายคนนี้เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจริงๆ!“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาก่อนจะยืนขึ้นอย่างกะทันหัน“ให้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ไหนล่ะ?!” น้ำเสียงของอันโหรวดูมีอารมณ์มากขึ้น เขาคิดว่านี่เป็นบ้านของเธอหรือยังไง ถึงได้จะให้เธอไปเปลี่ยนชุดง่ายๆแบบนี้น่ะ!เมื่อเห็นเข้าเดินเข้ามาในห้อง เธอก็เหลือบมองไปยังเสื้อผ้าที่เปียกปอนของธอ ที่ไม่มีท่าทีที่จะแห้ง จึงเอ่ยออกไปว่า “คุณพักผ่อนไปเถอะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว”เมื่อพูดจบ เธอก็หันหลังกลับ แต่ยังเดินไม่กี่ก้าว เธอก็ได้ยินเสียงของผู้ชายคนนึงที่กำลังอ้วกออกมาเธอหายใจเข้าลึกๆ และหันกลับไปมองยังจิ่งเป่ยเฉินอีกครั้งนึงอย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินที่หันกลับมา เขาก็พันมองไปยังห้องอาบน้ำและเอ่ยออกไปว่า “ใส่น้ำให้หน่อย ผมอยากอาบน้ำ”ช่วงขณะนั้น เหมือนกับว่าอันโหรวรู้สึกเห็นเขาเมื่อห้าปีก่อนอย่างไรอย่างงั้น รูปลักษณ์ท่าทางนี้มันเหมือนกันมากเลยหลังจากที่เมาแล้ว เขาก็พลันเผยอารมณ์ที่แท้จริง“ปล่อยน้ำที” จิ่งเป่ยเฉินพูดซ้ำราวกับอดทนไว้ไม่ได้ ไม่ทันไรเมื่อพูดเสร็จเขาก็รีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างธรรมชาติอันโหรวเอามือแตะหน้าผากทันที ราวกับว่าทำอะไรไม่ได้ ทุกอย่างที่เขาพูดเธอต้องทำตาม จากนั้นก็รีบปล่อยน้ำใส่ในอ่างอาบน้ำทันทีเมื่อวัดอุณหภูมิในน้ำแล้ว มันก็กำลังพอดีเพียงแต่ว่า สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือ เมื่อเธอหันหลังกลับมา จิ่งเป่ยเฉินก็ยกขาขึ้นและเอาไปจุ่มที่น้ำเสียแล้วการเคลื่อนไหวที่ช้าช้าของเขานั้น ส่งผลให้เธอเห็นร่างกายเรือนร่างของเขาอีกครั้ง มันแทบจะทนไม่ไหว ก่อนจะลื่นล้มไปข้างหน้าทันใดนั้นเอง แขนยาวข้างหนึ่งก็โอบรับเธอไว้ เรี่ยวแรงทั้งหมด ของเธอนั้นแทบไม่ได้คว้ำหน้าพลิกแผ่นดิน แต่กลับถูกดึงลงไปในอ่างอาบน้ำด้วยเสียงน้ำกระเซ็นดัง พุ่บพึ่บ ทั่วทั้งหน้าส่งผลให้เปียกปอนอีกครั้งนึงวันนี้จิ่งเป่ยเฉินค่อนข้างที่จะดื่มหนักมาก ตอนนี้เขาแทบจะไม่ได้สติอะไรเลย เขาหรี่ตามอง และมองอย่างละเอียดกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า มันซ้อนทับกับผู้หญิงคนนึง ที่ยามนี้เธอกำลังเอาผ้ามาเช็ดบนใบหน้าของเธอชั่วพริบตานี้ มันราวกับเบิกเนตรเผยให้เห็นสิ่งที่ตาปรารถนาเฝ้ามองมาเนิ่นนาน“เครื่องสำอางเธอหลุดออกหมดแล้ว” เสียงของผู้ชายเอ่ยทุ่มต่ำ ท่วงท่ามือที่ขยับอยู่นั้นไม่มีทีท่าที่จะหยุดลงไม่นานหัวใจของอันโหรวก็พลันดังขึ้นตึกตักเธอพยายามดิ้นรนออกจากจุดนี้ เพียงแต่เรี่ยวแรงของเขามากจนเกินไป จนเธอไม่อาจออกไปไหนได้ ไม่นานเท่าไหร่นักมวยผมของเธอก็หลุดออก ใบหน้าเผยให้เห็นสิ่งที่ปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้“เธอ….” จิ่งเป่ยเฉินเผยสีหน้าและแววตาออกมา เป็นเธอ….นี่เขาเมายังงั้นเหรอ ถึงได้ฝันอะไรแบบนี้?“ฉันทำไมฉันอะไร!” อันโหรวรู้ดีว่าเขาเมา ดังนั้นเธอจึงพยายามออกจากตัวเขาในช่วงที่เขาเมายามนี้ให้ได้ “เป็นเธอนี่เอง!” เขาพลันตื่นเต้น แขนเอื้อมไปโอบรัดตัวเธอไว้“เธอกลับมาแล้ว ครั้งนี้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนอีก” เขาพูดไปขณะที่กำลังสัมผัสบนใบหน้าของเธอ“หยุดเอาเปรียบฉันเดี๋ยวนี้ รีบหยุดมือซะ!” อันโหรวปัดมือของเขาออกจากใบหน้าของตน เผยสีอารมณ์โกรธขึ้นมาทันที“ไม่ปล่อย เธอเป็นของฉัน” จิ่งเป่ยเฉินดวงตาพลันมืดมนลง คิดถึงความทรงจำที่เธอเคยกรีดร้องและขีดข่วนบนตัวเขาต่อให้นี่เป็นความฝัน เขาเองก็ไม่อยากจะตื่นขึ้นเมื่อพูดจบ เขาก็ไม่สนใจว่าอันโหรวจะขัดขืนหรือไม่ขัดขืน เขาค่อยๆโน้มตัวก่อน และเอื้อมใบหน้าก่อนจะโน้มริมฝีปากไปประทับริมฝีปากสีแดงชมพูของเธอทันที เพียงแต่ช่วงเวลานั้นกลับถูกมือขัดขวางเอาไว้ก่อน ไม่นานนักก็ค่อยๆเคลื่อนตัวลงจูบของเขามันเริ่มที่จะร้อนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจของเธอนั้นกำลังถูกเขาช่วงชิง และเกือบจะถูกพรากทุกอย่างไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาทันใดนั้นเอง ก่อนที่เธอจะพยายามตื่นตระหนก ยกมือปัดป้องอย่างสุดชีวิต แต่เนื่องจากพละกำลังของชายหญิงล้วนแตกต่าง สุดท้ายเขาก็พลิกตัวกลับมาเหนือเธอจนได้เสียงน้ำกระเซ็นดัง เฉอะแฉะเต็มห้องไปทั่ว จิ่งเป่ยเฉินปะทุไฟในตัวขึ้นมาอย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆผ่านไปหนึ่งค่ำคืน อันโหรวรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกลับพลันแตกสลาย หัวใจของเธอนั้นกลับถูกทับซ้อนเมื่อหันไปมองยังชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงห้าปีผ่านไปแล้วก็ยังเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่ห้าปีให้หลังไม่นานมานี้ ก็เจออีกครั้งนึง นี่ยังเป็นฐานะของอันอีหานอีกเมื่อคืนเขาเมามาก จนปวดหัว หากตื่นขึ้นมาก็คงจดจำอะไรเธอไม่ได้ นั้นก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

39 + 40

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

39 + 40

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้