……“ต่างโลก”
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคำๆนี้ถึงสะกิดใจผมนัก ยังกับมันเป็เปลวไฟที่ยังคงคุกรุ่นภายในใจของผมตลอดเวลา คำนี้ส่งผลถึงอารมณ์ที่หลากหลายปะปนกันไป อารมณ์โกรธ อารมณ์เศร้า อารมณ์เหงา และยิ่งกาลเวลาผ่านไปนานเท่าไร สิ่งที่ตกค้างหลงเหลืออยู่นั้น ผมบอกได้เลยว่ามันคือความรู้สึกถวิลหา…
มันอะไรกันนะคำๆนี้ ทั้งที่มันเป็คำที่ดูจะห่างไกลจากโลกความเป็จริง เป็เพียงคำที่อยู่แต่ในนิยาย อยู่ในการ์ตูน เป็เื่แฟนตาซีหลอกเด็ก ที่ผมมักเอาไว้อ่านฆ่าเวลา อ่านเอาสนุกสนาน คลายเครียดไปวันๆ แต่เมื่อเทียบกับชีวิตจริงที่สุดแสนลำบากแล้ว คำว่าต่างโลกนั้นมันช่างเป็อะไรที่เพ้อเจ้อและไร้สาระอย่างมาก
ใช่มั้ยล่ะครับ เพราะเด็กทุกคนต้องตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนัก เพื่อจะได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ เรียนจบมาก็ต้องตั้งใจทำงานเพื่อหาเงินให้ได้เยอะๆ ใช่แล้ว ชีวิตมันต้องสู้ มันต้องเหนื่อยแบบนี้แหละ เราตั้งใจเพื่อสิ่งที่เรา้า เพื่อสร้างความสุขให้แก่ตนเองและคนรอบข้าง นี่สิคือชีวิตที่ควรจะเป็ไปตามครรลองของมัน…
“ถ้าหากผมไม่ไปเจอเหตุการณ์นั้นเข้าละก็นะ”
สวัสดีครับ ผมชื่อ ‘วิน’ อายุ 18 ปี อยู่ชั้น ม.6 และเหตุการณ์ที่ผมกำลังจะเล่าให้ทุกคนฟังนี้คือ ‘จุดเปลี่ยนในชีวิตของผม’ เื่ราวมันเริ่มจากวันเสาร์วันนั้น ผมกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบครับ แน่นอนว่าเพื่อสอบเข้ามหาลัยที่หวังไว้ให้ได้ ผมก็เป็คนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเดินไปตามเส้นทางชีวิตปกติ เหมือนกับเด็กทั่วๆไป
แต่ในขณะที่ผมกำลังเดินอยู่ริมถนน ผมก็เผลอคิดถึงคำนั้นอีกจนได้ คำว่า “ต่างโลก” นั่นแหละครับ มันลอยมาอีกแล้ว ทำไมกันนะ ทำไมมันถึงยังติดอยู่ในใจของผมแบบนี้ ผมคิดถึงคำๆนี้อย่างน้อยวันละหนึ่งครั้ง และมันทำให้สมาธิของผมเตลิดไปจนอ่านหนังสือเรียนต่อไม่ไหว บางครั้งผมต้องหาทางออกด้วยการควักนิยายหรือหนังสือการ์ตูนแนวต่างโลกขึ้นมาอ่านสักสิบนาที อารมณ์ถึงจะสงบ และสมาธิถึงจะกลับคืนมา อาการของผมเป็แบบนี้เสมอครับ ไม่มีอะไรต้องเป็ห่วง แต่วันนี้มันแปลกนิดหน่อยที่อยู่ๆผมก็ดันคิดถึงคำนี้ขึ้นมาใน่เวลาเช้าน่ะสิ แต่มันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง…
“เอาเถอะ ยังไงก็รีบไปดีกว่า วันนี้อยากทวนคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์ให้จบเล่มเลย”
