แอน ลูเซน เมีย เป็พยาบาลอายุ 24 ปี เธอสวมแว่นสายตาสั้นและมีผมสีแดงสวยงาม นอกจากนี้แล้วนิสัยของแอนคือป็นผู้หญิงที่ขี้อายแต่มีจิตใจที่เมตตามากๆทำให้เธอเลือกที่จะมาทำงานที่โรงพยาบาลในฐานะนางพยาบาล เธอเป็ที่โปรดปรานและนับถือของผู้ป่วยหลายๆคนรวมถึงหมอและพยาบาลคนอื่นๆอีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นแอนกลับไม่ค่อยมีเพื่อนเยอะสักเท่าไหร่เหตุก็เพราะงานที่เธอทำนั้นแทบจะไม่มีเวลาพักเลยแม้แต่น้อย จนกระทั้งวันหนึ่งเธอได้พบกับหมอนิติเวชคนใหม่ที่ชื่อว่า เซบาสเตียน ในขณะที่แอนกำลังนั่งรับประทานอาหารเที่ยงอยู่นั้น เซบาสเตียนก็เดินเข้ามาหาเธอและพูดว่า
"คุณคงเป็พยาบาลที่เขาพูดถึงสินะครับ แอน ลูเซน เมีย ใช่ไหมครับ?" เซบาสเตียนพูดและยิ้มให้แอน
"คะ..ค่ะ" แอนพูดแบบเขินๆ นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้เห็นหน้าของหมอเซบาสเตียน เขามีหน้าตาที่หล่อเหลาและผมบลอนด์ที่สวยงาม
"ผมมีชื่อว่า เซบาสเตียน สแตนด์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" เขายิ้มให้แอน แอนพูดไม่ออกและได้นั่งจ้องหน้าของเขา
"เอ่อ..พยาบาลแอน?..คุณโอเคไหมครับ หน้าคุณแดงเชียว" เซบาสเตียนพูดก่อนจะนำมือของตัวเองไปแตะหน้าผากของแอน แอนสะดุ้งและรีบลุกขึ้นทันที
"มะ..ไม่เป็ไรค่ะ..ฉันไม่เป็ไรจริงๆค่ะคุณหมอ" เธอพยายามเรียกความมั่นใจและพูดกับเซบาสเตียน
"ขอโทษนะค่ะ..แต่ฉันต้องรีบกลับไปเขาแผนกแล้วค่ะ" แอนพูดก่อนที่เธอจะรีบวิ่งหลบหน้าหมอเซบาสเตียน เซบาสเตียนหันไปมองหน้าแอนและยิ้มให้กับเธอ แอนรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำและเธอพยายามเก็บอาการของเธอ เธอล้างหน้าล้างตาก่อนจะมองไปที่กระจก
"พึ่งเจอกันครั้งแรกก็จับหน้าเราแล้วหรอเนี่ย" แอนพูดกับตัวเองก่อนจะพยายามดึงสติ
"ไม่หรอก..เขาจะชอบเราได้ยังไง..เราเฉิ่มซะขนาดนี้" แอนพูดพร้อมกับหัวเราะพลางๆ เธอคิดว่าคุณหมอเขาอาจจะแค่ใที่จู่ๆแอนก็หน้าแดงขึ้นมาเลยเป็ห่วงและเขาอาจไม่ได้คิดอะไรกับเธอ เธอคิดเอาไว้ในใจก่อนที่เธอจะกลับไปทำงานอีกรอบ ผ่านไปได้หนึ่งอาทิตย์ในขณะที่แอนกำลังทำงา่นของเธออยู่ เธอก็ได้เจอกับคุณหมอเซบาสเตียนระหว่างทางอีกครั้ง แอนพยายามที่จะหลบหน้าหมอคนนั้นแต่เซบาสเตียนเห็นเธอพอดี
"อรุณสวัสดิ์ครับ พยาบาลแอน" เขายิ้มให้แอน แอนพยายามรวบร่วมความกล้าก่อนที่เธอจะทันกลับไปหาหมอคนนั้น
"อะ..อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหมอ" เธอพยายามยิ้มให้กับเขา ทั้งคู่ยื่นจ้องหน้ากันอยู่สักพักก่อนที่เซบาสเตียนจะพูดว่า
"เอ่อ...เย็นนี้คุณว่างไหมครับ" พอแอนได้ยินอย่างนั้นใจของเธอก็เต้นไม่หยุด เขาจะชวนเราไปกินข้าวรึเปล่านะ นี่คือสิ่งที่เธอคิดในใจ ไม่หรอกๆเขาอาจจะหมายถึงเื่อื่นก็ได้ เธอเถียงกับตัวเองอยู่สีกพักก่อนจะตอบไปว่า
"วะ..วะ..ว่างค่ะ.." เธอพูดเสียงสั้นๆ เซบาสเตียนคว้ามือของแอนก่อนที่เขาจะพูดออกมา
