“ท่านพี่ ท่านจะไปไหนต่อหรอ?”
อาเรียเงยหน้าถามเอริคด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เราจะไปที่ร้านขายวัตถุดิบอาหารกัน”
“ร้านวัตถุดิบอาหาร? เราจะไปทำไมอ่ะท่านพี่ ที่นั้นไม่มีของอร่อยๆกินซักหน่อย?”
“หึหึ เพราะมันคือสิ่งจำเป็ต้องใช้ในอนาคตยังไงล่ะ”
“ในอนาคต?ท่านพี่้าเปิดร้านอาหารหรอ?ดีเลยข้จะได้มีของอร่อยๆกินทุกวันเลย!! แต่ท่านพี่ทำอาหารเป็หรอ?”
เอริคเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไรอาเรียต่อ
ถ้ามีคนในอนาคตมาได้ยินคงใจนิญญาแทบหลุดออกจากร่างแน่นอน
แม่นางน้อยเ้าคิดที่จะให้หนึ่งในตัวตนสูงสุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้ง8มาเปิดร้านขายอาหารอ่ะนะ?
เอาแค่ภาพลักษณ์ภายนอกของเอริคในอดีตที่มีบรรยากาศเ็าและโเี้ ไร้ความปราณี ก็ไม่มีลูกค้ากล้าเข้าร้านแล้ว!!
.
.
ร้านขายวัตถุดิบอาหาร
“เถ้าแก่ ข้าขอซื้อของหน่อย”
“ยินดีต้อนรับขอ..นายน้อยเอริค? ท่านมาทำอะไรที่นี่กันหรือขอรับ”
เ้าของร้านเมื่อเห็นหน้าของเอริคถึงกับแปลกใจอย่างมากนึกว่าเขามาผิดที่ไม่ก็ตัวเองตาฝาดไป
ไม่แปลกที่เ้าของร้านจะคิดเช่นนั้น เพราะเดิมทีไม่ค่อยมีชนชั้นสูงมาหาซื้อวัตถุดิบกันเท่าไหร่ ส่วนใหญ่พวกตระกูลใหญ่มักจะส่งคนใช้มาซื้อมากกว่า
“ข้าก็บอกไปแล้วไงว่ามาซื้อของ”
“โอ้เป็เช่นนั้น ไม่ทราบว่านายน้อย้าอะไรหรือขอรับ ผลไม้อบแห้ง หรือ เนื้อหมูตากแห้งกันหรือขอรับ?”
“เอาข้าวสารทั้งหมดในร้านของเ้ามา อ้อ! แล้วก็เอาพวกถั่วแล้วก็ผลไม้อบแห้ง เนื้อหมูตากแห้ง ปลาตากแห้ง หรือวัตถุดิบที่เก็บได้นานเอามาให้ข้าทั้งหมดเลย”
“ทั้งหมดหรือขอรับ?”
“อืม ทั้งหมด”
เอริคตอบโดยไม่แสดงอาการอะไรเลยแม้แต่น้อยในการใช้จ่ายเงินจำนวนมากนี้
ก็นะคนมันรวยอ่ะ!!
ซู้ดดดดดดดด
เ้าของร้านถึงกับสูดอากาศเข้าเต็มปอดรอบนึงเต็มๆเลยทีเดียว
หมดนั้นเป็จำนวนเงินมหาศาลเลยนะนั้น!!
การค้ารายใหญ่! นี่คือการค้ารายใหญ่!!
“นายน้อยแน่ใจหรือว่าจะเอาทั้งหมดนะขอรับ นั้นเป็ปริมาณอาหารของคนทั้งเมืองครึ่งปีเลยนะขอรับ”
ที่เขาถามแบบนี้ไม่ใช่คิดว่าเอริคไม่มีเงินจ่าย ถึงยังไงอีกฝ่ายก็เป็ถึงนายน้อยตระกูลัทมิฬ ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองนี้เชียวนะ!!
