เกิดใหม่ทั้งที มีสามีแถมลูก 3

        หลงเฟยได้นอนพักที่ห้องรับรองที่หลงหลงพาเข้ามาในตอนแรก เขานำถุงผ้าสัมภาระมาเพียงใบเดียว ด้านในมีเพียงเสื้อผ้าของเขาเท่านั้น เมื่อทานยาแก้พิษแล้วอาการเขาก็หายเป็นปลิดทิ้ง ตกเย็นจึงไปช่วยภรรยาทำอาหาร จุดไฟให้และช่วยไปเก็บฟืนมาเพิ่ม ทำทุกอย่างเหมือนสมัยที่ยังอยู่บ้านสวนด้วยกัน พ่อ แม่ ลูก ตอนนี้ขาดแต่เพียงหลงเป่าเท่านั้นที่ไม่ได้อยู่กับพวกเขา แต่อีกไม่นานหลงเป่าก็จะมาถึงในไม่ช้า

        หลิงหลิงเฝ้ามองท่าทีและการกระทำของเขาอย่างระมัดระวัง ด้วยจากกันไปนานหลายปี ทำให้ไม่คุ้นชินเมื่อเวลาเขากลับมากะทันหันและปฏิบัติตัวเหมือนครั้งอยู่บ้านสวนเช่นนี้ ในใจของหลิงหลิงไม่เคยลืมเขาเพียงแค่ความห่างเหินตลอดระยะเวลาหลายปี ทำให้หลิงหลิงอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียวแล้วเท่านั้น

        ตอนมาอยู่ร่างนี้แรกๆ หลิงหลิงก็เพียงไม่คุ้นกับโลกยุคโบราณนี้ หลายๆ อย่างเป็นหลงเฟยที่สอน นางจึงหวังพึ่งเขามากไปทำให้พอไม่มีเขาอยู่จึงเหมือนขาดที่พึ่งทางใจ รวมทั้งการมีเขาเป็นสามีคนแรกสำหรับนางที่เพิ่งมาอยู่ในโลกนี้ก็ยิ่งทำให้ผูกพัน อบอุ่นใจ ไว้วางใจและการร่วมหลับนอนกับเขามันยิ่งทำให้ลืมเขาไม่ลง หลิงหลิงยังจำคืนแรกที่ร่วมหอกับเขาหลังจากฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ได้ แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว เมื่อทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ความห่างไกลทำให้ความสัมพันธ์แย่ลงได้จริงๆ หากไม่มีการติดต่อสื่อสารอันใดเลยเช่นที่เขาเคยทำ 

        หลิงหลิงคิดเรื่องต่างๆ มากมายพลางทำอาหารไปด้วย จนเผลอทำมีดบาดมือตนเอง 

        "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

        หลงเฟยเห็นภรรยาตนเลือดไหลเพราะโดนมีดบาดก็ตกใจ

        หลิงหลิงในตอนแรกไม่รู้สึกตัว แต่พอหลงเฟยทักขึ้นก็เจ็บแปลบที่นิ้วมือทันที เขาจับเอานิ้วมือนางไปอมและดูดเลือดให้ จนหลิงหลิงหน้าแดงกับการกระทำของเขา

        "ปล่อยมือข้าได้แล้ว ท่านแทบจะกินนิ้วข้าแล้วนะเจ้าคะ อมนานขนาดนั้น"

        หลงเฟยเก้อเขิน เขาเป็นห่วงภรรยากลัวนางเจ็บ จึงเอานิ้วนางไปอมดูดเลือดที่ไหลออกให้และช่วยให้ไม่แสบแผลมาก เขามัวแต่มองหน้านางเพลินไปหน่อยจึงลืมปล่อยมือนาง

        "ข้าแค่เป็นห่วงเจ้ามากไปหน่อย ดีขึ้นหรือยัง"

        "ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ"

        "ท่านไปเตรียมตั้งโต๊ะเถอะ ข้าทำกับข้าวจานสุดท้ายเสร็จแล้วจะทยอยยกไป"

        หลงเฟยพยักหน้ารับคำก่อนเดินไปพลางหันมามองหน้านางไปพลางอย่างอาลัยอาวรณ์ หลิงหลิงได้แต่คิดว่าเขาช่างเหมือนลูกหมาตัวโตยิ่งนัก ทำท่าทางออดอ้อนนางไม่หยุดจริงๆ

