เลย์ลา:Loving Moon

“อาร์ม...จะมีลิลิคนเดียวใช่ไหม?”“อื้อ อาร์มชอบลิลิมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ”ฉันซุกใบหน้ากับแผงอกกว้างของเพื่อนสมัยเด็กที่ยกระดับเป็นแฟน“ลิลิ...ดีใจที่สุดเลย...”ในที่สุด... หลังนึกว่าชอบเขาฝ่ายเดียวมาตั้งนาน... --- ฉันชื่อลิลิ ผู้ชายที่ฉันชอบเป็นเพื่อนสมัยเด็กอยู่บ้านข้างกันชื่อว่าอาร์ม ตั้งแต่เด็กยันโตก็อยู่ด้วยกันสามคนคือฉัน อาร์ม และเพื่อนสนิทอีกคนชื่อ ว่าเลย์ลาปีนี้เลย์ลาเป็นหัวหน้าห้องและอาร์มเป็นรองหัวหน้า ฉันเลยกลัวนิดหน่อยว่าเขาจะปันใจไปทางเลย์ลารึเปล่า... แต่ในที่สุด หลังพยายามทุกอย่าง อาร์มก็หันมาสนใจและเลือกฉันความสุขกว่านี้ไม่มีอีกแล้วล่ะลิลิเสียเปล่า ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้แต่ทำไม...? ทำไมถึงได้รู้สึก...ไม่สบายใจอย่างนี้? --- วันนี้ก็มาโรงเรียนตามปกติ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีก็ได้เวลากลับบ้านแล้วเลย์ลาบอกว่าเคลียร์งานเสร็จเร็วเลยกะจะชวนกลับด้วยกันสักหน่อย ไปห้างแถวโรงเรียนดีไหมนะ? ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันสองคนตั้งนานแล้ว อยากไปกินขนมกับเลย์ลาจังเลย~“เลย์ลา~ ไปห้างด้วยกันไหม?”เลย์ลาที่กำลังเดินลงบันไดสะดุ้งก่อนหันหลังมาด้วยใบหน้าตกใจ“ลิลิ? วันนี้ไม่ได้จะกลับกับอาร์มหรอกเหรอ? ทางนั้นก็เสร็จงานแล้วเหมือนกันนี่”“ก็แหม...” ฉันทำแก้มป่อง “พอดีอาร์มบอกลิลิว่านัดเพื่อนผู้ชายไว้ วันนี้ลิลิเลยอยากไปกินขนมด้วยกันสองคนอะ ได้รึเปล่า?”เลย์ลายิ้มทันที“ได้สิ แต่ลิลิเลี้ยงนะ จะสั่งของที่แพงที่สุดในเมนูเลยคอยดู”“ไม่แฟร์นี่นา~!”คนขับรถของฉันพาพวกเรามาส่งตรงทางเข้าห้างก่อนจะวนลงที่จอดรถ พวกเราเดินเข้าไปและเริ่มมองร้านขนมที่ตั้งเรียงราย ตอนนี้ฉันน้ำลายสอ เลือกไม่ถูกเลยว่าจะกินร้านไหนดี บิงซูก็น่าหม่ำ แพนเค้กญี่ปุ่นเด้งๆ ก็น่ากิน แล้วยังมีวาฟเฟิลกรอบนอกนุ่มในอีก...“อึก...” กลืนน้ำลายเสร็จก็หันไปทางเลย์ลา ถ้าปล่อยอีกฝ่ายเลือกละก็ เลย์ลาคงไปเลือกร้านซอฟต์ครีมแบบญี่ปุ่นที่มาพร้อมโรลเค้ก แถมเครื่องเคียงด้วยโฮจิฉะไข่มุกน้ำผึ้งราดวิปครีม สนนราคาต้องเกินสามร้อยบาทแน่เลย ฮือ~“ลิลิ ทำหน้าแบบนั้นแสดงว่าอยากเลือกร้านเองใช่ไหม?” เลย์ลาหันมายิ้มแห้งให้“กะ ก็แหม... ลิลิไม่ได้พกเงินมาเยอะนี่นา... ไม่อยากรูดบัตรด้วย...”