บทที่ 27 เจอพ่อแม่แฟน
กงจ่างชิงก้มมองเธอ แล้วรีบประคองให้เธอลุกขึ้นยืน “งั้นคุณรีบขึ้นรถเถอะ ผมจะพาคุณไปหาพี่ชายผม”
เขาไม่กล้ามองข้ามเื่นี้แม้แต่น้อย ชายหนุ่มเปิดประตูรถรีบประคองจวีซือหนาน เข้าไปในรถ
เมื่อแผนการอันเล็กน้อยของจวีซือหนานสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เธอก็เอามือปิดปากหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ
กงจ่างชิงที่ขับรถอยู่ด้านหน้ายังคงใ จนถึงตอนนี้ยังตั้งตัวไม่ทัน… เื่นี้ช่างกะทันหันเหลือเกิน! พี่ชายของเขาจะได้เป็พ่อคนแล้ว!
ตอนที่เขาตั้งสติได้แล้วมองผ่านกระจกมองหลังไป ก็พบว่าจวีซือหนานได้หลับไปแล้ว
เธอง่วงนอนขนาดนี้… เขาไม่รู้ว่า จวีซือหนานทำความสะอาดจนอ่อนเพลีย ร่างกายเธอล้ามากจนหลับไป ชายหนุ่มเลยยิ่งเชื่อว่าเธอท้องจริง ๆ
เขามองเธอวางมือบนท้องน้อยแบบนั้น กงจ่างชิงก็ส่งข้อความหากงเจ๋ออวี้ทันที
“พี่ครับ พี่สะใภ้อยู่ในรถผม เธอบอกว่าเธอท้อง และเธอก็ให้ผมพาไปหาพี่ด้วยนะ!”
กงเจ๋ออวี้ที่ได้รับข้อความก็กระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก! ผู้หญิงคนนี้กล้าสร้างเื่หลอกเขาได้ลง ในเมื่อเป็แบบนี้คงต้องเจอดีสักหน่อย!
กงเจ๋ออวี้พยักหน้าอย่างลืมตัว ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวพิมพ์ตอบกลับบนมือถืออย่างรวดเร็ว
“พาเธอไปที่คฤหาสน์หลังเก่า”
กงจ่างชิงได้รับข้อความแล้วยังงุนงงอยู่บ้าง แต่พอคิดว่าตัวเองต้องทำตัวดี ๆ เขาจึงไม่ได้ถามอะไรอีก ชายหนุ่มหักหัวรถมุ่งหน้าไปคฤหาสน์หลังเก่าในทันที
“พี่สะใภ้ ตื่นเถอะ ถึงแล้ว”
จวีซือหนานยกมือขึ้นขยี้ตา แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีตึกแปลกตา เธอเอ่ยขึ้นด้วยความงุนงง “ที่นี่คือที่ไหน”
ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะไปส่งเธอเพื่อพบกับกงเจ๋ออวี้หรอกเหรอ ทำไมพาเธอมาที่แบบนี้ล่ะ!
“นี่คือคฤหาสน์เก่าของตระกูลกง พี่ชายของผมบอกว่าจะมาเจอคุณที่นี่”
พูดจบ กงจ่างชิงก็เปิดประตูรถในทันที เขายื่นมือออกมาประคองเธออย่างระมัดระวัง
“คะ… คฤหาสน์เก่า?”
จวีซือหนานเบิกตากว้างในทันใด “งั้น… งั้น… ที่นี่คือบ้านพ่อแม่ของพวกคุณงั้นสิ?”
กงจ่างชิงพยักหน้ารับอย่างตรงไปตรงมา “ใช่แล้ว!”
จวีซือหนานก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เธอรีบโบกมือปฏิเสธที่จะลงจากรถ “ไม่เป็ไรหรอก ฉันค่อยไปหาพี่ชายคุณวันหลังก็ได้ ฉันกลัวที่จะเจอพ่อแม่คุณมาก เรากลับกันเถอะ!”
เธอแค่อยากใช้ข้ออ้างนี้เพื่อเจอกงเจ๋ออวี้เท่านั้นเอง หากไปเจอพ่อแม่เธอจะพูดอะไรดี เธอไม่กล้าบอกว่าเธอท้องจริง ๆ หรอก...
กงจ่างชิงหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ไม่เป็ไร พ่อแม่ของผมเป็คนใจดีมาก พอคุณเข้าไปก็จะรู้เอง ไม่ต้องกลัวหรอก!”
“ไม่เป็ไรจริง ๆ ฉันไม่ไปหาพี่ชายคุณแล้ว…”
จวีซือหนานถอยไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว ทว่าตอนนี้ เสียงที่น่าฟังและเปี่ยมไปด้วยความยินดีของหญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น “จ่างชิง… ทำไมกลับมาแล้วไม่เข้าบ้านล่ะลูก”
จวีซือหนานเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหญิงวัยกลางคนในชุดกี่เพ้าสีม่วงเดินตรงมาหาพวกเขาอย่างช้า ๆ!
หัวใจของเธอตกลงไปอยู่ตาตุ่มทันที ครั้งนี้ซวยจริง ๆ แล้ว!
ถึงเธออยากจะหนีก็ไม่ทันแล้ว… หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอยากจะอ้อนวอนกงจ่างชิงไม่ให้พูดอะไรมั่วซั่ว แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก กงจ่างชิงก็พูดออกมาก่อนแล้ว
“แม่ครับ ผมกำลังรอพี่สะใภ้ลงจากรถอยู่!”
“พี่… พี่สะใภ้?” ฟู่ลี่ฮัวผู้เป็แม่หันไปมองกงจ่างชิงอย่างงุนงง จากนั้นก็เห็นจวีซือหนานที่มีสีหน้าเคร่งเครียดกระโจนลงจากรถตามมา ฟู่ลี่ฮัวรู้สึกใเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยสายตาคาดคั้น “จ่างชิง ผู้หญิงคนนี้เป็ใคร?”
กงจ่างชิงยิ้มแล้วมองหญิงสาวข้างกายแวบหนึ่ง จากนั้นก็แนะนำเธอด้วยท่าทางสบาย ๆ “แม่ครับ คนนี้คือแฟนของพี่ ชื่อจวีซือหนานครับ!”
“สวัสดีค่ะคุณป้า ฉันชื่อ... จวีซือหนานค่ะ!”
จวีซือหนานฝืนยิ้มทักทายแม่ของกงจ่างชิงอย่างเก้อเขิน ตอนนี้เธออยากหาที่มุดหนีให้รู้แล้วรู้รอด
ฟู่ลี่ฮัวตื่นตระหนกระคนดีใจอย่างสุดบรรยาย ลูกชายคนนี้ของเธอที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงมาก่อน ตอนนี้กลับมีแฟนแล้วเหรอ!