ภาพที่เห็น ทำให้โจลี่เกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นในใจ นั่นคือเธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็คนแปลกหน้าสำหรับครอบครัวนี้เลย และไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจแต่อย่างใดที่จะอยู่ท่ามกลางพวกเขา ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งจะได้พบกับพวกเขาวันนี้เอง ดูเหมือนทุกคนจะเปิดใจออกให้กว้างพอๆ กับอ้อมแขน หยิบยื่นน้ำใจไมตรีให้เธออย่างเต็มที่
“ว่าไง คุณมีความเห็นยังไงเกี่ยวกับพี่สาวผมคนนี้?”
กายเอ่ยถามขึ้น ขณะมิชเชลส่งปึกเอกสารให้มารดาที่เดินออกมาช่วยถือให้ถึงรถ
“เป็ผู้หญิงที่น่ารักจริงๆ”
โจลี่ตอบด้วยสีหน้ายิ้มละไม
“ฉันไม่เข้าใจเลยว่า คุณมาเตือนให้ฉันระวังตัวทำไม”
“เตือนคุณ...เอ๊ะ...ผมทำอย่างนั้นเมื่อไหร่กันนี่...?”
สีหน้าของกายบอกความแปลกใจ ขณะเปิดประตูให้โจลี่เดินนำเข้าไปในบ้านก่อน
“ก็คุณเป็คนพูดเอง ว่าเพราะเธอทำให้คุณมีคู่แข่งแล้ว...และคู่แข่งคนนั้นก็เป็คนที่เธอถือว่าเป็สมบัติส่วนตัว อะไรทำนองนั้น...ฉันก็ยังงงๆ กับคำพูดของคุณอยู่”
“คู่แข่งอะไร...คุณพูดถึงใครกันคะนี่?”
มิชเชลเอ่ยถามอย่างสงสัย เมื่อทันได้ยินคำตอบของโจลี่
“อ๋อ...ที่พูดน่ะ ผมไม่ได้หมายถึงมิชเชลหรอก”
กายไม่สนใจกับคำถามของพี่สาว
“ผมหมายถึงคลอดีนต่างหาก”
“นั่นแน่ะ...”
มิชเชลหันมามองหน้าโจลี่ทันที
“เอาละ ตอนนี้ ฉันก็พอจะรู้แล้วว่า เธอสองคนคุยกันเื่อะไร แหม...กาย...ฉันรู้สึกแปลกใจจริงๆ นะ ที่นายกล้าหาญพอที่จะเอ่ยถึงสตีฟให้โจลี่ฟัง”
“เขาไม่ได้...เอ้อ...อย่างน้อยก็ไม่ได้เอ่ยชื่อใครหรอกค่ะ”
แววเลศนัยฉายฉาบอยู่ในดวงตาของโจลี่ ขณะที่มองไปทางกายซึ่งมีสีหน้าไม่พอใจอยู่
“ตอนนี้ ฉันรู้แล้วละค่ะ ว่าคนที่กายพูดถึงชื่อสตีฟ ฉันจะได้จำไว้”
“ฉันดีใจนะที่ตอนนี้คลอดีนไม่อยู่ ไม่อย่างนั้น ถ้าเ้าหล่อนมาได้ยินนายพูดแบบนี้ รับรองว่าถูกควักลูกตาออกมาแน่เลย แม้ว่านายจะพูดเล่นก็เถอะ”
มีความจริงจังแฝงอยู่เื้ัคำพูดนั้น ที่ทำให้โจลี่มีความรู้สึกอยู่ว่า เื่ที่กำลังพูดกันอยู่ในเวลานี้จะต้องเป็เื่จริง
“เอาละค่ะ ในเมื่อกายเขาไม่ยอมเล่าเื่ใครคนนั้นให้ฉันฟัง คุณก็ช่วยเล่าหน่อยสิคะมิชเชล”
โจลี่อดที่จะสนใจกับโรมิโอผู้ทรงเสน่ห์คนนั้นไม่ได้
“เขาก็เหมือนเปลวไฟนั่นแหละ ถ้าเธอเข้าไปใกล้สตีฟเมื่อไหร่ เธอก็จะถูกเผาไหม้เมื่อนั้น”
มิชเชลตอบเป็นัย
“ฉันน่ะขออยู่อย่างปกติสุขดีกว่า ทุกวันนี้อยู่อย่างนี้ก็สบายดีแล้ว”
“คุณเชื่อไหมล่ะว่า พี่สาวผมคนนี้เขาสนใจเื่ประวัติศาสตร์สมัยดึกดำบรรพ์มากกว่า แล้วก็เป็อาจารย์สอนวิชานั้นด้วย โสเครตีสหรือบรรดานักปราชญ์ทั้งหลายคือคู่ต่อสู้ของพี่สาวผมเชียวนะ”
กายรีบเปลี่ยนเื่พูด แต่แล้วก็ต้องหลบหลีกกำปั้นพี่สาวที่ประเคนทุบเข้าให้