“ที่ให้เลี้ยงน่ะฉันล้อเล่นหรอก ไหนๆ ลิลิก็เป็นคนชวน เลือกเลยว่าอยากกินร้านไหน”“งั้น ไปกินโทสต์กันไหม? เลย์ลาต้องช่วยกินนะ สั่งมาแบ่งกัน!”“รสอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ช็อกโกแลตนะ”“รู้หรอกน่า! สั่งสตรอว์เบอร์รีไม่ก็น้ำผึ้งแล้วกันเนอะ~ ได้ข่าวว่าร้านนั้นเพิ่งออกไอศกรีมรสน้ำผึ้งมาด้วย~” ฉันพูดอารมณ์ดีก่อนดึงมือเลย์ลาไปที่ร้านเป้าหมายในร้านตกแต่งโทนสีขาว ติดวอลล์เปเปอร์ลายไม้สีน้ำตาลอ่อนดูสบายตา ในร้านหอมไปด้วยกลิ่นขนมอบใหม่และกลิ่นกาแฟ พี่ที่รับออเดอร์คุ้นหน้าเพราะฉันมาบ่อย แต่เขาหล่อสู้อาร์มของฉันไม่ได้หรอก ฮุๆ“ขอเมนูใหม่ค่ะ~ สะสมแต้มด้วย~” ฉันยื่นแอปสะสมคะแนนในมือถือให้ เขาจัดการอย่างรวดเร็วและให้ไม้สีเงินที่เสียบหมายเลขออเดอร์ของเรา ฉันรับมาและพาเลย์ลาไปนั่ง เราโยนกระเป๋าไว้บนเก้าอี้ข้างตัวก่อนจะนั่งคุยกัน“แต่เลย์ลาพักนี้หายหน้าไปเลย ขนาดอยู่ห้องเดียวกัน แต่เวลาพักก็ยุ่งตลอดจนไม่ค่อยได้เจอเลย”“ฮะๆ คือ...”“...อย่าบอกนะว่าเลย์ลาเอางานส่วนของอาร์มมาทำ?”“ไม่ใช่นะ!” อีกฝ่ายเถียง แต่ก็สีหน้าอ่อนลง “คือ... ก็ ใช่แหละ ฉันอยากให้อาร์มได้มีเวลาอยู่กับลิลิเยอะๆ อีกอย่าง มันไม่ใช่งานหนักอะไรด้วยเลยคิดว่าไม่เป็นไร...”“เลย์ลา...ไม่เห็นต้องทำขนาดนั้นเลยนี่”ขนมของเราถูกยกมา โทสต์น้ำผึ้งกรอบนอกนุ่มในหอมเนย โปะด้านบนด้วยไอศกรีมรสน้ำผึ้งหอมๆ และวิปครีมเน้นๆ นอกนั้นยังมีผลไม้หลากหลายวางเป็นเครื่องเคียงเลย์ลารีบหยิบช้อนขึ้นกินเพื่อเปลี่ยนเรื่อง“อร่อยสมกับที่ลิลิคุยโวไว้เลยนะ”“ไม่ได้โวสักหน่อย!”พวกเราหัวเราะกันและกินจนเกลี้ยง แต่เลย์ลายังดูไม่สบายใจ“เลย์ลา...? โกรธอะไรเหรอ?”“...ไม่ได้โกรธหรอก แค่คิดนิดหน่อยว่าแต่ก่อนเราอยู่ด้วยกันสามคน... แต่พออาร์มคบกับลิลิแล้ว ฉันเลยทำตัวไม่ค่อยถูกน่ะ จะสนิทสนมกันแบบเดิมก็ไม่ได้ จะเว้นระยะออกมาหน่อยก็ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ถึงจะพอดี” เธอถอนหายใจยาว “สงสัยฉันคงกลุ้มใจไม่เข้าเรื่องเองมั้ง ดูสิ พลอยทำให้ลิลิ...เป็นห่วง...”อยู่ดีๆ เลย์ลาก็ร้องไห้ น้ำตาร่วงเผาะ“เลย์ลา?!”ฉันรีบโอบไหล่อีกฝ่าย“ขอโทษนะ ไม่รู้เป็นอะไร...” เธอใช้นิ้วปาดน้ำตาและกะพริบตาเร็วๆ“ทำให้เหงาเหรอ?”“เปล่า”ถ้างั้นทำไมล่ะ? หรือว่า... หรือว่าจะเป็นเพราะ...“หรือว่า เลย์ลา ก็ชอบอาร์ม...?”เลย์ลานิ่งค้างเหมือนใครกดปุ่มหยุด“จริงเหรอ? เลย์ลาชอบอาร์มเหรอ?” ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในใจ ฉัน...