"ดีเลยครับ เพราะผมอยากจะชวนคุณไปรับประทานมื้อเย็นกับผมพอดีเลยครับ" 'จับมือเลยหรอ!!!' เธอคิดในใจ หน้าของเธอแดงเหมือนมะเขือเทศ พยาบาลและคนรอบข้างที่เห็นต่างก็ยิ้มให้กับความน่ารักของคู่นี้
"คุณแอนสามารถไปได้ใช่ไหมครับ?" เซบาสเตียนพูด แอนสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตอบไปว่า
"ได้ค่ะ" เธอยิ้มให้เขา ในเย็นวันนั้นแอนมารอเซบาสเตียนที่ลานจอดรถ เธอนั้นรอมาได้เกือบจะชั่วโมงแล้วแต่เธอก็ไม่คิดจะกลับไปก่อน เธอมั่นใจว่าหมอเซบาสเตียนต้องมาแน่ๆและเขาก็มาจริงๆ
"ขอโทษด้วยนะครับเผอิญว่างานของผมวันนี้นานกว่าที่คิดน่ะครับ" เซบาสเตียนพูดพร้อมทำสีหน้ากังวล
"มะ..ไม่เป็ไรหรอกค่ะ..ฉันเองก็พึ่งมารอเหมือนกันน่ะค่ะ คุณหมอไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ" เธอโกหกเซบาสเตียนเพราะไม่อยากให้เข้ารู้สึกผิด เซบาสเตียนยิ้มให้กับแอนและทั้งสองคนก็ขึ้นรถไปทานมื้อเย็นด้วยกันที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง พวกเขาได้พูดคุยและทำความรู้จักกันมากขึ้น จนเซบาสเตียนสารภาพรักกับแอน
"เอาตรงๆนะครับ...ั้แ่ที่ผมได้ยินถึงนางพยาบาลที่มีจิตใจดีและชอบช่วยเหลือผู้อื่นผมก็อยากจะเห็นหน้าคนๆนั้นขึ้นมาทันทีและพอผมได้เห็นคุณครั้งแรก ผมก็รู้เลยว่าคุณสวยกว่าที่ผมคิดเอาไว้ซะอีก" เซบาสเตียนพูด แอนรู้สึกดีใจและเขิลในเวลาเดียวกัน เพราะความเป็จริงแล้วเธอเองก็แอบชอบหมอเซบาสเตียนเหมือนกัน
"ฉันเองก็...แอบชอบคุณหมอมาสักพักแล้วล่ะค่ะแต่ไม่รู้ว่าจะไปบอกยังไงดี" พอเซบาสเตียนได้ยินดังนั้นเขาก็รู้สึกกดีใจเป็อย่างมาก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆและบอกแอนไปว่า
"ถ้าไม่รังเกียจพรุ่งนี้คุณแอนสนใจมาทานมื้อเย็นที่บ้านของผมได้ไหมครับ" เขาพูดและมองไปที่แอน แอนรู้สึกยินดีเป็อย่างมาก เธอพยักหน้าและรีบตอบตกลงทันที
"ดีเลยครับงั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวผมจะไปรับคุณแอนที่บ้านนะครับ" เซบาสเตียนพูด หลังจากนั้นเขาก็พาแอนไปส่งที่บ้านของเธอก่อนจะโบกมือลากัน พอแอนมาถึงบ้านเธอไม่เคยรู้สึกตื้นเต้นหรือดีใจเท่านี้มาก่อน เธอรีบหาชุดสำหรับที่จะใส่ในวันพรุ่งนี้ เธอแทบจะนอนไม่หลับเลยเพราะความตื่นเต้นนี้ นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตของเธอที่ได้รู้สึกดีแบบนี้
เช้าวันต่อมาแอนได้รีบไปที่ร้านทำผมและแต่งหน้าของเธอ ช่างเสริมสวยได้พูดคุยกับเธอและรู้สึกยินดีกับเธอด้วย ในขณะที่แอนกำลังกลับบ้านเธอเหม่อลอยเื่เซบาสเตียนเกินไปจนเผลอไปชนกับผู้ชายคนหนึ่งเข้า
"เห้ย..นังนี่มองไม่ดูตาม้าตาเรือเลยรึไงกันห้ะ!!" เขาเป็ชายรูปร่างใหญ่และดูเหมือนเขาจะเมาด้วย
"ขอโทษค่ะฉันเดินไม่ระวังเอง" แอนรีบพูดขอโทษแต่ชายคนนั้นมองดูเธอและยิ้มก่อนที่เขาจะพูด
"จะว่าไปเธอก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เขาพูดและเริ่มเอามือเข้ามาใกล้แอน
