“สงสัยวันนี้ข้าดื่มจะหนักไปหน่อย ข้าเริ่มง่วงขึ้นมาแล้ว” 1 ในกลุ่มโจรที่นั่งดื่มกินอยู่ด้านนอกเอ่ยขึ้น
“ข้าเองก็เช่นกัน แต่มันช่างแปลกยิ่งนักปกติข้าดื่มยันเช้ายังไม่เมาแม้เพียงสักนิด” โจรอีกคนกล่าวเสริมอย่างเห็นด้วย
“คงเป็เพราะเหล้าครั้งนี้ท่านหัวหน้าเตรียมเหล้าอย่างดีไว้ต้อนรับท่านผู้นำ อาจจะเป็เหล้าที่แรงกว่าทุกครั้งก็เป็ได้”
“เช่นนั้นวันนี้ถือว่าไปลาภปากเขาพวกเรา ดื่มให้หนำใจไปเลยพวกเรา”
“เห็นด้วยๆ เอ้าดื่มม--”
ทุกคนต่างดื่มสุรากันต่อโดยไม่นึกสงสัยแม้เพียงเล็กน้อย เวลาผ่านไปไม่นานกลุ่มโจรด้านนอกเรือนก็พากันหลับใหลไม่ได้สติ กลุ่มโจรที่เฝ้าประตูด้านหน้าก็ไม่ได้สังเกตเห็นถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในค่าย จากนั้นชายหนุ่มที่สวมชุดสีดำสนิทก็ะโพุ่งทะยานลงมาที่พื้นอย่างเงียบเชียบไม่มีผู้ใดทันรู้ตัวแม้แต่คนเดียว ตาคมมองไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทพลางยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
“กว่ายาจะออกฤทธิ์ก็เสียเวลาไปมิใช่น้อย แต่ก็ยังดีที่ช่วยประหยัดแรงของข้าไปได้มากเช่นกัน” ชายหนุ่มกล่าวออกมาเมื่อนึกถึงเื่เมื่อวาน
.
1 วันก่อนหน้า
เขาได้แอบลอบเข้ามาในค่ายโจรอีกครั้งเพื่อใส่ยา 7 ก้าวเมามาย เป็ยาที่ทำมาจากสมุนไพรสามชนิดบนเขาซีอัน โดยนำเอาเห็ดพิษและสมุนไพรอีกสองชนิดไปตากให้แห้งแล้วนำมาบดให้ละเอียด เมื่อนำไปผสมกับสุราจะไร้สีไร้กลิ่นยากที่จะมีผู้ใดล่วงรู้ได้ ใช้เวลาครึ่ง่ยามยาจึงจะออกฤทธิ์ทำให้เหมือนอย่างคนเมาสุราและหลับไปในที่สุด ชายหนุ่มได้เข้าไปในเรือนที่ใช้เก็บสุราแล้วผสมลงไปจากนั้นจึงได้กลับออกไปเพื่อรอลงมือตามแผนการที่วางไว้ และเป็ไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่มีผู้ใดคิดว่าโดนวางยาแม้สักคน
ปัจจุบัน
ขายาวค่อยๆ สืบเท้าเข้าใกล้ประตูอย่างใจเย็น แต่กลับมีคนพุ่งออกมาจากประตูลอยตัวกลางอากาศชี้กระบี่มาทิศทางที่เขากำลังเดินเข้าไปหวังจะแทงให้ทะลุร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ชายหนุ่มเมื่อเห็นเช่นนั้นชักดาบออกมาอย่างรวดเร็วปัดป้องกระบี่แหลมคมออกไปอย่างง่ายดาย ตาคมมองภาพชายหนุ่มที่กำลังเดินออกจากเรือนอย่างพิจารณา
“เ้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่ามีคนจะลอบสังหารเช่นนั้นหรือ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมการปรากฏกายของมู่หยางที่เดินออกมานอกประตูเรือน
“เ้ารู้แล้วเช่นไร ต่อให้รู้แต่ทุกอย่างก็ไม่เปลี่ยนวันนี้เ้าต้องตายอยู่ที่นี่” จางิ่เอ่ยเสียงเข้มอย่างไม่เกรงกลัวแม้อีกฝ่ายจะรู้ทันแผนการของเขาก็ตาม