ตอนที่อาร์มยังไม่ขอฉันเป็นแฟน ฉันคิดว่าตัวเองต้องแย่งอาร์มมาจากเลย์ลาให้ได้ แต่เลย์ลาเป็นคนดี...เป็นคนดีมาก เธอรู้ว่าฉันชอบอาร์ม เธอเลยถอยห่างจากพวกเราแต่ผลที่ได้คือ...“ขอโทษ ลิลิ ฉันขอโทษ... ทั้งที่เขาเลือกเธอแล้วแท้ๆ แต่...!”ฉันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ความคิดแรกคือฉันอิจฉา ต่อมาคือโกรธ แต่ต่อมา...“แบบนี้...ดีแน่เหรอ?” ฉันรู้สึกอยากร้องไห้เหมือนกันนี่...เพราะอาร์มกับฉันคบกัน เพื่อนสนิทที่รักกันดีทั้งชีวิตอย่างเลย์ลาเลยต้องเจ็บปวด...“อื้อ ฉันจะตัดใจให้ได้เลย ลิลิจะได้คบกับอาร์มอย่างสบายใจ” เลย์ลายิ้มฝืด “ไม่มีอะไรทำให้ฉันดีใจไปกว่าการที่เพื่อนสองคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตมีความสุขหรอกนะ”“...” ฉันเองน้ำตาร่วง “ฮือ เลย์ลา ขอโทษนะ ลิลิรักเลย์ลาที่สุดเลย!”“ไม่เอาสิ นี่มันกลางร้านขนมนะ...”ฉันกอดคอเลย์ลาร้องไห้กลางร้านขนม พี่พนักงานคนเดิมก็วางชาร้อนสองแก้วให้ เขาขยิบตาให้เลย์ลาทีหนึ่ง เอานิ้วชี้แตะปากตัวเองไม่ให้เลย์ลาถามเรื่องค่าน้ำชา ส่วนฉันก็ร้องไห้จนเสื้อเลย์ลาเปียกโชกเราออกจากร้านมา เลย์ลาดูเบาใจขึ้นนิดหน่อย ส่วนฉันก็สบายใจว่าได้รู้ความจริงที่เลย์ลาปกปิดไว้ หลังจากนี้ พวกเราสามคนคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้สินะ?ได้...ใช่ไหม? แต่ สุดท้าย มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง... --- “เลย์ลาชอบพี่คนนั้น?!”“งะ เงียบๆ สิ~ ฉันเขิน”ฉันอ้าปากค้างเมื่อได้ข่าวว่าเลย์ลาแลกไลน์กับพี่คนที่เป็นแคชเชียร์ร้านขนมที่เราไปกินเมื่อวันนั้น อะไรกันนี่ ผ่านไปไม่ถึงเดือน...“คือ... ฉันแทบไม่รู้จักเขาเลยนะ ตอนแรกก็ทักไปถามว่ามีเมนูอะไรแนะนำเพราะคราวที่แล้วอร่อยดี ทีนี้เลย... ฮือ~ ทำไงดีอะลิลิ~ ฉันแทบไม่รู้จักพี่เขาเลยแต่ดันชอบไปแล้ว”พอหายตกใจแล้วฉันก็ยิ้มแฉ่ง“โอเคเลย ลิลิจะไปค้นประวัติครอบครัว ประวัติเพื่อนสนิท ทุกสิ่งทุกอย่างของพี่คนนั้นมาให้เธอเอง! จะคุ้ยกระทั่งเกรดวิชาเรียนที่มหาลัยเลย!”“เอ๋ ไม่เห็นต้องขนาดนั้น...”“เถอะน่า เพื่อนกัน ทำให้กันได้อยู่แล้ว ลิลิอยากให้เลย์ลาสมหวังนะ!” ฉันบีบมือเลย์ลาแน่น “ลิลิเอาใจช่วยอยู่นะ เลย์ลา! จะช่วยดูว่าพี่คนนั้นคู่ควรกับเธอรึเปล่า! คนอย่างเลย์ลาต้องได้อยู่กับผู้ชายดีๆ เท่านั้น!”“แหม...ลิลินี่ละก็...” แก้มเลย์ลาเปลี่ยนเป็นสีชมพู เธอหุบยิ้มไม่ได้ ฉันดีใจเหลือเกินที่เลย์ลาจะมีความสุขได้หลังอกหักไปเพราะฉันได้คบกับอาร์มที่ฉันพูดนั้น...