มู่ไห่เฉินหลังจากใช้วิชาตัวเบาไต่ขึ้นตามสายน้ำตกมาจนถึงเบื้องบนได้ เขาพบลานหินเล็ก ๆ ข้างลำธาร สายน้ำใสไหลเอื่อยผ่านโขดหินเรียบเนียนที่ถูกขัดเกลาด้วยกาลเวลา ที่นี่เงียบสงบ ร่มรื่น และเย็นสบาย ราวกับถูกแยกออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
เขาหันกลับไปมองตามลำธารไหลไปสุดทาง ก่อนสายตาจะสะดุดกับสตรีร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ซูเหมยหลินยืนหันหน้าไปทางแนวเขา ดวงอาทิตย์สีแดงฉานยามเย็นทอดแสงอยู่เื้ันาง เงาร่างบางตัดกับแสงตะวันยามตกดินได้อย่างงดงาม นางหันกลับมาเรียกชื่อมู่ไห่เฉิน น้ำเสียงแ่เบา ทว่าในห้วงสายตานั้นกลับสะกดทุกอย่างไว้ไม่เคลื่อนไหว
ภาพตรงหน้าราวกับหลุดออกมาจากความฝัน
เทพธิดา ตะวันตกดิน และแนวเขากว้างใหญ่ที่ทอดตัวสลับซับซ้อนสุดสายตา ทุกอย่างซ้อนทับกันอย่างพอดีจนหัวใจมู่ไห่เฉินสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว
ชาติที่แล้ว เขาเองก็เคยฝันอยากมีใครสักคน เคียงข้างกันออกเดินทางไปชมทิวทัศน์เช่นนี้
ทว่าทุกเช้าที่ลืมตาขึ้นกลับมีเพียงงาน งาน และงาน
จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ความฝันเ่าั้ก็ยังไม่เคยกลายเป็ความจริงเลยสักครั้ง
ขออีกแค่สักนาที อีกแค่ครู่หนึ่งก็ยังดี มู่ไห่เฉินอยากอยู่ในภวังค์เช่นนี้อีกสักหน่อย อยากปล่อยให้สมองโล่ง ๆ ปล่อยวางทุกอย่าง ไม่นึกคิดสิ่งใด
ซูเหมยหลินเมื่อเห็นว่าศิษย์น้องไม่ตามมา นางก็ยิ้มอย่างเข้าใจก่อนจะนั่งลงบนก้อนหินเหนือน้ำตกเพื่อชมตะวันตกดิน
ไม่นานนักมู่ไห่เฉินก็ค่อย ๆ เดินเข้ามานั่งอยู่เคียงข้าง กลิ่นไม้สนอ่อน ๆ ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูผ่อนคลาย
“ศิษย์พี่ท่านรู้จักสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร”
นางยิ้มและตอบอย่างเรียบง่าย หลายปีก่อนนางแค่อยากหาที่ฝึกวิชาเงียบ ๆ วันหนึ่งลองขึ้นมาเหนือน้ำตกก็ถึงได้รู้ว่ามีสถานที่ที่งดงามเช่นนี้
“ตอนนั้นข้าก็เป็เช่นเ้าเหมือนเมื่อครู่”
ศิษย์พี่พูดออกมาด้วยใบหน้าที่เปียมสุขก่อนจะเล่าต่อว่า ครั้งนั้นนางพบเจอศิษย์พี่ในสำนักผู้หนึ่งที่นี่ เขาทำเหมือนว่าข้านั้นได้พบเจอสถานที่ลับของเขา ใบหน้าเขาดูเหมือนไม่พอใจนัก แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้
