ส่วนทั้งสามคนข้างนอกครัวพอเวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที กลิ่นหอมอันเข้มข้นแปลกประหลาดสายหนึ่งได้กระจายออกมาจากห้องครัวทำให้พวกเขาท้องร้องพร้อมกัน
จ๊อก...
จ๊อก...
จ๊อก...
หอมจนหูอื้อตาลาย
รู้สึกว่ามันหิวมากทั้งที่บ้านหลังนี้ไม่เคยกินมื้อเที่ยงกัน แต่ความหอมที่ไม่คุ้นเคยนั้นกลับกระตุ้นความหิวของพวกเขาทั้งหมด คนที่เก็บอาการได้แย่มากก็คือน้องแฝดโดยเฉพาะทับทิม เด็กหญิงสูดกลิ่นหอมเข้าปอด แววตาดูหลงใหลเลื่อนลอยแทบจะวิ่งเข้าไปหาพี่สาวในครัวอยู่แล้ว
" พ่อจ๋าทับทิมหิว "
" ฮะ ๆ รอพี่เขาก่อนสิลูก เดี๋ยวก็ออกมาแล้ว กินพร้อมกันเลยเป็อย่างไร? " นายชิดได้ยินบุตรสารภาพเช่นนั้นถึงกับเผลอหัวเราะออกมา
เด็กสองคนพยักหน้า" กิน ๆ / กินจ้ะ "
อย่างไรก็ตั้งใจจะเอามาให้ลูกๆ ทำอาหารกินอยู่แล้ว เอามากินตอนนี้ก็ไม่เห็นเป็อันใดหรอกถ้าหมดก็ไปล่าหามาใหม่ได้ นายชิดจึงเอ่ยตอบลูก ๆ กลับไปว่า "ให้พี่สาวลูกทำเสร็จก่อน แล้วเราค่อยกินพร้อมกัน "
ได้ยินดังนั้นพวกเขาจึงเผยแววตาเป็ประกายไม่สนแล้วว่าพี่สาวจะให้กินอะไร ขอเพียงได้ลองกินของน่าอร่อยในห้องครัวนั่นพวกเขายอมทั้งนั้นแหละ
" เพชรก็รอนะพ่อ "
บิดาเพียงยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของเขาเบาๆอีกทั้งยังหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยังให้ความมั่นใจกับบุตรชาย "เราจะได้กินพร้อมกันทุกคนนั่นแหละ "
..ในครัว
พอตุ๋นเนื้อจนได้เวลาเธอจึงลองใช้ทัพพีตักขึ้นมาใส่ช้อนที่ทำจากไม้แล้วก็ชิม รสชาติบาง ๆ ที่ััได้ทำให้รู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
จึงเพิ่มความเข้มข้นด้วยการใส่เกลืออีกเล็กน้อยรสชาติจึงดูจัดจ้านพอดี แถมยังใส่น้ำตาลอีกนิด เพื่อความกลมกล่อมแทนผงปรุงรส
พอใกล้จะเสร็จและก่อนที่จะยกลงจากเตา ฉีกใบมะกรูดสามใบลงไปอีกทั้งยังซอยต้นหอมความยาวประมาณหนึ่งนิ้วลงไปคนให้ทั่ว แล้วยกลงพักจากเตา
จากนั้นจึงยกหม้อข้าวต้มและผัดผักเมื่อเช้าขึ้นอุ่นพอจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงส่งเสียงเรียกทุกคนให้จัดเตรียมพร้อมกินข้าว
" ..ทุกคน เสร็จแล้ว! "
ดูเหมือนจะหิว..มาก
การจัดสำรับเที่ยงวันนี้มันดูแปลกประหลาดสำหรับเธอเป็อย่างมาก นอกจากจะมีข้าวต้มวางอยู่สี่ถ้วยแล้วมันยังมีผัดผักบุ้ง และผัดเนื้อกระต่าย
แต่ที่ไม่เข้าพวกสุดเห็นจะเป็ขนมปังแข็ง ๆ ที่วางเอาไว้ในตะกร้า อะไรเอ่ยไม่เข้าพวก?
สองแฝดเคยกินอาหารที่พลอยไพลินทำจากผักบุ้งและข้าวสารแล้ว แต่บิดายังไม่เคยลองกินเ้านี่แบบจริงจัง เขาจึงทำสีหน้าประหลาดใจและั์ตาแสดงความสงสารต่อบุตรสาวคนโต
ทำไมส่งสายตาแบบนั้นมาให้?
อยากจะป่าวประกาศให้โลกรู้เหลือเกินข้าวกับผักบุ้งมันกินได้ มันกินได้!
ในเมื่อข้าวกินได้ผักบุ้งก็กินได้ ไม่เห็นจะเป็อะไรถ้าเธอจะเอามาทำอาหารให้ครอบครัวกิน มันคืออาหาร แค่เป็อาหารที่พบเจอส่วนใหญ่ในฝั่งเอเชียในยุคอดีตของเธอที่จากมา แต่ที่นี่คือพืชที่ใช้เลี้ยงสัตว์..