"ยะ..อย่านะค่ะ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ" เธอพูดและค่อยๆถอยหลังแต่เหมือนชายคนนั้นจะไม่ฟัง เขายังคงเดินเข้ามาแต่แล้วพอเขาจะจับตัวของแอนก็มีใครบางคนมาจับแขนเขาเอาไว้
"เอ๊ะ..?" แอนส่งเสียงออกมา เขาเป็ชายที่หน้าตาดีใส่แจ๊คเก็ตสีดำ ผมของเขานั้นมีสีแดงเหมือนกับเธอไม่ผิด
"เห้ย..แกคิดว่าแกเป็ใครวะ" ชายขี้เมาคนนั้นพูดใส่ชายที่ใส่แจ๊คเก็ต แต่พอเขากำลังจะต่อยชายที่ใส่แจ๊คเก็ตชายขี้เมาก็กรีดร้องก่อนจะรีบวิ่งหนี แอน
งงอยู่สักพักก่อนที่เธอจะพูดออกมา
"เอ่อ..ขอคุณมากนะคะ" เธอบอกกับชายคนนั้น เขาหันมาหาเธอและยิ้มให้เธอก่อนจะพูดออกมาว่า
"น่าสนใจดีนี่ วันนี้คงเป็วันสำคัญสำหรับเธอมากๆสินะ" เขาเดินเข้ามาหาเธอ
"เพราะว่าวันนี้เธอกำลังจะได้ชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม" สิ่งที่เขาพูดทำให้แอนรู้สึกสับสนและทำตัวไม่ถูกก่อนที่โทรศัพท์ของเธอจะดังขึ้น พอเธอรีบหยิบโทรศัพท์และเงยหน้าขึ้นมาชายคนนั้นก็หายไปแล้ว เธองงกว่าเดิมอีกว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรับสายโทรศัพท์คนที่โทรมาหาเธอคือเซบาสเตียนนั้นเอง
"แอนคุณอยู่ไหนหรอครับ ผมมารอหน้าบ้านคุณแล้ว" แอนใมากเพราะตอนที่เธอออกมาพึ่งจะ 11 โมงเช้าอยู่เลย เธอดูเวลาที่มือถือของเธอและพบว่าตอนนี้เวลา 6 โมงเย็นแล้วและนี่เป็เวลาที่เธอนัดไว้กับเซบาสเตียน เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เธอจะบอกกับเซบาสเตียนว่า
"ขอโทษทีค่ะ เผอิญชั้นออกมาซื้ออะไรบางอย่างน่ะค่ะเลยอาจจะเผลอไปหน่อย" เธอพูดออกมาและหัวเราะเบาๆ
"ไม่เป็ไรครับ ว่าแต่แอนอยู่ที่ไหนหรอเดี๋ยวผมไปรับก็ได้ครับ" เซบาสเตียนพูด หลังจากที่แอนบอกเส้นทางและเซบาสเตียนมาถึงเขาก็ได้ชมแอนทันทีที่เขาเห็นแอน
"ว้าว..วันนี้คุณสวยมากๆเลยนะครับแอน" เขาพูดออกมา
"ขอบคุณมากๆค่ะ" แอนพูดและยิ้มให้กับเขา เมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงบ้านของเซบาสเตียน แอนรู้สึกอึ้งมากๆเพราะบ้านของเขาเหมือนกับคฤหาสน์ต่างจากบ้านพักอพาร์ทเม้นของเธออย่างสิ้นเชิง เซบาสเตียนจอดรถแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูให้แอน
"เชิญครับ" เขายิ้มให้กับแอน แอนยิ้มกลับและจับมือเซบาสเตียน ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านของเซบาสเตียนและเริ่มรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน พวกเขาดูเหมือนคู่รักที่คบกันมานานมากๆ แอนหัวเราะและรู้สึกว่านี่เป็่เวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอเลย เซบาสเตียนบอกกับแอน
"หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ผมมีอะไรอยากให้คุณดูหน่อยน่ะครับ" เซบาสเตียนยิ้มและพูดไปที่แอน แอนยิ้มกลับใส่เขาแต่เธอรู้สึกได้ว่ารอยเย็มของเขาคราวนี้มันต่างจากรอยยิ้มอื่นๆ มันดูเหมือนมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่