“เ้าคิดว่าข้าโง่ขนาดที่จะพาคนมาแค่นี้เช่นนั้นรึ ครั้งก่อนเ้าสังหารข้าไม่สำเร็จวันนี้คงเป็การดีสำหรับเ้าที่จะลงมืออีกครั้ง ข้าออกมานอกจวนจึงมีการคุ้มกันน้อยกว่าและเ้าก็ลงมาวันนี้ตามที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด” มู่หยางเอ่ยขึ้นพลางยิ้มเยาะเย้ยเหมือนอย่างผู้ชนะ
หลังจากที่มู่หยางกล่าวจบปรากฏชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งมีประมาณ 50 กว่าคนเข้ามาล้อมชายหนุ่มไว้เป็วงกลม แต่ละคนถือดาบคมกริบพร้อมอาวุธครบครันเหมือนเป็การเตรียมตัวมาเป็อย่างดี ชายชุดดำกลุ่มนั้นมองมาที่ชายหนุ่มเป็ตาเดียวแต่ทุกคนมีท่าทีที่ระวังตัวเป็อย่างมาก ถึงจะมีจำนวนคนมากกว่าแต่ก็ดูไม่ประมาทเลยแม้แต่น้อยเหมือนอย่างนักฆ่ามืออาชีพที่ฝึกฝนมาเป็อย่างดี
“คนของเ้าที่จวนข้าได้สำรวจจนแน่ใจว่าไม่มีการโยกย้ายแม้แต่คนเดียว คงเป็คนที่ชักใยอยู่เื้ัเ้าสินะ เป็ข้าเองที่ประมาทคนผู้นั้นเกินไป” จางิ่เอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปสักครู่เมื่อเขาประเมินสถานการณ์ก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่เื้ัมู่หยางต้องเป็ผู้มีอำนาจในราชสำนักเป็แน่ ไม่เช่นนั้นคงเป็การยากที่จะสามารถรวบรวมนักฆ่ามากมายเช่นนี้และเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วยากแก่การตรวจสอบเหมือนอย่างรู้มาก่อนว่าเขาจะลงมือ ‘หรือมีไส้ศึกอยู่ในหน่วยหยางโจวเช่นนั้นหรือ ข้าจะต้องสืบให้ได้ว่ามันเป็ผู้ใด’ ชายหนุ่มกล่าวกับตนเองในใจ
“เ้ารู้มากเกินไปแล้ว เห็นทีข้าคงเก็บเ้าไว้ไม่ได้แล้ว จัดการ!!” มู่หยางหันไปสั่งกลุ่มชายชุดดำเสียงเข้ม ก่อนจะเดินออกไปพร้อมลูกน้องอีก 10 กว่าคนที่กำลังขนกล่องไม้ตามเขาไปด้วย
สิ้นเสียงมู่หยางกลุ่มชายชุดดำต่างพุ่งเข้าหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็วหวังจะจบชีวิตเขาลงให้ได้ ชายหนุ่มะโพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศเพื่อหลบการโจมตีจากนั้นตวัดดาบอย่างรวดเร็วเกิดเป็เหมือนคลื่นพลังฝ่าอากาศเฉือนเข้าที่คอชายฉกรรจ์กว่า 3 คนเสียชีวิตทันที ระหว่างอยู่กลางอากาศเขาได้เปลี่ยนทิศทางพุ่งตรงไปที่กลุ่มคนร้ายหมุนตัวเหมือนดั่งพายุตวัดดาบสังหารชายชุดดำไปอีกจำนวนหนึ่ง
“จัดขบวนรบกรงเล็บอินทรี” เมื่อเห็นท่าไม่ดีหัวหน้าชายชุดดำเอ่ยสั่งเสียงเข้มเพื่อจัดรูปแบบพร้อมรบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้นคนร้ายทั้งหมดต่างรีบเร่งจัดเตรียมขบวนตามหัวหน้าเอ่ยสั่งการ เพียงพริบตาทุกคนก็เตรียมตัวกันเสร็จสิ้นเหมือนชำนาญเป็อย่างมาก ภาพที่ได้เห็นทำให้จางิ่ถึงกับใอ้าปากค้าง ‘นี่มัน!! ขบวนรบกรงเล็บอินทรีจริงๆ คนพวกนี้เป็ใครกันแน่คนที่เป็ค่ายกลนี้มีเพียงองครักษ์เกราะดำที่ขึ้นตรงต่อราชวงศ์เท่านั้นหรือว่าคนที่อยู่เื้ัเื่นี้จะเป็คนในราชวงศ์เช่นนั้นหรือ’
“ข้าเห็นมากเช่นนี้พวกเ้าคงไม่มีทางปล่อยให้ข้ารอดไปได้เช่นนั้นสินะ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