ฉันพูดจากใจ ถึงฉันจะเห็นเลย์ลาเป็นคู่แข่งในหลายด้าน ฉันก็รักเลย์ลา อยากให้เลย์ลามีความสุขทั้งที่...ทั้งที่เป็นแบบนั้น... --- “อาร์ม...คบกับลิลิแล้ว แบบนี้มันไม่...”“พวกเราเป็นเพื่อนสมัยเด็กกัน ไม่เห็นต้องอาย เรื่องแค่นี้ปกติน่า”นี่มัน...อะไร...กัน...?“อาร์ม อย่านะ!” เลย์ลาปัดมืออาร์มและดันใบหน้าเขาออกห่าง “พอเถอะ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! ลิลิมาเห็นเข้าแล้วจะรู้สึกยังไง?!”“ทำไมล่ะ? เลย์ลา เธอจะปฏิเสธเหรอว่าเธอไม่ได้ชอบฉัน?” อาร์มคาดคั้น “เธอเกลียดฉันหรอกเหรอ?”“เปล่า...ไม่ได้เกลียด...”“ขอสักหน่อยสิ หรือเธออยากให้ลิลิเห็นรูปนี้?”“....?! เมื่อกี้นายถ่ายไว้เหรอ?” เลย์ลาหน้าซีดเผือด“นั่นสินะ ดูจากในรูปแล้วเหมือนเธอจูบฉันเลยว่าไหม?”ขาฉันแข็งทื่อ ร่างกายหนาววูบ ทำอะไรไม่ถูก“อย่า...อย่าให้ลิลิเห็นนะ...เธอต้องเสียใจมากแน่ๆ” ขอบตาเลย์ลาแดงก่ำ “ทำไมล่ะอาร์ม...ฉันนึกว่าเราเป็นเพื่อนกัน ทำไมถึง...ต้องทำแบบนี้...?”“เพื่อน?” อาร์มตบมือลงกับกำแพงข้างหูเลย์ลา เธอสะดุ้งหนีแต่โดนแขนอีกข้างของเขากักไว้ “ฉันชอบเธอมาตลอด เลย์ลา ชอบมาตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันมาเป็นรองหัวหน้าเพื่อเธอ ฉันคบกับลิลิแค่จะดูปฏิกิริยาเธอเท่านั้นแหละ...เพราะเธอไม่เคยแสดงออกไงว่าชอบฉันกลับ จนกระทั่งฉันได้รู้จากลิลินี่แหละว่าเธอเคยชอบฉัน!!!”อาร์มตะโกนใส่หน้าเลย์ลา หน้าของเธอซีดเป็นกระดาษ“แต่...ฉัน...เคยชอบ...อาร์ม...แต่ตอนนี้...ไม่แล้ว...มีคนอื่นที่ชอบแล้ว”ตอนนั้นเอง อาร์มก็ผลักเลย์ลาจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น“ฉันไม่เคยนึกเลยนะ เป็นเพื่อนกับผู้หญิงใจง่ายมาทั้งชีวิต เฮอะ ดีแล้วที่คบลิลิ ยัยนั่นอยู่ในโอวาทมากกว่าเยอะ”ใจง่าย...?นี่อาร์ม...เพิ่งจะด่าเลย์ลาว่าเป็นผู้หญิงใจง่าย...?คนคนนี้คืออาร์มแน่เหรอ? คนคนนี้คืออาร์มที่ฉันหลงรักเหรอ?“โอวาท...?! นั่นนายพูดถึงลิลิแบบนั้นได้ไงกัน?!” เลย์ลาตะคอกกลับและลุกขึ้น ท่าทางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “อาร์ม ทำไมนายถึงกลายเป็นคนแบบนี้? เกิดอะไรขึ้น? อาร์มที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนพูดถึงเพื่อนตัวเองเหมือนเป็นสิ่งของ!”“ฉันเป็นของฉันแบบนี้แต่แรกแล้ว ทำไมล่ะ? พวกเธอมาชอบฉันเองนี่”“นายนี่มัน...!!!”