แอนเดินตามเซบาสเตียนมาตามทางเดินจนทั้งคู่มาหยุดที่หน้าประตูห้องใต้ดินของเซบาสเตียน เขาเอากุญแจมาไขประตูและเปิดออก บรรยากาศในห้องนั้นมืดมากๆและมีกลิ่นอับที่แรงมากๆต่างจากบรรยากาศที่ห้องโถงอย่างสิ้นเชิง แอนเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เธอมองหน้าเซบาสเตียนและเขากำลังเดินเข้าไปในห้องนั้น เขาหันมาหาเธอและพูดขึ้นมา
"มาสิครับ" เขายื่นมืออกไปหาแอน แอนยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะจับมือและเดินตามเขา เธอพยายามคิดบวกเข้าไว้ว่า อาจจะเป็ของขวัญเซอร์ไพรก็ได้หรือเขาอาจจะขอเราแต่งงานก็ได้ เธอพยายามคิดแบบนี้แต่ในอีกใจหนึ่งเธอก็กลัวว่าเซบาสเตียนจะทำอะไรรึเปล่า พอแอนและเซบาสเตียนเดินมาถึงห้องใต้ดินเซบาสเตียนบอกว่าให้เธอหลับตาเพราะเขามีอะไรอยากจะให้เธอดู แอนจึงหลับตาและรอให้เซบาสเตียนบอกให้ลืมตา ในขณะที่เธอหลับตา เธอก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าในห้องนั้น 'กลิ่น..มันเหมือนกับ....ศพ!!!' พอเธอคิดอย่างนั้นเธอก็ลืมตาทันที สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือกองศพของผู้หญิงจำนวนมากและศพเ่าั้ต่างสูญเสียอวัยวะบางอย่างเช่น แขนหรือขา ไปทุกตัว เธอพยายามจะกรี๊ดออกมาแต่เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรทุบที่หัวของเธอทำให้เธอสลบไป ต่อมาแอนเริ่มรู้สึกตัวเธอลืมตาขึ้นมาและพบว่าตัวเองนั้นถูกจับใส่เสื้อผู้ป่วยและถูกมัดเอาไว้กับเตียง แอนพยายามสะบัดให้เชือกหลุดแต่ก็ไม่เป็ผล เธอได้ยินเสียงคนกำลังเดินมา คนๆนั้นสวมเสื้อผ่าตัดทางการแพทย์ เขาค่อยๆเดินมาหาเธอพร้อมกับเข็มฉีดยา แอนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครเธอเลยพูดออกไป
"คุณทำแบบนี้ทำไม เซบาสเตียน" เธอถามด้วยความกลัว เซบาสเตียนหัวเราะและพูดกับเธอ
"ไม่ต้องห่วงนะแอนเดี๋ยวยานี้จะทำให้คุณรู้สึกผ่อนคลายเอง" เขาฉีดยาบางอย่างไปที่แอน เธอรู้สึกอ่อนเพลียไม่มีเรี่ยวแรง เซบาสเตียนมองไปที่เธออีกครั้งและหยิบมีดออกมา เขาแทงไปที่หัวใจของเธอ แทนที่แอนจะร้องด้วยความเ็ปแต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น สิ่งสุดท้ายก่อนที่เธอจะหลับไปก็คือกองเืที่ไหลท่วมหน้าอกของเธอ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา แอนเริ่มรู้สึกตัว เธอลุกขึ้นนั่งและพยายามนึกให้ออกว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรู้สึกได้ว่ามีอะไรแปลกๆเกี่ยวกับตัวเธอ เธอรู้สึกว่าตัวเธอนั้นสูงขึ้นและตาข้างขวาของเธอนั้นเป็รูกลวงพอเธอมองดูรอบๆตัวเธอทั้งแขนและขาของเธอนั้นต่างเต็มไปด้วยรอยเย็บทั้งตัว เธอใช้เวลาไม่นานที่จะเรียกความจำกลับมาและรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเธอ
"ที่รัก....คุณตื่นแล้วเหรอ" เสียงนี่ เสียงของไอ้บ้าเซบาสเตียน เธอพูดกับตัวเอง เธอกัดฟันและกำมืออย่างเคียดแค้น เธอไม่พูดอะไรทั้งสิ้นและเดินขึ้นไปหาเซบาสเตียน
"โอ้วแอน คุณช่างสวยงามเหลือเกิน" เซบาสเตียนพูดและส่งสายตาอันโรคจิตใส่แอน
"มานี่สิครับ มาเต้นรำกับผมสิ" เขาพูดพร้อมยื่นมือให้แอน แอนเงียบและตามน้ำต่อไป ทั้งคู่เต้นรำกันไปได้สักพักก่อนที่เซบาสเตียนจะเผยธาตุแท้ออกมา