หลังจากนั้นข้าก็มาที่นี่บ่อยครั้ง ได้ประลองฝีมือกับเขาก็หลายครา แม้ฝีมือเขาจะไม่ค่อยได้เื่ได้ราว แต่เจตนารมณ์ของเขายิ่งใหญ่มากเลยทีเดียว
“แล้วศิษย์พี่ผู้นั้นคือใครหรือ” มู่ไห่เฉินถามด้วยความอยากรู้
“มันไม่สำคัญ เ้าฟังไว้ก็พอ ศิษย์พี่ผู้นั้นตอนนี้ได้ออกจากสำนักไปแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันเขา เขาฝากฝั่งให้ข้าช่วยดูแลสถานที่ตรงนี้ แต่อย่างที่เ้ารู้ ตัวข้าไม่ได้อยู่ในสำนัก เลยทำตามคำพูดนั้นไม่ได้ หลังจากนี้ฝากเ้าดูแลได้หรือไม่”
มู่ไห่เฉินฟังมาถึงตรงนี้ก็เข้าใจในความหมายเลยรับคำมั่นนั้นไว้ ทั้งสองนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาปล่อยให้ธรรมชาติที่งดงามเบื้องหน้าและบรรยากาศโดยรอบครอบคลุมความรู้สึกต่าง ๆ เอาไว้
ไม่นานมู่ไห่เฉินก็นอนราบไปกับพื้น เขาจ้องมองท้องฟ้าที่เริ่มปรากฏดวงดาวแพรวพราวอยู่เต็มท้องฟ้า ยามนี้หวนนึกถึงอดีต ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ตนนั้นลืมสิ่งที่อยากทำมากที่สุดไป อยากไปนั่งโง่ ๆ ที่ไหนสักแห่ง ความรู้สึกตอนนี้ช่างดีจริง ๆ คิดไปแล้วชีวิตนี้ก็ดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว ไม่ต้องตื่นมาทำงานภายใต้ความกดดัน แค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ บางทีชาตินี้อาจจะไม่ต้องพยายามอะไรให้มากมายนักก็ดี
“มู่ไห่เฉิน เ้าตื่นได้แล้ว”
เสียงศิษย์พี่เรียกพร้อมกับสกิดแขนมู่ไห่เฉินเบา ๆ
มู่ไห่เฉินลืมตาขึ้นตื่นขึ้น เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลับไป เขาหันไปมองศิษย์พี่ที่กำลังยิ้มให้ เขารีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะถามว่าตัวนอนไปนานแค่ไหน
ตอนนี้ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวแจ่มชัด ใบหน้าศิษย์พี่ขาวกระจ่างสะท้อนแสงจันทร์ยามเงยหน้าขึ้น
“ขอโทษศิษย์พี่ด้วย ที่ต้องลำบากมาเฝ้าข้า”
“ไม่เป็ไร ข้าเองก็อยากจะอยู่ที่สักพักเช่นกัน”
ทั้งสองพูดคุยกันเล็กน้อยก่อนจะลงจากน้ำตกและแยกย้ายกลับสำนักกัน และก่อนจากกันศิษย์พี่ก็ได้นัดหมายให้พรุ่งนี้มาเจอกันที่นี่อีกครั้ง
