ผมเห็นใครบางคนนอนอยู่ในอ้อมแขน.......ผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ในอ้อมแขนของผมดวงตาของเธอมีสีแดงสว่าง เส้นผมสีขาวทอดยาวไปถึงเอว ทำไม ผมรู้สึกว่าเธอกำลังจะหายไป.......ตลอดกาล
??? เธอกำลังพูดอะไรบางอย่าง ไม่ได้ยินเลย........
ความรู้สึกปนกันมั่วซั่วไปหมด โกรธงั้นหรอ หรือว่าเศร้า กำลังเสียใจ? เกลียดชัง
ภาพที่ผมเห็นมันดูเลือนรางราวกับอยู่ในฝันอ่า งั้นสินะ
-------ผมฝันอยู่สินะ-------หรือที่จริงแล้วผมแค่กำลังหลอกตัวเอง--------
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ทั้งคืน แสงแดดยามเช้าตกกระทบลงบนเตียงอย่างอ่อนโยนหมู่นกกำลังขับร้องบทเพลงเพื่อปลุกโลกจากราตรีอันยาวนาน
ผ้าห่มเริ่มขยับ บนเตียงเริ่มมีการเคลื่อนไหว
“ห้าว~~~~~~~~ ”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นและส่งเสียงร้องอยู่บนเตียง
“เช้าแล้วหรอเนี่ย กลางคืนมันสั้นจังเลยน้า~~~ ”
เด็กหนุ่มบ่นอยู่ในสภาพที่หลับตาและทำท่าเหมือนจะทิ้งตัวลงไปบนที่นอนอีกครั้ง
“โอ๊ะ! วันนี้มีงานต้องทำนี่! ”
ตัวที่เกือบจะถึงที่นอนแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งขี้นมาอย่างแรงเด็กหนุ่มรีบลุกลงมาจากเตียงในสภาพที่ยังเดินโซเซเขารีบตรงไปล้างหน้าที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
!!ปึก!!
หัวของเด็กหนุ่มฟาดประตูห้องน้ำส่งเสียงดันลั่น
“ใครเขามาปิดประตูไว้กันเนี่ยฉันรีบอยู่นะ!!”
เด็กหนุ่มรีบเปิดประตูด้วยความร้อนรนมุ่งตรงไปยังอ่างล้างหน้าในทันที
เขาก้มลงล้างหน้าอยู่สักพักหนึ่งใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำทำให้หน้าของเขากลับมาดูมีชีวิตชีวา อีกครั้ง ตาที่เคยปิดไว้ลืมขึ้นมามองโลกใบนี้แล้วใบหน้านั้นจ้องกับตัวเองในกระจก
“วันใหม่แล้วนะ โบนาเลีย ”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโบนาเลียหลังจากจ้องกับตัวเองได้สักพักเขาก็รู้สึกตัวขึ้นมาว่าต้องรีบแล้ว
โบนาเลียรีบใส่ชุดที่ชอบใส่เป็ประจำเสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้น รองเท้ารัดส้นและเสื้อคลุมสีดำตัวโปรดหลังจากแต่งตัวจนเรียบร้อยโบนาเรียจึงรีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ววิ่งไปยังหน้าประตูแล้วเปิดออกอย่างรวดเร็ว
“--สวยจังนะ-- ”
คำพูดนั้นออกมาจากปากของโบนาเลียโดยที่เขาไม่รู้ตัวทิวทัศน์ที่เห็นรายล้อมไปด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ มีทุ่งโล่งกว้างที่มองเห็นอยู่ไม่ไกล ท้องฟ้าสีครามปกคลุมไปทั่วถนนเส้นเล็ก ๆ ในหมู่บ้านมีผู้คนเดินสัญจรผ่านไปผ่านมา ทุกอย่างช่างดูธรรมดา ผู้ชายที่มีหูแมวผู้หญิงที่มีเขาแหลม เด็ก ๆ ที่มีขนนกปกคลุมตัว ทุกอย่างคือความธรรมดาของโลกใบนี้โลกซึ่งมีเื่ไม่ธรรมดาที่ก่อให้เกิดความธรรมดาถ้าจะให้ยกตัวอย่างก็อาจจะอย่างเช่น <เวทย์มนต์> ยังไงล่ะ
ความไม่ธรรมดาพัดพาให้โลกดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
.............พร้อมกับบางเื่ราวที่ยังคงดำเนินต่อไปเช่นกัน..............
83