“ก่อนเธอจะตบฉัน คิดดูสิว่าถ้าลิลิรู้จะเจ็บปวดแค่ไหน” อาร์มกระหยิ่มยิ้มย่อง “ว่าไง ถึงเธอรู้แบบนี้เธอจะปล่อยให้ภาพนี้ถึงลิลิงั้นเหรอ?”“...”“ถ้าไม่อยากให้ภาพนี้หลุดจนคนทั้งห้องรู้ก็มาที่บ้านฉันคืนนี้ ทำได้ใช่ไหม? ตอนเด็กๆ เราก็มาเล่นด้วยกันบ่อย ไม่เห็นมีอะไร”“...”ฉันส่ายหน้าอาร์ม...ทำไม...?“เข้า...ใจแล้ว...” เลย์ลากัดปากจนเลือดซิบ “อย่าทำร้ายลิลิ...ก็พอ...”“นั่นแหละ” อาร์มเขี่ยผมเลย์ลาก่อนทั้งสองจะพากันเดินหายไปฉันยืนอยู่ตรงนั้นไม่รู้นานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็กลับบ้านมาแล้ว ข้างนอกมืดสนิท บ้านอาร์มที่ตั้งอยู่ข้างๆ ปิดไฟเงียบ ฉันไม่กล้าจินตนาการว่าห้องนอนที่มืดนั้นเกิดอะไรขึ้นวันต่อมาเป็นวันหยุด ฉันนอนเฉยบนเตียง ไม่กินข้าวกินน้ำครึ่งค่อนวันก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้เลย์ลา...ตอนนี้เลย์ลาจะรู้สึกยังไง...?ไม่นะ...ทั้งที่ฉันรู้เรื่องทั้งหมด แต่...แต่ฉันกลับไม่ทำอะไร“เลย์ลา!!!”ฉันลุกพรวดจากเตียงและวิ่งออกไปทั้งชุดนอน พยายามไม่มองบ้านอาร์ม วิ่งเลยไปถึงบ้านเลย์ลาที่ขนาบบ้านเขาอีกด้าน มือรัวบนกริ่งประตูจนแม่บ้านของเลย์ลามาเปิด“หนูลิลิ?”“เลย์ลาล่ะคะ?!”“ตื่นสายนะสิ... ตายจริง ปกติแม้แต่วันหยุดก็ไม่เคยตื่นหลังแปดโมงแท้ๆ ป้าก็ไม่กล้าปลุก”“ขอหนูเข้าไปหน่อยค่ะ!”ฉันแทรกตัวไปก่อนที่คุณแม่บ้านจะอนุญาต วิ่งขึ้นขั้นบันไดที่คุ้นเคยไปถึงห้องนอนของเลย์ลา มันไม่ได้ล็อก แต่ปิดม่านมืดสนิท เครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบจนขนลุกชัน เลย์ลานอนห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม“เลย์ลา...? ขอเข้าไปนะ” ฉันกดเปิดไฟอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกและดึงผ้าห่มพ้นหน้า ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง ขอบตาแดงก่ำ สีหน้าอิดโรยต่างจากที่เห็นเมื่อวานลิบลับ“ลิลิ...?” เธอรีบเบือนหน้าหนี “มีอะไรเหรอ?”“...เลย์ลา...” ฉันกัดฟันพูดออกไป “กับอาร์มน่ะ...”เลย์ลาหน้าซีดและร้องไห้อีกรอบ“...”“เลย์ลา...ยอมไปห้องอาร์มเพื่อไม่ให้ลิลิเสียใจเหรอ?”เลย์ลาหันขวับมาหาฉัน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ“...นี่ ลิลิ...”“ลิลิ...แอบได้ยินที่อาร์มพูดเรื่องรูปถ่ายอะไรก็ไม่รู้ ลิลิขอโทษ...ที่ไม่ได้เข้าไปช่วย...” น้ำตาร่วงเผาะ “เลย์ลา...ลิลิขอโทษ ลิลิ...ไม่ได้ช่วยเลย์ลาไว้ ลิลิเป็นเพื่อนเลว!!!”“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ!”