“เ้ารู้มากเกินไปแล้ว พวกข้าคงปล่อยเ้ารอดชีวิตกลับไปไม่ได้” หัวหน้าคนร้ายตอบกลับเพราะเมื่อเห็นค่ายกลนี้ก็เท่ากับรู้ฐานะของพวกเขา เช่นนั้นคงปล่อยชายหนุ่มให้มีชีวิตรอดต่อไปไม่ได้
ไม่รอช้าจางิ่พุ่งทะยานเข้าหาคนร้ายอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเข้าใกล้เขาใช้อาวุธลับยิงเข็มพิษนับ 10 เล่มออกมาอย่างไม่ให้พวกมันทันรู้ตัว เข็มแหลมแทงทะลุร่างในคราเดียวจากนั้นพิษที่เคลือบไว้ก็เริ่มออกฤทธิ์ทำให้สังหารคนเ่าั้ไปนับ 10 คน เมื่อร่างตรงหน้าล้มลงกองกับพื้นชายหนุ่มไม่รอช้าขว้างมีดสั้นคมกริบแทงเข้าที่หน้าอกคนร้ายล้มลงคนแล้วคนเล่า การต่อสู้ยืดเยื้อยาวนานเกือบครึ่งชั่วยามร่างคนร้ายคนสุดท้ายก็ได้ล้มลง ชายหนุ่มเองก็ได้รับาเ็ที่ท้องและโดนฟันที่แขนเช่นเดียวกัน ร่างที่อ่อนแรงเดินอย่างทุลักทุเลเพื่อจะกลับไปที่พักของตน ระหว่างข้ามแม่น้ำจากาแและเสียเืไปมากชายหนุ่มจึงได้หมดสติล้มลงไปในที่สุด
.
“ถิงถิงเ้าเตรียมรถม้าไว้แล้วใช่หรือไม่” เสียงหวานเอ่ยกระซิบกับบ่าวรับใช้เพื่อไม่ให้มีใครเข้ามาได้ยินที่ทั้งคู่พูดคุยกัน
“คุณหนูท่านจะออกไปจริงๆ หรือเ้าคะ ถ้านายท่านกับนายหญิงรู้เข้าเป็ข้าที่ซวยนะเ้าคะ” สาวน้อยเอ่ยอย่างอ้อนวอนต่อผู้เป็นาย
“กว่าท่านพ่อท่านแม่จะกลับก็ตอนเย็นโน้น ถ้าพวกเรากลับมาให้ทันก่อนท่านพ่อท่านแม่จะกลับมา เช่นนี้ก็ไม่มีทางรู้แล้วเ้าเชื่อข้าเรารีบไปกันเถอะ” ฟู่อี้เฉินกล่าวอย่างอธิบายกับสาวใช้ข้างกายเพื่อให้นางคล้อยตาม
“แต่คุณหนู…..”
“ถ้าเ้าไม่ไปด้วย เช่นนั้นข้าจะออกไปคนเดียวก็ได้ อาจจะเจอก็สัตว์มาทำร้ายหรือเจอคนไม่ดีเข้ามาก่อกวนข้าก็ไม่เป็ไรเ้าไม่ได้เป็ห่วง ฮือ ฮื้อ ฮือ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นพลางแกล้งร้องไห้อย่างไม่จริง
“เช่นนั้นข้าจะตามคุณหนูไปด้วยเ้าค่ะ แต่ท่านต้องนำผู้คุ้มกันไปด้วยนะเ้าคะ” ถิงถิงกล่าวอย่างจำใจตามผู้เป็นายไปด้วย
“เย้ เช่นนั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ” หญิงสาวกล่าวอย่างดีใจราวกับเด็กน้อยที่แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นได้สำเร็จ
เมื่อโน้มน้าวถิงถิงได้สำเร็จหญิงสาวก็ค่อยๆ แอบลักลอบเดินออกจากจวนอย่างไม่ให้บ่าวรับใช้คนอื่นรู้ เมื่อออกมาได้สำเร็จก็เตรียมตัวขึ้นรถม้าเพื่อออกเดินทาง โดยนอกจากถิงถิงสาวใช้คนสนิทแล้วยังมีผู้คุ้มกันอีก 4-5 คนติดตามหญิงสาวไปด้วยเพื่อคอยดูแลความปลอดภัยให้แก่นาง
...........................................
โดนขนาดนั้นอิพี่จะเป็อะไรมากไหมนร๊าาาาา
เื่นี้ไรท์ตั้งใจเขียนมากๆ เลยนร้าา หวังว่ารี๊ดทุกคนจะมีความสุขในการอ่าน อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจไรท์้ด้วยนะทุกคน