เสียงฝีเท้าของผู้เป็มารดาเดินใกล้เข้ามา มิสซิส เลอบลังซ์ มีถาดบรรจุแก้วกับเหยือกน้ำมะนาวประคองมาด้วย ไม่มีใครคิดจะปฏิเสธเครื่องดื่มที่ให้ความสดชื่นนั่นเลย
“ได้ยินเสียงพูดกันถึงคลอดีนอยู่นี่ วันนี้แม่ก็ได้รับจดหมายจากเขาเหมือนกัน”
มิสซิส เลอบลังซ์กล่าว
“เห็นบอกว่าสุดสัปดาห์นี้จะกลับบ้านแล้ว”
“จะมาอยู่นานเท่าไหร่ล่ะครับ”
สีหน้าของกายเคร่งขรึมลงทันที แสดงให้เห็นถึงความไม่ใคร่พอใจที่ได้รับทราบข่าวนี้
“ก็คงจะอยู่จนหมดวันหยุดละมัง”
มารดาตอบ
“เธอคงจะได้งานดีมากนะคะ ถึงสามารถจะกลับมาพักอยู่ที่บ้านได้ครั้งละนานๆ อย่างนี้”
โจลี่เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าทุกคนในห้องดูจะนิ่งเงียบ ไม่มีผู้ใดปริปากพูดอะไรออกมาเลย
“ลูกสาวฉันคนนี้เขาเป็จิตรกร”
มิสซิส เลอบลังซ์พูดเป็เชิงอธิบาย
“ตอน่ฤดูร้อนนี้เขาเอาภาพไปเปิดการแสดงที่นิวออร์ลีนส์ แล้วก็อีกครั้งหนึ่งตอนวันหยุดเทศกาล แล้วก็ตอนมีงานมาร์ดิกราส์ นอกจากนั้นเวลาที่เหลือ เขาก็จะกลับมาอยู่บ้าน ใช้เวลาวาดรูปใหม่ๆ เพื่อจะได้มีงานชิ้นใหม่ๆ ไว้ไปแสดงในครั้งต่อๆ ไป”
“รู้สึกว่าเป็งานอาชีพที่น่าสนใจแล้วก็ได้ทำอย่างมีความสุขด้วยนะคะ”
โจลี่หันไปมองทางมิชเชลและกาย ด้วยหวังที่จะเห็นสองพี่น้องแสดงความภาคภูมิใจเช่นเดียวกับมารดา
“เธอคงเป็ศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากทีเดียวนะคะ”
“อ๋อ...ใช่สิ...”
สตรีสูงอายุพยักหน้ารับทันที
“อย่างภาพวาดที่ติดประดับไว้ทั่วบ้านนี่ก็เป็ฝีมือของคลอดีนทั้งนั้นละ”
ภาพวาดสองภาพที่ประดับอยู่บนฝาผนังในห้องเธอ ปรากฏขึ้นในมโนภาพทันที เป็ภาพดอกเดซี่ขาวบริสุทธิ์เด่นอยู่ในท่ามกลางสีสันของดอกไม้ชนิดอื่น ซึ่งวางทาบอยู่บนพื้นสีฟ้าจาง ส่วนอีกภาพหนึ่งนั้น ก็เป็ภาพดอกไม้เช่นกัน เพียงแต่ปักอยู่ในแจกันลายครามของจีนตั้งอยู่บนโต๊ะมีผ้าลูกไม้คลุม ลายของผ้าลูกไม้นั้นดูละเอียดประณีตราวของจริง
ซึ่งถ้านั่นเป็ฝีมือของคลอดีน เช่นที่มิสซิสเลอบลังซ์กล่าว ก็เห็นได้ชัด ว่าเธอจะต้องเป็จิตรกรที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง เมื่อโจลี่เอ่ยถามเองนี้ มิสซิส เลอบลังซ์ก็ยืนยัน ว่าภาพนั้นเป็ฝีมือของลูกสาวจริงๆ ขณะที่นางกำลังจะเล่าถึงเื่ความสำเร็จของคลอดีต่อ ก็พอดีกับที่สามีของนางกลับมาถึงบ้านเสียก่อน
อีมิล เลอบลังซ์ เป็บุรุษร่างเล็ก สูงประมาณห้าฟุตครึ่งเท่านั้น เรือนผมเป็สีเข้มเช่นเดียวกับลูกชาย แต่ขณะนี้มีสีเทาสอดแซมขึ้นบ้างแล้ว
หลังจากที่ทักทายกับภรรยา ลูกสาวลูกชายแล้ว เขาจึงได้หันมายิ้มให้โจลี่ ซึ่งพอเห็นรอยยิ้มนั้น โจลี่ก็รู้ได้ทันทีว่ากายรับเสน่ห์นี้มาจากบิดาแน่นอน
“อา...แล้วคุณผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่กำลังยืนร่วมห้องกับเราอยู่นี่เป็ใครกันล่ะ โจเซฟิน?”
