ตอนที่ 2 (2)
การประชุมเริ่มขึ้นอย่างเป็ทางการ คนรายงานหลักคือตู้เจี้ยนโยว เขาปวดใจอยู่บ้างเนื่องจากปฏิกิริยาเ็าของถังเฮ่อ ถึงอย่างไรสองเดือนมานี้เขาก็มักจะจ้องรูปเซลฟีที่แอบถ่ายในโทรศัพท์ หัวเราะคิกคักพลางนึกเสียใจที่ลืมถามชื่ออีกฝ่ายไว้ ไม่คาดคิดว่าเจอกันวันนี้จะได้พบว่าเป็ถึงประธานใหญ่ถังเฮ่อผู้มีตำแหน่งสูงส่ง อีกทั้งดูท่าคงจะลืมตู้เจี้ยนโยวคนนี้ไปแล้ว นี่จะไม่ให้เขาน้อยใจได้อย่างไร ไม่เป็ไร ในเมื่อตอนนี้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครแล้ว ต่างฝ่ายต่างต้องสานสัมพันธ์เพื่อร่วมงานกัน ไม่ต้องกลัวว่าต่อไปจะไม่มีโอกาสได้ติดต่อกันอีก เมื่อตู้เจี้ยนโยวปลอบตัวเองเสร็จก็ฟื้นฟูสภาพจิตใจกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ยืนเตรียมการพรีเซนต์อยู่ตรงหน้าจอ
เมื่อตู้เจี้ยนโยวเตรียมเริ่มพรีเซนต์ ทุกคนรีบเข้าประจำที่เดี๋ยวนั้น คนที่ร่วมการประชุมมีไม่มาก บริษัทโฆษณาเมิ่งจือชูนี้นอกจากผู้กำกับตู้เจี้ยนโยวแล้วยังมีจ้าวเทียนเฉิงและผู้ช่วยที่รับหน้าที่จดบันทึกคนหนึ่งติดตามมาด้วย จ้าวเทียนเฉิงเป็หุ้นส่วนของตู้เจี้ยนโยว เป็ผู้รับผิดชอบอีกคนหนึ่งของบริษัทโฆษณาเมิ่งจือชู หลักๆ แล้วคอยรับผิดชอบเื่โปรโมตธุรกิจ การเงิน กฎหมาย และด้านอื่นๆ สรุปคือนอกจากด้านการถ่ายงานแบบจริงจังที่รับผิดชอบโดยตู้เจี้ยนโยวแล้วนั้น งานเบ็ดเตล็ดไม่ว่าจะเล็กใหญ่ของบริษัทล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของจ้าวเทียนเฉิงทั้งสิ้น เดิมทีวันนี้ไม่ใช่งานส่วนของเขา เพียงแต่พอได้ยินว่าจะร่วมมือกับบริษัทใหญ่อย่างก่วงเซิ่งกรุ๊ปก็ทั้งตื่นเต้นทั้งใคร่รู้เลยต้องตามมาสนุกด้วยให้ได้ ส่วนก่วงเซิ่งกรุ๊ป นอกจากถังเฮ่อและซูอันแล้วยังมีผู้จัดการที่เกี่ยวข้องสองสามคนเข้าร่วมการประชุมด้วย ถึงอย่างไรการประชุมครั้งนี้ก็เป็ความ้าของตู้เจี้ยนโยว และบอกว่าเป็เพียงการรายงานทางธุรกิจเบื้องต้นเท่านั้น จึงไม่อยากให้ต้องมาเสียเวลากันหลายคน
ในห้องประชุมขนาดเล็ก โต๊ะประชุมทรงรีอยู่ตรงกลางห้อง ถังเฮ่อนั่งในตำแหน่งประธานที่อยู่ด้านในสุดตามปกติ ตอนที่ทุกคนมองหน้าจอ ถังเฮ่ออยู่ด้านหลังสุด คั่นด้วยท้ายทอยของทุกคน เขาทอดมองตู้เจี้ยนโยวที่แทบจะอยู่ห่างกันหนึ่งห้องเต็มๆ อย่างสนอกสนใจ
“สวัสดีครับประธานถัง ผู้อำนวยการเกา ผู้อำนวยการหวัง และทุกๆ ท่าน ณ ที่นี้ ผมคือผู้รับผิดชอบบริษัทโฆษณาเมิ่งจือชู และเป็ผู้กำกับที่รับผิดชอบโครงการดังต่อไปนี้ของพวกคุณ...” เสียงใสไร้กังวลของตู้เจี้ยนโยวดังกังวานอยู่หน้าแท่นบรรยาย ถังเฮ่อที่นั่งอยู่ด้านหลังสุดของห้องประชุม สองมือกอดอก เอนพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย ออกแรงเบาๆ พิงพนักในมุมที่สบายตัวขณะฟังตู้เจี้ยนโยวรายงานด้วยท่าทีสงบนิ่งและมั่นใจ
“...ในบรรดาโฆษณาทุกประเภท ที่ยากที่สุดในการนำเสนอก็คือโครงการอสังหาริมทรัพย์นี่แหละครับ เพราะมันไม่ใช่แค่สินค้าธรรมดาๆ แง่มุมที่มันต้องนำเสนอจำเป็ต้องมีเหตุผล แต่จะจบแค่ที่เหตุผลอย่างเดียวก็ไม่ได้ ต้องพัฒนาไปถึงระดับความรู้สึกด้วย แล้วระดับความรู้สึกคืออะไร” ตู้เจี้ยนโยวที่อยู่บนแท่นบรรยายเปลี่ยนหัวข้อ “ประธานถัง พวกคุณ้าเก็งราคาที่ดิน ขายที่พักอาศัย หรือ้าจะสร้าง ‘บ้าน’ ครับ”