ที่เขาถามก็เพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าเขาได้ยินถูกก็เท่านั้น
“อืม ทั้งหมด”
เอริคย้ำไปอีกที
“ได้ขอรับ ถ้างั้นข้าจะให้คนไปเตรียมของให้นายน้อยเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
เ้าของร้านเมื่อยืนยันแน่ใจว่านายน้อยเอริค้าของทั้งหมดเขาก็รีบให้คนไปจัดเตรียมของทันที
ส่วนเื่ว่านายน้อยเอริคจะเอาของไปทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่ดี
ด้วยความที่เป็ร้านที่ใหญ่ที่สุดของเมืองทำให้สามารถรวบรวมวัตถุดิบได้จำนวนมากในเวลาไม่นาน
เอริคมองไปทีู่เาวัตถุดิบขนาดย่อมๆด้วยความพึงพอใจ
ความจริงแล้วเอริค้ารวบรวมอาหารทั้งหมดของเมืองด้วยซ้ำ แต่ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆจะต้องก่อให้เกิดวิกฤตขาดแคลนอาหารอย่างหนักของเมืองและจะต้องทำให้อีก 4 ตระกูลใหญ่เข้ามายื่นมือเข้ามาแทรกแซงจนทำให้เขามีปัญหาได้
“เอาล่ะ เราไปที่ร้านขายพืชพันธุ์กันเถอะ”
เอริคเมื่อได้ของที่เขา้าแล้วเขาก็ที่จุดหมายต่อไป
ด้วยความเร็วในการรวบรวมเช่นนี้ ข้าน่าจะรวบรวมสิ่งของจำเป็สำหรับตอนเกิดหายนะซอมบี้ได้เสร็จภายในวันนี้
ตึกๆๆๆๆ
มีคนวิ่งเข้ามาที่ร้านขายวัตถุดิบอาหาร
“เถ้าแก่ ข้าขอซื้อข้าวสาร 1 กก.หน่อยสิ”
“ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยจริงๆ ตอนนี้สินค้าร้านเราขายหมดแล้วขอรับ”
“ขายหมด?จะเป็เช่นนั้นได้อย่างไร เมื่อวานข้ายังเห็นท่านขายอยู่เลย อยู่ดีๆวันต่อมาก็หมดเลยเนี่ยนะ?”
“ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยจริงๆเมื่อกี้นายน้อยเอริคพึ่งมาเหมาทั้งหมดไปเอง”
“นายน้อยเอริค?เขาเหมาพวกมันไปทำอะไรกัน?ตระกูลัทมิฬจะจัดงานเลี้ยงอย่างงั้นรึ?”
“ข้าเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน”
ความจริงเ้าของร้านเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเอริคถึง้าอาหารไปจำนวนมากเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่กล้าถามออกไป
“ช่างเถอะ งั้นข้าไปซื้อจากร้านเล็กแถวๆนี้แล้วกัน”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากร้านไป
ร้านขายพืนพันธุ์
“เถ้าแก่ ข้า้าซื้อเมล็ดพันธุ์ผักที่ปลูกง่าย เติบโตไวหน่อย เช่น พวกคะน้า ถั่วงอก”
“ได้เลยคุณลู....นายน้อยเอริค”
ปฏิกิริยาของเ้าของร้านที่2 ไม่ได้แตกต่างกับเ้าของร้านแรกเลย
“ใช่ ข้าเอง”
“เอ่อ ไม่ทราบว่านายน้อย้าเมล็ดพันธุ์พวกนี้ประมาณเท่าไหร่หรือขอรับ”
แม้เ้าของร้านจะแปลกใจที่เห็นเอริครวมทั้งแปลกใจที่เขามาซื้อเมล็ดพันธุ์ผักแทนที่จะพวกต้นไม้มงคลที่พวกชนชั้นสูงมักชอบมาซื้อไปก็ตาม
“ข้า้าทั้งหมดที่ร้านของเ้ามี!!”
“ทั้งหมดหรือขอรับ?”
เ้าของร้านแปลกใจอย่างมาก
“ถ้างั้นข้าจะให้คนไปจัดการ ให้เดี๋ยวนี้นะขอรับ”
เ้าของร้านหันกลับไปสั่งการคนงานโดยปกติโดยปราศจากท่าทีดีใจอะไรเพราะว่าแม้ว่าจะขายไปหมดแต่มันก็ไม่ได้มีค่าใช้จ่ายอะไรมากมายทำให้เขาไม่ได้กำไรมากมายเท่าไหร่นัก
หลังจากเอริคบอกให้พวกเขาจัดส่งของไปที่ตระกูลเสร็จเขาก็ออกจาร้านเพื่อไปที่จุดหมายสุดท้าย
ร้านขายอาวุธ
“เถ้าแก่ ข้อขอซ้ออาวุธทั้งหมดที่เ้าขายหน่อย”
ที่เหลือก็วนลูปตามเหตุการณ์ก่อนหน้าเหมือนเดิม
“อืม ตอนนี้ก็ใกล้เย็นแล้วถึงเวลากลับคฤหาสน์กันได้แล้วล่ะ”
อาเรียเอื้อมมือออกมาจับที่แขนของเอริคเบาๆ
“ท่านพี่เราไปหาอะไรกินที่ตลาดอีกรอบแล้วค่อยกลับบ้านได้ไหมอ่ะ?”
อาเรียส่งสายตาไปทางเอริคพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“หึหึ ได้สิงั้นพวกเราไปหาอะไรที่ตลาดกินอีกรอบแล้วค่อยกลับคฤหาสน์แล้วกัน”
“จริงนะท่านพี่!งั้นเรารีบไปกันเถอะไม่งั้นเดี๋ยวตลาดจะปิดสักก่อน!!”
อาเรียเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันทีแล้วรีบจูงมือเอริคกลับไปที่ตลาดกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
เอริคเพียงแค่ยิ้มแล้วก็ส่ายหัวเล็กน้อยเท่านั้น แล้วเดินตามอาเรียไปพร้อมกับมีเอเลน่าเดินตามอยู่ด้านหลัง
938