มิสซิสเลอบลังซ์เล่าเหตุการณ์ที่ทำให้โจลี่ได้เข้ามายืนอยู่ในบ้านหลังนี้ ไปพร้อมๆ กับแนะนำให้สามีได้รู้จักกับโจลี่ ซึ่งมิสเตอร์เลอบลังซ์ก็ต้อนรับเธอด้วยความเมตตาเช่นเดียวกับสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัว
“ชื่อโจลี่ อังตัวเนตต์ เป็ชื่อฝรั่งเศสชัดๆ เลยนะ”
เขาเอ่ยขึ้น
อีกครั้งหนึ่งที่โจลี่อธิบายถึงเหตุผลในการเดินทางมาเซ้นท์ มาร์ตินวิลล์ในครั้ง เล่าถึงความพยายามที่จะค้นคว้าหาความรู้ถึงบ้านไร่ ซึ่งครั้งหนึ่งต้นตระกูลของเธออาศัยอยู่ ขณะเดียวกันก็้าจะท่องเที่ยวชมทัศนียภาพของเมืองชนบทแห่งนี้ด้วย
อีมิล เลอบลังซ์เอง ก็ดูจะไม่มีความรู้เกี่ยวกับเื่บ้านไร่หลังนั้น เช่นเดียวกับภรรยาและลูกชายของเขา เมื่อเธอเอ่ยถึงคาเมรอน ฮอลล์ แต่ดูเหมือนเขาจะให้ความสนใจเื่การท่องเที่ยวชมสถานที่ในเมืองชนบทแห่งนี้ของเธอมากกว่า
“เราจะต้องช่วยคุณเขียนกำหนดการต่างๆ ขึ้น เพื่อที่คุณจะได้ชมสถานที่ต่างๆ ให้ทั่วขณะอยู่กับเราที่นี่”
เขาบอก หันหน้าไปทางลูกชายกับลูกสาว ราวกับจะขอให้ช่วยกันทำงานชิ้นสำคัญนี้ให้เป็ผลสำเร็จ
“มีเวลาอีกเหลือเฟือน่า ปาป้า”
มิสซิส เลอบลังซ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ให้โจลี่ดื่มน้ำมะนาวให้หมดเสียก่อนก็ได้ เสร็จแล้วก็ขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ลงมาทานอาหารค่ำเสียก่อนก็ยังทัน ตอนนี้เธอยังต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศที่นี่ ควรจะได้พักผ่อนเสียให้เต็มที่ เพราะเดินทางมาไกล เอาไว้เมื่อทานอาหารค่ำแล้ว ค่อยมาวางแผนกัน เราไม่ควรจะเอาแผนการของเราไปยัดเยียดให้เธอเลย ให้เธอเลือกเองดีกว่า ว่าอยากจะดูอะไร”
“จริง...จริง”
มิสเตอร์เลอบลังซ์ผงกศีรษะรับทันที สายตาของเขาที่มองโจลี่ ราวขออภัยอยู่
“ดิฉันเองก็ไม่คุ้นกับท้องถิ่นแถบนี้เลยค่ะ คุณเลอบลังซ์ เพราะฉะนั้น ดิฉันก็ยินดีมากแล้วก็พร้อมที่จะรับฟังคำแนะนำที่คุณจะกรุณาอธิบายให้ฟังนะคะ”
โจลี่รีบกล่าวคำรับรองด้วยความรู้สึกตื้นตันใจในความมีเมตตาของผู้สูงอายุทั้งสอง
“แต่ถึงยังไง ที่ภรรยาผมพูดมันก็ถูกต้องอยู่นะ เื่นี้เราเอาไว้พูดกันหลังจากทานอาหารค่ำแล้วจะดีกว่า”
เขาโอบแขนลงรอบไหล่ภรรยา “คืนนี้เรามีอะไรกินกันบ้างล่ะที่รัก ทำอาหารพิเศษต้อนรับแขกของเราหรือเปล่า?”
“เห็นจะไม่ใช่คืนนี้หรอกค่ะ ตอนนี้ให้เธอคุ้นเคยกับสภาพภูมิอากาศของที่นี่ก่อนดีกว่า แล้วค่อยชินกับเื่อาหารต่อไป”
โจลี่พยายามหาช่องที่จะกล่าวคำขออภัยต่อทุกคน ที่การมาของเธอทำให้พวกเขาต้องลำบากยุ่งยากกันไปหมด ซึ่งเป็สิ่งที่เธอไม่เคย้าให้เกิดขึ้นเลย แต่ดูเหมือนคำพูดของเธอจะไม่มีใครยอมรับฟัง มิสซิสเลอบลังซ์ถึงกับยืนยันว่า การที่โจลี่มาอยู่ที่นี่ ไม่ได้สร้างความลำบากให้เกิดขึ้นแต่ประการใดเลย ซึ่งทำให้เธอบังเกิดความอบอุ่นใจอย่างยิ่ง ที่โชควาสนาทำให้เธอได้เข้ามาพักพิงอยู่กับครอบครัวที่มีความเมตตาถึงเพียงนี้...
254