ตู้เจี้ยนโยวผายมือ นำสายตาของทุกคนไปอยู่บนพรีเซนต์สรุป
ถังเฮ่อหรี่ตามองพรีเซนต์สรุปของตู้เจี้ยนโยวที่โชว์สไลด์สองสามภาพ ั้แ่ไชต์ก่อสร้างที่เต็มไปด้วยพงหญ้า ค่อยๆ ไถดิน ขุดฐาน ทำคอนกรีตเสริมเหล็ก เรียงอิฐ มุงกระเบื้อง จนกระทั่งกลายเป็บ้าน และมาหยุดอยู่ที่ภาพครอบครัวห้าคน คุณปู่รดน้ำต้นไม้อยู่ในสวน คุณย่าปลูกผักอยู่ข้างๆ คุณแม่อุ้มลูกสาวนั่งบนพื้นหญ้าขณะดูคุณพ่อโยนจานร่อนสีแดงสดใสให้สุนัขพันธุ์โกลเด้นริทริฟเวอร์ขนทองสวยที่วิ่งจนแทบจะบิน แสงอาทิตย์สาดส่องมายังหน้าบ้าน เป็ภาพที่แสนอบอุ่น
“แน่นอนว่าทุกคนมีนิยามของคำว่าบ้านไม่เหมือนกัน เช่นเดียวกับสินค้าของคุณที่มีความหลากหลาย ก่อนหน้านี้ผมได้ศึกษาสถานที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ สภาพการจราจร ขนาดหน่วยพื้นที่ การจัดสรรพื้นที่ภายใน และสิ่งอำนวยความสะดวกรอบๆ อสังหาริมทรัพย์ของพวกคุณสองสามแห่ง เราสามารถทำการโฆษณาที่ตอบสนองความ้าที่แตกต่างกันของแต่ละกลุ่มเป้าหมายได้”
“สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว การซื้อบ้านเป็เื่ใหญ่ของทั้งชีวิต จึงต้องรอบคอบเอามากๆ ดังนั้นการใช้โฆษณามากระตุ้นให้ผู้บริโภคจับจ่ายใช้สอยโดยไม่คิดหน้าคิดหลังจึงเป็ไปไม่ได้ ผมเองก็ไม่หวังให้โฆษณาของตัวเองประสบความสำเร็จแค่ในด้านการทำให้คนหลวมตัวจับจ่ายอย่างหน้ามืดตามัวเท่านั้น ผม้าให้ภาพนำเสนอคุณค่าของ ‘บ้าน’ ้าให้หลังจากที่คนดูโฆษณาแล้ว สามารถคิดทบทวนรอบแล้วรอบเล่าได้ว่าบ้านที่ตัวเอง้านั้นเป็ยังไง
“โดยในคำโฆษณาทั้งหมดนั้นต้องแสดงถึงการเป็ห่วงเป็ใย ความรื่นรมย์ ไปจนถึงไลฟ์สไตล์ว่าจะออกมาเป็ยังไง เราต้องสะท้อนมันออกมา”
ตู้เจี้ยนโยวเดินอยู่ตรงแท่นบรรยาย ถือพอยน์เตอร์ไว้ในมือ แววตามั่นใจ “ทีมของผมได้หารือกับบริษัทของคุณเกี่ยวกับองค์ประกอบหลักของผลิตภัณฑ์นี้มาโดยตลอด ซึ่งก็คือตัวบ้านนั่นเอง พวกคุณใช้วัสดุก่อสร้างดีแค่ไหน จะคำนึงถึงเื่การระบายอากาศและแสงธรรมชาติแทนลูกค้ายังไง จัดสรรพื้นที่เป็มิตรต่อผู้ใช้งานแค่ไหน...อะไรประมาณนี้ กล่าวโดยสรุปคือต้องแสดงจุดเด่นของแต่ละรายการออกมา แต่ก่อนที่จะเริ่มถ่ายภาพ สิ่งที่ผมจำเป็ต้องกำหนดคือสาระสำคัญที่เป็ใจกลาง โฆษณาสองสามตัวนี้จะมุ่งเป้าไปยังกลุ่มลูกค้าที่แตกต่างกัน วิธีการถ่ายภาพย่อมแตกต่างไปด้วย แต่เพราะเป็เซตเดียวกัน ธีมเลยจะสอดคล้องแแ่ ทำให้พอทุกคนได้เห็นภาพเหล่านี้ก็จะคิดถึงด้านที่เป็ของตัวเองและเหมาะสมกับตัวเองได้เหมือนกัน”
“ตอนนี้ บอกผมหน่อยครับว่าพวกคุณอยากจะขายอะไร” ตู้เจี้ยนโยวยันมือทั้งสองข้างบนโต๊ะประชุม โน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย เอ่ยถามทุกคน ทว่าสายตากลับเพ่งไปที่ตัวถังเฮ่อแต่เพียงผู้เดียว
ตู้เจี้ยนโยวที่เข้าสู่โหมดการทำงานช่างน่าหลงใหล ให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากตู้เจี้ยนโยวที่บิดเอวหมุนตัวพร้อมกับร้องว่า ‘มาสิ สรรค์สร้างกัน’ บนเวทีคนนั้น เขาในตอนนี้กำลังจดจ่อขณะเอ่ยเสียงกังวานทรงพลัง ราวกับ้านำความคิดสร้างสรรค์กับไอเดียทั้งหมดที่อยากถ่ายทอดหวดเข้าไปในสมองของทุกคนที่กำลังนั่งฟังอยู่
826