ผมเดินมาถึงสี่แยกใหญ่ และกำลังยืนรอสัญญาณไฟจราจรเพื่อข้ามถนนไปยังห้องสมุด จู่ๆก็มีพี่สาวสุดสวยแต่งตัวคอสเพลย์เหมือนตัวละครในเกมเดินเข้ามาแจกใบปลิวให้หนึ่งใบ และถามกับผมว่า
“สวัสดีค่ะ คุณอยากไปต่างโลกมั้ยค่ะ”
“...หา? ว่าไงนะครับ” ผมมึนงงและตั้งตัวไม่ถูกกับคำถามของเธอ
“อ้อ เกมออนไลน์น่ะค่ะ ‘VRMMORPG’ เกมของเราเพิ่งเปิดตัววันนี้พร้อมกัน 7 ประเทศทั่วโลก อ๊ะ! นี่ไงค่ะ ดูที่จอโฆษณากลางสี่แยกได้เลย” เธอชี้ขึ้นข้างบนไปที่จอ LCD ขนาดใหญ่ั์
เสียงเพลงกระหึ่มดังขึ้น “แต่ด แตๆๆ แต่น แตน แต่ด แต่น แต๊น~~!”
“โลกของดาบและเวทมนตร์ที่ทุกคนใฝ่ฝันหา”
“โลกที่ทุกคนสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้”
“โลกที่ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน”
“โลกที่จะมีความรัก ความสุข ความสนุกตื่นเต้นเกิดขึ้นได้เสมอ”
“เราขอเชิญพวกคุณทุกคน”
“ก้าวสู่ต่างโลกไปด้วยกัน”
“Another World Online”
…….ม่านตาของผมเบิกกว้าง ปากของผมอ้าเล็กน้อย หัวใจของผมเต้นโครมครามอย่างรุนแรง ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
ผมรู้สึกได้เลยว่าเปลวไฟที่คุกรุ่นข้างในตัวผม มันกำลังร้อนระอุขึ้น
“นะ... นี่มัน...”
“...เกม …ต่าง ...โลก”
“อิอิ ถูกต้องค่ะ เกมต่างโลก น้องจะสวมบทบาทเป็หนึ่งในผู้ที่ถูกอัญเชิญจากโลกของเราไปสู่ต่างโลก ที่นั้นพวกเราจะถูกเรียกว่า ‘เพลเยอร์’ น้องจะได้ออกผจญภัยในโลกแฟนตาซีที่น่าตื่นตาตื่นใจ ได้สู้กับมอนสเตอร์ ได้ค้าขายทำธุรกิจ ได้ล่าไอเทมตำนาน ได้ค้นหาสมบัติล้ำค่ามากมาย ได้ปกป้องเ้าหญิงจากจอมมาร ฯลฯ พี่รับประกันเลยว่าเกมนี้สนุกแน่นอน ทั้งสมจริง ทั้งสวยงามและที่สำคัญเกมนี้แลกเปลี่ยนเงินจริงได้ด้วยนะคะ”
ผมพยักหน้างึกๆ และหันไปมองหน้าพี่สาวคนนั้นช้าๆ
“น้อง~ อึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ อิอิ น่ารักจังเลย”
“โอเคๆ วันนี้นะอากาศก็ร้อนแต่เช้า แดดก็แรง แต่พอได้เห็นรีแอ๊คชั่นของน้องทำให้พี่อารมณ์ดีขึ้นมาเลยล่ะค่ะ ถ้าหากว่าน้องสนใจละก็ พี่จะให้บัตรล็อกอินเล่นเกมฟรี 3 ชั่วโมง น้องนำไปใช้กับเครื่อง VR แคปซูลที่ร้านเกมชั้นบนของห้างได้เลยค่ะ เอามั้ยๆ อยากได้ปาว ปกติต้องเล่นเกมร่วมสนุกตอบคำถามชิงรางวัลนะ หรือไม่ก็ต้องซื้อเอา แต่นี่พี่จะให้น้องฟรีๆเลยจ้า”
“ว่าไงคะ อยากไปต่างโลกมั้ย?”