ก่อนกลับเข้าที่พักมู่ไห่เฉินก็ไม่ลืมแวะดาวน์โหลดวรยุทธ์ศิษย์ในสำนัก แต่ครั้งนี้คงจะเดินไปดาวน์โหลดวรยุทธ์ปกติคงไม่ได้แล้ว ครั้งก่อนก็รู้สึกว่าสายตาผู้คนแปลกไป มาครั้งนี้ยังมีศิษย์พี่มาชี้แนะวิชาอีก สงสัยว่าต่อไปนี้ต้องหลบเลี่ยงเสียหน่อย
มู่ไห่เฉินแอบโหลดวรยุทธ์ของศิษย์ในสำนักโดยตัวเองนั่นใช้วิชาตัวเบาแอบบนกิ่งไม้ ที่ทำอย่างนี้ได้เพราะใช้เวลาโหลดไม่นาน อีกทั้งระยะโหลดก็มากขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
หลังจากเสร็จภารกิจทุกอย่าง มู่ไห่เฉินก็เดินทางกลับไปยังที่พักโทรม ๆ ของตนเอง แต่ทว่าเขายังเดินไม่ถึงประตูที่พัก อยู่ ๆ ประตูก็เปิดออกพร้อมกับสตรีผู้หนึ่ง
“นี่เ้าหายไปไหนมา ข้าววนหาเ้าในสำนักก็ไม่เจอ ได้ข่าวว่าวันนี้ไปอยู่กับศิษย์พี่สาวงามในสำนักมา ไม่ใช่ว่าไปอยู่กับนางจนดึก ๆ ป่านนี้เลยใช่หรือไม่ นี่พอได้อยู่ข้างสาวงามหน่อยนี่ลืมข้าไปแล้วหรือ”
ที่แท้ก็เป็ไป๋ซูหลิง นางพูดอย่างไม่เว้นจังหวะ จนมู่ไห่เฉินไม่มีโอกาสได้ตอบโต้ แต่เมื่อนางพูดไปสักพักเหมือนนางจะรู้ตัวว่าพูดมากเกินไปเสียหน่อย
“ศิษย์พี่เ้า นางดีกับเ้าไหม”
เสียงไป๋ซูหลิงอ่อนลง
คำถามนี่ทำให้มู่ไห่เฉินทบทวนเื่ของศิษย์พี่วันนี้อีกครั้ง จะว่าไปแล้วนางก็นิสัยประหลาดอยู่ นางดูเรียบร้อย แต่ก็สุขุมเข้าถึงยาก แต่เวลาพูดจาด้วยกลับรู้สึกผ่อนคลายเป็มิตร นางพูดน้อย แต่ทุกคำพูดก็ตราตรึงนาน คิดไปคิดมาก็พูดไม่ถูกว่านางเป็คนเช่นไร
“นางเข้มงวดไปบ้าง แต่ก็ใจดีกับข้าเช่นกัน”
ไป๋ซูหลิงไม่แสดงอาการอะไรกับคำตอบนี้ วันนี้นางบอกตั้งใจมาหา เนื่องจากไม่ได้พบเจอกันหลายวัน เลยอยากรู้ว่ามู่ไห่เฉินสบายดีไหม
ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นานจนไป๋ซูหลิงขอตัวกลับไป วันนี้ทั้งวันมู่ไห่เฉินพบเจอเื่มากมายจริง ๆ ยิ่งเื่ความรู้สึกก็ยิ่งหลากหลาย พอหลังถึงเตียงนอนก็คิดถึงศิษย์พี่ในวันนี้ นางดูพิเศษนัก แตกต่างจากผู้อื่น ยามอยู่ใกล้แล้วรู้สึกสบายใจ
มู่ไห่เฉินคิดวกวนไม่นานนักเพราะสุดท้ายแล้วมู่ไห่เฉินก็เผลอหลับไป
เช้าวันใหม่มู่ไห่เฉินรู้สึกว่าวันนี้ตนตื่นสายไปเสียหน่อย ดังนั้นเขาจึงเร่งรีบตรงไปยังหอคัมภีร์เพื่อไปคำนับอาจารย์ก่อนจะมุ่งตรงไปยังน้ำตกด้านหลังสำนัก
เสียงดีดก้องกังวานผสานกับเสียงน้ำตก มู่ไห่เฉินยืนฟังท่วงทำนองอยู่พักหนึ่ง เสียงนั่นเหมือนดูเศร้าสร้อยเ็ป แต่ก็ฟังดูสงบแนบนิ่ง
