หมอดินเข้ามาตรวจอาการของตองนวล...
"ไข้ลดแล้ว... น้ำเกลือหมดก็กลับได้หมออนุญาต"เขายืนจดๆ เขียนลงในแฟ้มประวิติ"อาการไม่มีอะไรน่ากังวล.. จะมีก็แต่... "ตองนวลยังคงนอนนิ่งเฉยไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเขา หมอดินโยนแฟ้มประวัติทิ้งไปที่โซฟา"นวล... ฟังผมอยู่หรือเปล่า"เธอเงียบไม่ตอบหันหน้าไปทางอื่น เขาเข้ามากระชากร่างบางให้ลุกขึ้น"ตอบ! "เสียงเขาดุดัน
"เจ็บนะ! ปล่อย"เธอจ้องเขาเขม็งมองเขาตาขวาง
"ยอมพูดแล้วหรอ! "
"ปล่อยนะ! "
"ไม่ปล่อย! "เขาก้มมากระซิบชิดแก้มนวลของเธอ"มีไรมั๊ย"
"ไม่มี! ปล่อยซิ"เธอผลักเขาให้ออกหห่างด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด
"แต่ผมมี... มีมากด้วย ออกจากนี้ต้องไปพักบ้านผม ผมจะตรวจภายในให้อย่างละเอียด ให้ผมแน่ใจก่อนว่าคุณไม่เป็อะไรจะไปไหนก็เชิญ"
"ไม่ไป.... "เธอจ้องเขาน้ำตาซึม 'เพื่ออะไรล่ะหมอแค่นี้ นวล ก็ เจ็บ มาก แล้ว'
"ต้องไป... งั้นไปเลยล่ะกันพล่ามมากรำคาญ"
"ไม่ไป... หมอไม่มีสิทธิ์... ปล่อยนวลเดี๋ยวนี้"
"ปล่อยแน่คิดว่าอยากจะทำแบบนี้หรอห้ะ!!! "เขาตะคอกเธอ
"ก็ปล่อยสิมายุ่งทำไมล่ะ"เธอถามเสียงสั่นเครือหยาดน้ำใสๆ ไหลออกมาจากตาคมสวย หมอดินชะงักปล่อยมือออกจากร่างบางทันที"ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่ถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน "เธอก้มตัวลงนอนหันหลังให้เขา
"ดี... "เขาหุนหันเดินจากไป
ปัง!
ตองนวลนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนผล็อยหลับไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ตื่นมาอีกทีเธอไม่ได้อยู่โรงพยาบาลอีกแล้ว
"ที่นี่ที่ไหน? "ร่างงามพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอนเธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างแปลกใจ"ฝันไปหรือเปล่านะ" เสียงประตูเปิดออกตองนวลหันไปมองบุคคลที่เดินเข้ามาทำให้เธอต้องตกตะลึงตาค้าง.....
"หมอ! "
"ตื่นแล้วหรอ... "
"หมอ! ที่นี่ที่ไหน"เธอเริ่มถอยไปทางด้านหลังอย่างตื่นกลัวใบหน้าหมอดินดุดัน........
ปัง! เสียงปิดประตูอย่างแรงเธอสะดุ้งถอยหลังไปจนติดผนังห้อง....
"กลัวหรอ! "เขาย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ ตองนวลกลัวจนใจสั่นไม่เคยเห็นหมอในลุคนี้น่ากลัวมาก เขาเดินมาเท้าแขนข้างหนึ่งกับผนังห้องกักเธอให้ออกไปไหนไม่ได้ ตองนวลใจฝ่อลงไม่กล้าแม้จะสบตาหมอดิน"จ้องตาผม! เดี๋ยวนี้"
"ไม่! "เธอรีบส่ายศีรษะ
"ผมสั่ง" ปึง! เธอสะดุ้งใเขาใช้มืออีกข้างทุบไปที่ผนัง เธอเหลือบตาขึ้นมองเขา 'ถ้ารู้ว่าหมอป่าเถื่อนแบบนี้นวลจะไม่ตามตอแยเด็ดขาด... น่ากลัวชะมัด'เธอคิดในใจอย่างหวาดกลัว"คิดอะไรห้ะ... แอบด่าผมหรือไง"
"ปะ... ป่าวนะ"เธอรีบบอกออกไป
"หิวหรือยัง! "จู่ๆ เขาก็ถามหน้าตาบึ้งตึง