"คุณรู้รึเปล่าว่าการเป็หมอแบบผมมันเงียบเหงาแค่ไหน รอบๆตัวมีแต่ศพที่ไร้ิญญา ผมพยายามหาคนพูดคุยก็แทบไม่มี หาผู้หญิงคนไหนก็ไม่มีใครตรงตามที่ผม้าสักอย่าง จนกระทั้่งผมได้เห็นคุณ" แอนก็ยังเงียบและฟังเซบาสเตียนเล่าเรื่อราวของเขาต่อ
"อย่าว่าผมเลยนะ แต่คุณในตอนนั้นก็ยังไม่สมบูรณ์แบบสักเท่าไหร่ ผมเลยหาวิธีที่จะสร้างคนรักที่ผม้าออกมาให้ได้และคุณก็ได้ทำให้ความฝันของผมเป็จริง" เซบาสเตียนพูดก่อนจะกอดแอน แอนก็ยังคงไม่พูดอะไรสักอย่างและส่งสายตารังเกียจใส่เซบาสเตียน
"คราวนี้เหลือแค่คุณทำอย่างที่ผมทำกับคุณและเราจะได้อยู่ด้วยกันไปชั่วนิรันดร์" เขาพูดและหัวเราะเหมือนคนบ้า แอนมองเขาและแสยะยิ้มที่มุมปากก่อนที่เธอนั้นจะเอามีดผ่าตัดที่เธอซ่อนเอาไว้ปาดไปที่คอของเซบาสเตียน เซบาสเตียนใและทรุดลงอย่างรวดเร็วเขาพยายามใช้มือห้ามเืเอาไว้ เขามองไปที่แอนด้วยสายตาหวาดกลัว
"เป็อะไรไปคะที่รัก...กลัวชั้นหรอ?" เธอพูดก่อนจะเอามีดแทงไปที่ขาของเซบาสเตียน เขาพยายามจะร้องแต่ก็ร้องไม่ออกเพราะาแที่คอ
"ชั้นไม่รู้ว่าจะโกรธคุณหรือขอบคุณคุณดีที่ทำให้ชั้นเป็แบบนี้" เธอหยุดพูดและเอามีดไปหยุดที่หน้าอกของเซบาสเตียน
"เพราะว่าฉันในตอนนี้ไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต" เธอพูดและกรีดหน้าอกของเซบาสเตียนยาวไปจนถึงท้องของเขา เซบาสเตียนตายทันที เครื่องในทุกๆอย่างของเขาไหลออกมาจากาแ แอนรู้สึกได้เลยว่าร่างใหม่ของเธอนั้นทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นและรู้สึกดีอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะเวลาที่เธอได้เริ่มชำแหละและสับร่างของคนอื่น หลังจากที่เธอชำแหละร่างของเซบาสเตียนจนละเอียดแล้ว เธอได้ไปอาบน้ำและล้างเืออกจากตัวให้หมด เธอเดินรอบๆบ้านของเซบาสเตียนเพื่อหาเสื้อผ้าใส่ก่อนจะเจอเสื้อพยาบาลสีดำวางเอาไว้บนโต๊ะพร้อมกับจดหมายอะไรบางอย่าง เธอเดินไปและหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน จดหมายนั้นเขียนข้อความสั้นๆว่า
"ของขวัญสำหรับชีวิตใหม่" จดหมายนั้นลงชื่อคนส่งแค่ตัวอักษรตัวเดียว "Z" แอนยิ้มและหยิบเสื้อนั้นมาใส่ เธอใช้ผมของเธอปิดซ้อนตาข้างขวาที่เป็รูและเธอเดินไปหยิบอุปกรณ์ในห้องเก็บของของเซบาสเตียนและได้ไปเจอเลื่อยอันหนึ่ง เธอหยิบเลื่อยนั้นและเดินออกมาจากบ้านเซบาสเตียน เธอมองไปรอบๆแล้วเห็นคู่รักคู่หนึ่งกำลังเดินมาด้วยกัน เธอมองไปที่พวกเขาก่อนจะมีเสียงในหัวบอกเธอว่า
"ฆ่าพวกมันให้หมด"
เธอยิ้มและสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที เธอวิ่งใส่คู่รักคู่นั้นอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องของพวกเขาดังลั้นบวกกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของแอน ตอนนี้แอน
ลูเซน เมีย ผู้มีจิตใจดีมีเมตตาและเป็ที่รักของทุกๆคนได้ตายไปแล้ว ตอนนี้มีแต่พยาบาลจากนรก แอน เท่านั้น
3K