        วันนี้เป็นการทานอาหารกับครอบครัวครั้งแรกของหลงเฟยหลังจากห่างหายไปนาน ขาดก็แต่หลงเป่าเท่านั้น เขาอยากกลับมาใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนเดิมอีกครั้งแต่ด้วยหน้าที่ของเขาตอนนี้ แม้เขาจะถอนตัวจากทุกตำแหน่งในราชสำนัก แต่ก็ยังมีตำแหน่งอ๋องอยู่ อย่างไรเขาก็มีตัวตนพื้นเพเช่นนั้น เขาอยากให้หลิงหลิงกลับไปใช้ชีวิตในจวนของเขา แต่ไม่รู้ว่านางจะยินยอมหรือไม่ นางอาจชอบชีวิตชนบทกันดาร เหมือนเช่นที่นางหนีเขา มารักษาคนยากจนเช่นที่ผ่านมาก็ได้ แต่ใครจะรู้อนาคต ไม่แน่นางอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้

        "เจ้าทานเยอะหน่อยนะ ดูซูบผอมลงไปเยอะเลยหลิงหลิง"

        หลงเฟยตักอาหารให้หลิงหลิง 2-3 อย่าง ด้วยเห็นภรรยาดูผอมบางลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด นางคงลำบากตรากตรำมากเป็นแน่เมื่อเขาไม่อยู่ ทั้งดูแลลูกชาย ลูกสาว ไหนจะร้านค้าและโรงสมุนไพรอีก

        "ท่านพ่อตักให้ข้าบ้างเจ้าค่ะ/ข้าด้วยขอรับ"

        หลงหลงและหลงอี้อยากให้ท่านพ่อเอาอกเอาใจบ้าง เด็กทั้งสองออดอ้อนพ่อของตนอย่างน่ารักทำตาเชื่อมกะพริบตาปริบๆ ให้ผู้เป็นบิดาและยิ้มหวานจนปากแทบฉีกถึงรูหู พวกเขามีความสุขมากที่บิดาจะอยู่พักที่นี่กับพวกเขาและมารดา แม้ท่านแม่จะยังขุ่นเคืองท่านพ่ออยู่ แต่ก็ถือเป็นนิมิตรหมายอันดี ที่ท่านแม่ยอมให้ท่านพ่อค้างที่บ้านได้

        "รีบๆ ทานนะ วันนี้พ่อจะพาเข้านอนและเล่าเรื่องในเมืองหลวงให้ฟังดีหรือไม่ หากเจ้าอยากเข้าไปเที่ยวในจวนพ่อที่เมืองหลวงก็ได้นะ ตอนนี้จวนพ่อยังว่างหลายห้องเลย"

        เด็กทั้งสองพยักหน้ายิ้มรับอย่างยินดีและรีบทานอาหารที่ท่านพ่อตักให้เกือบเต็มชาม

        หลงเฟยเอ่ยปากชวนลูกๆ ก่อน หากลูกๆ ไปกับเขา หลิงหลิงอาจจะตามไปด้วยก็ได้ เพราะคิดถึงลูกและห่วงใยลูกแฝดทั้งสองเป็นแน่ เมื่อคิดได้เช่นนี้รอยยิ้มมุมปากก็เผยขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ

        หลิงหลิงหมั่นไส้สามีตนที่ทำตัวเอาอกเอาใจทุกคนขนาดนี้ คงจะเรียกคะแนนกลับคืนมาสินะหลังจากหายไปนาน แต่ก็ดีเหมือนกันนางจะแกล้งเขาให้เข็ดเลย อยากทำให้นางคิดถึงอยู่นานจนนางแทบตรอมใจ พอนางตัดใจได้ก็กลับมาปั่นป่วนหัวใจนางอีก หากคิดจะกลับมาหานางและลูกๆ คงไม่ง่ายอย่างที่ท่านอ๋องผู้นี้คิดเป็นแน่ แค้นนี้ข้าต้องชำระกับท่านให้สมน้ำสมเนื้อ ก่อนจะให้ท่านกลับมาในฐานะสามีข้าอีกครั้ง หากท่านทนการเอาคืนของข้าได้ข้าก็พอจะทำใจยอมรับได้ หลิงหลิงคิดอย่างหมายมั่น แม้ในใจนางจะให้อภัยเขาไปหลายส่วนแต่ก็อดไม่ได้อยากแก้เผ็ดเอาคืนเขาเช่นกัน