“ไม่! เลย์ลาไม่ผิด! คนผิดคืออาร์มต่างหาก...!”“ลิลิ...”“เลย์ลา...” ฉันโผเข้าไปกอดอีกฝ่าย “ลิลิ...จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง สัญญา...”“ฮึก...ลิลิ ฉันกลัว! บ้วนปากแปรงฟันเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมออกเลย! ช่วยฉันด้วย ลิลิ...!”“ลิลิอยู่นี่แล้วนะ...”ฉันกอดเธออยู่นานมากจนเราทั้งคู่สงบลง เลย์ลาบอกว่าจะขอหยุดเรียนสักสัปดาห์ ฉันเลยบอกจะเอาการบ้านทั้งหมดมาให้และจดโน้ตเผื่อด้วยตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอะไร --- เย็นวันจันทร์มาถึง อาร์มอยู่เย็นเพื่อเคลียร์งาน ทุกคนกลับไปหมดแล้ว เหลือแต่เด็กๆ เล่นฟุตบอลในสนามของโรงเรียน นอกนั้นตึกเรียนก็เงียบสงบฉันเปิดประตูห้องเรียนของเราที่อาร์มนั่งอยู่คนเดียว“อ้าว ยังไม่กลับเหรอ? นึกว่าเย็นขนาดนี้เธอจะกลับไปนาน ฉันเลยนั่งทำงานเพลินไปหน่อย”ฉันยืนเอามือไพล่หลัง ส่งยิ้มให้อาร์ม ยังอยู่ตรงประตูห้อง“ก็อยากกลับด้วยกันนี่นา อีกนานไหม?”“อีกสักพักเลย กลับก่อนเถอะนะ เย็นแล้ว อาร์มเป็นห่วง”“ไม่เอาด้วยหรอก อาร์มมาหอมแก้มลิลิก่อนแล้วค่อยไปทำงานต่อก็ได้ ลิลิจะทำให้อาร์มสดใสมีแรงปั่นงานต่อเอง!”อีกฝ่ายยิ้มและลุกขึ้นเดินมาหาฉันร่างสูงก้มลงกำลังจะแตะตัวฉัน“...ไปตายซะ”ฉันบิดตัว ใช้สองมือส่งมีดที่แอบพกมาเสียบทะลุหน้าท้องของเขาลมหายใจอาร์มกระตุกเฮือกฉันเล็งตรงกลางที่อยู่ระหว่างกระดุมสองเม็ดพอดีจะได้ไม่ติดเสื้อ มีดไหลเข้าไปง่ายดาย รู้สึกถึงอวัยวะภายในที่เต้นตุบๆ ผ่านมีด“ลิ...ลิ?”“ข้อหาหลอกลิลิ” ฉันกระชากมีดออกโดยแรงจนอาร์มล้มลงกับพื้น กดเข่าบนยอดอกเขา “และข้อหาเรียกเลย์ลาว่าผู้หญิงใจง่าย”“เธอพูอะไรของเธอ...? ฉัน...ฉันไม่รู้เรื่อง!”ฉันปักมีดลงกับฝ่ามือเขาพร้อมยัดผ้าที่ใช้ห่อมีดมาโรงเรียนใส่ปากเขาไม่ให้ส่งเสียง“ข้อหาแบล็กเมลเลย์ลา” ฉันบิดมีด “ข้อหาเป็นผู้ชายสารเลว ทรยศ ทำกับเพื่อนสนิทตัวเองได้ลงคอ”“อื้อ...อื้อ!!!” เขาดิ้นจนสลัดฉันหลุด เอามือกุมบาดแผลวิ่งออกไปตะโกนเรียกคนมาช่วย ฉันเดินไล่หลังเขาเหมือนนักล่าสะกดรอยตามเหยื่อที่หมดทางสู้เขากำลังจะลงบันได“...ลาก่อนนะ”ฉันใช้เท้าถีบ ส่งเขากลิ้งลงไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Afterstory: ลิลิ

นิยายแนะนำ

เลย์ลา:Loving Moon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Afterstory: ลิลิ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้