"ขะ... ค่ะ"
"ไปกินข้าว"เขาลากแขนเธอออกไปจากห้องนอน "กินเสร็จขอตรวจร่างกายหน่อย"
"ตรวจ... ทะ ทำไมคะ นวลหายแล้ว"เขาหยุดเดินหันกลับมามองส่งสายตาดุๆ มาให้ ตองนวลได้แต่หุบปากก้มหน้าเขาจึงเดินต่อ ในระหว่างที่รับประทานอาหารด้วยกันธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกสายตาคมมักจะมองมาทางเธอบ่อยครั้งมือบางสั่นๆ เมื่อหวนคิดไปถึงเื่วันนั้นก็รู้สึกเสียวไส้ชอบกล หมอดินเถื่อนๆ บ้าอำนาจแถมยังโหดอีก
"อิ่มยัง! " เพล้ง! ช้อนหล่นจากมือ เธอใหน้าซีด"ใอะไร"
"ปะ ป่าวค่ะ"เธอรีบส่ายหน้า "อิ่ม.... อิ่มแล้ว"
"ดี.... "เขาลุกขึ้นยืน"ดื่มน้ำซะซิ! "
"ค่ะ! "ตองนวลยกแก้วน้ำขึ้นดื่มด้วยมืออันสั่นเทา 'กลับไปจากนี่เมื่อไหร่ ต้องเขียนใบลาออกแล้วล่ะ'
"ขึ้นห้องได้แล้ว!!! "เขาเข้ามากระชากร่างบางให้เดินตามไป
"หมอ... นวลอยากกลับแล้ว"
"ฝัน! "เขาหันมาตอบใบหน้านิ่งเฉย"เดิน มา! "
'ตายแน่ตองนวล... ตายแน่ๆ คราวนี้'
เขาลากเธอเข้ามาในห้องนอนของเขาซึ่งถัดมาจากห้องที่เธออยู่เพียงหนึ่งห้อง ปัง! เขาเหวี่ยงเธอเข้าไปด้านใน
"ขึ้นไปนอนรอที่เตียง"
"หมอ... ทำอะไรคะ"เธอถามอย่างกล้าๆ กลัว
"ตรวจไง... ถามทำไม"
"ไหนเครื่องมือล่ะคะ... หมอตรวจกับอะไร"เธอถามเพื่อถ่วงเวลา
"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ นี่ไง"เขาชูนิ้วมือให้ดู "และก็นี่ไง"เขาชี้มาที่ปากก่อนจะแลบลิ้นออกมาให้เธอดู"และก็นี่ไง"มือชี้มาที่เป้ากางเกงซึ่งตอนนี้กำลังพองโต เขามองเธออย่างหื่นกระหายคล้ายคนโรคจิตเข้าไปทุกที ตองนวลตาค้างอ้าปากหวอ 'หมอบ้าไปแล้ว'
"หมอล้อเล่นใช่มั๊ย... นวลไม่ตรวจ"เธอสั่นหน้าทันที
"ไม่ได้ล้อเล่นสักนิด"
"หมอบ้า... โรคจิต ลามก"
"ฮ่าาาาาา"เขาท้าสะเอวมองเธอ"เพิ่งรู้หรือไง ผมอุตส่าห์ทำใจไม่ยุ่งกับคุณแล้วคุณก็ยังยั่วผมไม่เลิก อยากได้ผมจนตัวสั่นเป็ไงล่ะรับไม่ได้หรือไง"
"หมอบ้า.... "
"ขึ้นไปนอนที่เตียง อย่าให้ผมใช้กำลังกับคุณ.... "
"ไม่เอา... นวลไม่ตรวจ ทำไมไม่ตรวจที่โรงบาลล่ะคะถ้าหมออยากตรวจจริงๆ พานวลมาที่นี่ทำไม พามาได้ไงกันนวลไม่เต็มใจสักนิด"เธอต่อว่าเสียงสั่นๆ
"ไปที่เตียง! เดี๋ยวนี้"เขาเดินเข้ามากระชากร่างบางพาไปเหวี่ยงลงบนเตียงนุ่ม"อย่าลุกมานะ... ตายแน่ ถอด ผ้า ออก เดี๋ยวนี้! "
"หมอ... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ อย่าทำนวลเลย"
"ถ้าไม่อยากตาย... ทำตามผมสั่งซะแล้วผมจะปล่อยให้กลับ"
ตองนวลจำต้องยอมทำตามอย่างว่าง่ายถอดชุดออกจนหมดแล้วก็นอนให้เขาตรวจดูของสงวนซึ่งเธออับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีและแน่นอนว่าหมอไม่ดูอย่างเดียวหรอกเขาจัดหนักๆ ให้เธออย่างบ้าคลั่งไปหลายครั้งก่อนที่จะมาส่งเธอที่ห้อง... 'หมอโรคจิต'เธอสาบานเลยว่าจะไม่เข้าใกล้เขาอีกเด็ดขาด........ 'หมอเฮงซวย'
2K