        เมื่อทานอาหารกันแล้วเสร็จ ทั้ง 4 คน ช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะอาหารและห้องครัว ล้างจานชาม ก่อนจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำที่ห้องของตน

หลิงหลิงทำให้ทุกห้องมีอ่างอาบน้ำแบบธรรมชาติขนาดใหญ่ ด้วยบนเขานี้มีน้ำอุ่นตลอดเวลาเช่นออนเซ็นอยู่บนเนินเขาในถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง ห่างออกไปจากบ้านนางเล็กน้อย หลิงหลิงจึงทำเหมือนท่อส่งน้ำให้ไหลเข้ามายังบ่อพักน้ำในบ้านของนางและทำท่อเล็กๆ ส่งต่อไปแต่ละห้อง ท่อส่งน้ำมีที่อุดรูท่อขนาดพอดีไว้ หากไม่ใช้ก็อุดรูกันไม่ให้น้ำล้นออกมามากจนเกินไป บ่ออาบน้ำในห้องทำโดยการก่ออิฐโบกด้วยดินเหนียวรอบๆ หลุมที่ขุดลงไปเพียง 40-50 เซนติเมตร มีก้อนหินตั้งรอบๆ ขอบหลุมสูงขึ้นมาเล็กน้อยประมาณ 1 ฟุต เพื่อกั้นน้ำไว้ไม่ให้ไหลล้นออกมานอกอ่างหากลืมปิดรูน้ำไหล และมีที่อุดท่อกั้นน้ำไม่ให้ไหลออกมาหากยังไม่อาบน้ำ เมื่อใช้เสร็จก็มีท่อน้ำทิ้งที่รูด้านล่างต่อท่อไปอีกทาง สะดวกสบายมาก หลิงหลิงจึงอยากย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ไวๆ น้ำอุ่นนี้ทำให้ร่างกายผ่อนคลายและสบายตัวมากจนนางติดใจอ่างธรรมชาติของนาง

        หลงเฟยไปอาบน้ำในเรือนรับรองของตน ลูกๆ เป็นผู้สอนวิธีเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำธรรมชาตินี้ให้ เขารู้ว่าเป็นความคิดของหลิงหลิงแน่นอน นางมักมีอะไรแปลกๆ ให้เขาได้พบเห็นเสมอ เมื่อเขาลงแช่น้ำอุ่นก็รู้สึกสบายตัวผ่อนคลายยิ่งนัก ทำให้เขาคิดถึงภรรยาที่ความคิดดียิ่งนักทั้งยังทำให้เขาได้แช่น้ำอุ่นสบายเช่นนี้ เขาคิดไปเรื่อยหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านมาวันนี้ คิดว่านางจะอาบน้ำเสร็จหรือยัง จนเผลอคิดถึงตอนเคยอาบน้ำด้วยกันกับนางจนเลือดกำเดาแทบไหล เขาพยายามข่มกลั้นอารมณ์ตนเองและบังคับสิ่งที่กำลังชูชันขึ้นอย่างแข็งขันของเขาให้บรรเทาโดยไว

วันนี้เป็นคืนแรกที่เขาได้มาอยู่กับนาง หากหุนหันพลันแล่นทำนางโกรธเขาอีก คงไม่ดีแน่ เมื่อเจ้าลูกชายของเขาไม่ร่วมมือ เขาจึงต้องใช้มือของเขาทำให้มันบรรเทาความแข็งขันลง

        3 ปีแล้วที่เขาไม่ยอมแตะต้องหญิงใด พอมาอยู่ใกล้ภรรยาจึงร้อนรุ่มยิ่งนัก ทั้งที่ช่วงที่ห่างกันเขาไม่มีความรู้สึกกับหญิงใดเลย ด้วยภาระหน้าที่และความเครียดหลายด้านด้วยกระมัง จึงไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้ พอได้แช่น้ำอุ่นร่างกายผ่อนคลายสบายตัวดียิ่งแต่กลับควบคุมเบื้องล่างของตนแทบไม่ได้