ไม่นานศิษย์พี่ก็หยุดบรรเลง
“มาแล้วยังไม่รีบขึ้นมาอีกหรือ”
เสียงศิษย์พี่ะโสอดแทรกมากับเสียงสายน้ำ มู่ไห่เฉินได้ยินก็รีบพุ่งตัวขึ้นไปเหนือน้ำตกก่อนจะคำนับศิษย์พี่อย่างนอบน้อม
นางวางกู่ฉินลงแล้วเดินตรงไปยังลานหินแม่น้ำ
“ถ้าพร้อมแล้วก็เข้ามาได้ทุกเมื่อ” ใบหน้ายิ้มแย้มของศิษย์พี่ดูจะผ่อนคลายกว่าเมื่อวาน
มู่ไห่เฉินเองวันนี้ก็ดูมีผ่อนคลายกว่าเมื่อวานเช่นกัน อาจจะด้วยทั้งสองได้พูดคุยทำความรู้จักกันมาบ้างแล้วเมื่อวาน
มู่ไห่เฉินชักกระบี่พุ่งเข้าไปอย่างจริงจัง ทว่าวันนี้ศิษย์พี่กลับตั้งรับและโจมตีสลับกันไป โดยเพลงกระบี่วันนี้ไม่ได้ดุดันเหมือนวันก่อน กระบวนท่าของนางชัดเจนและช้าลง เมื่อโจมตีก็ดูง่าย ตั้งรับก็ดูชัดเจน ท่าล่อท่าหลอก พลิกแพลงล้วนดูเข้าใจง่ายดาย
แท้จริงแล้ววันนี้นางตั้งใจจะสอนเชิงการต่อสู้ นางรู้ว่ามู่ไห่เฉินนั้นยังขาดประสบการณ์ต่อสู้ที่ดุเดือดมาก่อน ดังนั้นนางจึงเริ่มออกท่วงท่าต่างๆให้เขาจดจำขึ้นใจ
ทั้งสองฝึกฝนกระบี่คล้ายวาดเพลงกระบี่ร่ายรำกันไปมาไม่สิ้นสุด หลังจากเริ่มอ่อนล้าก็ต่างพากันพักผ่อนใต้ร่มเงา
สักครู่หนึ่งศิษย์พี่ซูเหมยหลินนางก็เดินไปยังน้ำตกเล็ก ๆ ก่อนจะใช้มือรองน้ำดื่ม มู่ไห่เฉินที่เห็นก็รู้สึกว่าศิษย์พี่เองนั้นมีทั้งความเรียบง่ายและความน่ารัก นางน่าทะนุถนอมมากกว่าการตวัดกระบี่ไปมาเสียอีก
ทั้งสองเริ่มสนทนากันอีกครั้ง เป้าหมาย่นี้ศิษย์พี่อยากจะสอนเื่ประสบการณ์การต่อสู้จริงให้กับมู่ไห่เฉิน นางเหมือนรู้ดีว่ามู่ไห่เฉินนั้นมีระดับลมปราณที่สูงกว่าที่เห็น อาจจะเป็อัจฉริยะอีกหนึ่งคนที่อาจารย์หวงเลือกมาเป็ศิษย์ ทว่าประสบการณ์การต่อสู้นั้นเหมือนยังมีไม่มากพอ
หลังจากการพักผ่อนทั้งสองก็เริ่มการประลองอีกครั้ง ครั้งนี้เหมือนว่าศิษย์พี่จะเร่งกระบวนท่ารวดเร็วยิ่งขึ้นเล็กน้อย แม้จะเล็กน้อยแต่มู่ไห่เฉินกลับเริ่มรับมือได้ยากเย็นขึ้นมาก เขาแทบจะรีดพลังของสมองทุกส่วนมาเพื่อปัดป้องและรุกการโจมตี
มู่ไห่เฉินแม้ไม่รู้ประวัติความเป็มาของศิษย์พี่ผู้นี้ แต่ต้องยอมรับว่าฝีมือและประสบการณ์การต่อสู้นั้นมากมายเหลือเกิน นางคงผ่านเื่ราวมามากมาย หากจะวัดแค่ระดับลมปราณที่ห่างกันเพียงหนึ่งขั้น แต่ประสบการณ์นั้นต่างกันมากมายเหลือคณา
691