“..........”
“อยากไปต่างโลกมั้ย...” ผมพูดทวนคำถามของพี่สาวออกมาด้วยเสียงที่เบาบาง
แต่ความรู้สึกของผมในตอนนั้น ความรู้สึกที่พองโตออกมาจากหัวใจที่เต้นแรง เืที่กำลังสูบฉีดไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว จนทำให้ร่างกายถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย และผมก็เผลอยิ้มออกมา มันเป็รอยยิ้มกว้างแบบที่นึกไม่ออกว่ายิ้มแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไร เพราะในที่สุดผมก็ได้เจอสิ่งที่ร่างกายและจิติญญาเฝ้าตามหามานานแสนนานแล้ว
“พี่ครับ...”
“คะ?”
“ไปครับ...”
“ผมจะไปต่างโลก"
- จบบทนำ -
สวัสดีครับ นี่คือ 'นิยายเรื่องแรก' ของผม เฮ้อ! ตื่นเต้นจังเลย ฝากตัวด้วยนะครับ >\\\<จะพยายามขยันแต่งให้เต็มที่ครับ อัพตอนใหม่ทุกๆ 3-4 วันนะ และสามารถติชมได้ไม่ยั้งครับจะรับไว้พิจารณาเพื่อผลงานที่ดียิ่งๆขึ้นไป ขอให้สนุกนะครับ(บอกตัวผมเองด้วย 555 ^ o ^) - บุรุษเที่ยงคืน -
แนะนำตัวละครหลัก (ไว้จะเพิ่มเติมเรื่อยๆครับ)
"วิน" (พระเอก)- เด็กหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ผิวแทน มาดเซอร์ ทรงผมยุ่งๆ Messy Hair อายุ 18 ปี นิสัยพื้นฐานเลยคือเป็นคนร่าเริงแจ่มใส แต่เมื่อพ่อของเขาต้องจากไปตั้งแต่เขา 8 ขวบ ทำให้ครอบครัวต้องตกระกําลําบาก ฐานะที่ยากจนทำให้มุมมองในชีวิตของเขาเปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนเงียบๆ เก็บตัว ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้อื่น และไม่เที่ยวเล่นเหมือนเด็กทั่วไป เขาเอาแต่ตั้งใจเรียนเพื่อจะได้เข้ามหาลัยดีๆ และต้องมีงานดีๆทำให้ได้ เพราะเป้าหมายในชีวิตคือ "อยากหาเงินให้มาดูแลแม่ให้ดีที่สุด"จนกระทั่งชีวิตเขาพลิกผันเมื่อได้มาเจอกับ "ต่างโลก"
"แจ๊ค" (พระรอง)- เด็กหนุ่มตี๋ ผิวขาว ผมสั้นอันเดอร์คัต หุ่นนักกีฬา หน้าตาทะเล้น อายุ 18 ปี เพื่อนสนิทของวินตั้งแต่วัยเด็ก นิสัยร่าเริงสดใส ขี้เล่น ทะลึ่งตึงตัง แต่ใจร้อนและมุทะลุ มักจะทำอะไรโดยสัญชาตญาณ(ไม่คิด) ถือคติ "ทำอะไรต้องสนุกไว้ก่อน" สมัยเด็กเขาเป็นคนที่ป๊อบปูล่าร์มาก แต่เกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เขาสูญเสียเพื่อนไปมากมาย มีแต่วินคนเดียวที่ยังอยู่กับเขาเสมอมา ทำให้เขารู้ซึ้งว่า "เพื่อนแท้" มันคืออะไร
826
![END รักต้องแซ่บ Racing Love [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1616933318_13661288.webp)