" ทำไมลูกถึงเอาธัญพืชสำหรับเลี้ยงไก่มาทำอาหาร? "
นั่น..ไง
เจอบิดาถามมาเช่นนี้จึงทำให้หญิงสาวต้องอธิบายอีกรอบ
" ฉันจะขออธิบายก่อนนะจ้ะพ่อ "
..ว่านี่คือพืชของเมืองอื่นที่เขานิยมกิน แต่เมืองอีกโลกโน่นนะ
" แคว้นเราไม่นิยมกิน ทำให้ดูเหมือนว่าพืชสองอย่างเป็อาหารสัตว์แต่ความเป็จริงแล้ว สาเหตุเพราะพวกเขาไม่รู้วิธีการกินพืชเหล่านี้จึงทำให้มันอยู่ในพื้นที่ของเมืองเราเยอะเป็จำนวนมาก "
" ... " งั้นรึ
เชื่อลูกเถิดแถได้ไม่เนียนนักหรอก " ... "
พอฟังลูกสาวอธิบายแล้วนายชิดก็พยักหน้าตาม เพราะว่าไม่ใช่ทุกอย่างจะมีแค่ในแคว้นนี้เท่านั้นในเมืองอื่นต่างก็มีวิถีชีวิต และวัฒนธรรมที่แตกต่างจากแคว้นของเราเช่นกัน
แต่ก่อนเขาก็เคยเข้าเมืองเห็นคนต่างแคว้นแต่งกายแตกต่างเดินไปมา แปลกตาเป็อย่างมาก
นายชิดต่างก็ถูกคนในเมืองเล่าให้ฟังว่าคนเหล่านี้เป็อย่างไร อยู่กินอย่างไร พูดภาษาอะไร แต่งกายอย่างไรมีวัฒนธรรมที่แตกต่างจากของเราเองอย่างไร
" ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มกินข้าวกันเถอะ" บิดาเป็คนแรกเขาจับถ้วยข้าวต้มขึ้นมา แล้วถามกับเธอ "นี่เป็พืชที่เรียกว่าข้าวใช่หรือไม่ ที่ลูกพูดถึง "
บุตรสาวกล่าวตอบ" ใช่จ้ะ ลองชิมดูสิจ๊ะ "
พลอยแอบรอลุ้นด้วยใจระทึกบิดาจะวิจารณ์อาหารนี้อย่างไร หลังจากนำข้าวต้มเข้าปากแล้วพ่อชิดเพียงเคี้ยวเล็กน้อยแล้วกลืน เพราะเป็ข้าวต้มที่ต้มจนเปื่อยแล้วแทบไม่ต้องเคี้ยวก็ได้ ทำให้นายชิดกลืนข้าวได้คล่องราวกับกินซุปผัก
" ... "
กล่าวสักคำเถิดบุตรสาวของท่านลุ้นยิ่งกว่าผลรางวัลสลากกินแบ่งซะอีก
พลอยที่รู้สึกแปลกๆ กับการนำขนมปังมาวางตรงหน้า จึงกล่าวกับพวกเขาว่า " อาหารประเภทข้าวและกับข้าวที่กินกับพืชชนิดนี้ มันไม่น่าจะกินร่วมกับขนมปังได้ทั้งหมดและคิดว่าผัดกระต่าย..ก็ไม่น่าจะเข้ากันกับขนมปัง "
เชื่อเถอะ..
" ผัดกระต่ายที่พี่ทำ สามารถกินคู่กับข้าวได้ใช่ไหมจ๊ะ " ทับทิมถามท่าทางเหมือนจะทนความหิวไม่ไหว
" ใช่แล้ว ลองกินคู่กันดูสิ วันนี้พี่ผัดใส่พริกไม่เยอะ รสชาติน่าจะพอ ๆกับการกินกับพริกผงสีดำ คิดว่าไม่น่าจะเผ็ดมากหรอก "เน้นใส่สมุนไพรดับคาวเท่านั้น จึงไม่ต้องห่วงมากนัก
เด็กๆ ยกถ้วยข้าวต้มขึ้นมา และใช้ช้อนตักไปที่ผัดกระต่ายหลังจากบิดาของพวกเขาตักไปแล้ว
พอเข้าปากเท่านั้นแหละ..
" อร่อย! " เสียงบิดา
" อร่อยมาก! " เสียงน้องชาย
" พี่สาวดีสุด อร่อยมากเลยจ้ะ! " เสียงน้องสาว
พวกเขาทั้งสามคนต่างทำสีหน้าประหลาดใจที่สุดไอ้ท่าทางยิ้มเคลิบเคลิ้มเกินธรรมดาคืออะไร
คงไม่ได้พร้อมใจกันแกล้งเธอหรอกใช่ไหม?
" ... "
391
