ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

        "ชบา.. ชบาจ๋า.. พี่กลับมาแล้ววว"

        "พี่แก้ว! เหนื่อยไหมจ๊ะ"

        "ไม่เท่าไหร่หรอก พี่ได้ปลามาด้วยนะ"

        "ดีจัง ชบาต้มน้ำรอไว้แล้วจ่ะ แต่ทำไมวันนี้กลับช้าจังล่ะ เริ่มจะค่ำแล้วนะ"

        "พอดีมีคนหลงทางไปเจอพี่ที่บึงน่ะ เลยได้พักนั่งคุยถามทางกัน พอหายเหนื่อยเค้าเลยช่วยพี่หาปลามาด้วยนะ... อ้าว ไปไหนละ ไอ้เด่น! ออกมาสิเฮ้ย มาๆ นี่บ้านข้าเอง ไม่ต้องกลัว"

        ชบาหันไปมองทางด้านหลังผัวก็เห็นชายคนหนึ่งรูปร่างซูบผอมเดินออกมาจากหลังต้นไม้แบบกล้าๆ กลัวๆ มันเดินหันซ้ายหันขวาเหมือนระแวงสิ่งรอบตัวก่อนจะตามเข้ามายืนข้างๆ ไอ้แก้วที่ยิ้มกว้างต้อนรับ

        "นี่เมียข้าเอง อีชบา.. ส่วนนี่ก็ไอ้เด่น คนที่พี่เล่าให้ฟังเมื่อกี้ มันจะไปโนนม่วง เดินทางคนเดียวมาหลายวันข้าวยังไม่ตกถึงท้อง พี่เห็นว่ามันมืดแล้วก็เลยชวนมาค้างที่บ้านเรา"

        "อะ เอ่อ... พี่แก้ว..."

        "ไม่เป็นไรหรอกน่า มันมาคนเดียวไม่มีที่พึ่งที่ไหน นอนกลางดินกลางป่ามาก็หลายวันแล้ว ให้มันกินข้าวกับเราสักมื้อนะ"

        "ฉันขอรบกวนด้วยนะจ๊ะแม่ชบา... ให้ฉันนอนชานเรือนนี่ก็ได้จ่ะ รุ่งสางฉันจะรีบไปทันที" ไอ้เด่นโค้งหัวเล็กน้อยพูดอย่างนอบน้อม

        "...ก็ได้จ่ะ งั้นเดี๋ยวฉันไปเตรียมสำรับนะจ๊ะ"

        เวลาผ่านไปประมาณชั่วน้ำเดือด ชบาก็ยกสำรับที่มีปลาต้มกับพริกโขลกใส่ถ้วยมานั่งล้อมวงทานด้วยกันสามคน ไอ้แก้วชวนแขกผู้มาเยือนพูดคุยกันอย่างสนุก ในขณะที่ชบานั่งทานเงียบๆ ด้วยความรู้สึกแปลกๆ เมื่อโดนไอ้เด่นแอบเหลือบมองหางตาใส่บ่อยๆ

        ท้องฟ้ามืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ ไอ้แก้วเอาผ้าขาวม้ายื่นให้ไอ้เด่นใช้ห่มนอนอยู่ตรงชานเรือน เดินเข้าห้องลงกลอนดับตะเกียงไฟแล้วมุดมุ้งเข้าไปนอนสวมกอดเมียรัก

        "ผมหอมจริงๆ แม่ชบาของพี่"

        "อืมมม ไม่ได้นะจ๊ะ มีคนอยู่ข้างนอกด้วยนะ ลืมแล้วหรือ"

        "จ่ะ งั้นไม่เป็นไร เข้านอนกันเถอะ"

        "พี่แก้ว...... ฉันว่าไอ้เด่นมันดูแปลกๆ นะ ท่าทางดูลุกลี้ลุกลนตลอดเวลา แถมสายตายังน่ากลัวยังไงไม่รู้... มองฉันแต่ละที ทำเอากลัวเลยจ่ะ"

        "เป็นงั้นรึ?...... ไม่เป็นไรน่า อีกเดี๋ยวตะวันขึ้นมันก็ไปแล้ว พี่ลงกลอนประตูไว้แน่นหนาด้วย เอ็งนอนเถอะ"

        สองคนผัวเมียนอนกอดกันหลับไป จนถึงกลางดึกก็มีเสียงทุบประตูห้องนอนพร้อมกับเสียงแหกปากเรียกจากไอ้เด่นดังขึ้นปลุกทุกคน

        ตึงๆๆๆ!!

        ไอ้แก้ว! ไอ้แก้ว! ช่วยข้าที ข้าปวดท้อง! โอ้ยยยย! ปวดท้อง

        "พี่แก้ว อย่าเปิดนะจ๊ะ... ชบากลัว"

        "ไม่เป็นไร พี่อยู่นี่ทั้งคน เอ็งไปอยู่ด้านในก่อน พี่ขอไปดูมันเดี๋ยวเดียว"

        ไอ้แก้วลุกไปจุดไฟตะเกียงที่มุมห้องจนสว่าง เดินไปที่ประตูแล้วชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะปลดสลักกลอนเปิดบานประตูอ้าออก มันตกใจตาเบิกกว้างเพราะไอ้เด่นยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าพร้อมกับผู้ชายที่ดูน่ากลัวอีกสองคนอยู่ขนาบซ้ายขวา

        มันรีบดันบานประตูปิดแต่สายไปเสียแล้ว โจรโฉดทั้งสามคนพุ่งชนประตูเข้ามาในห้อง สองคนถีบไอ้แก้วลงไปนอนกับพื้นแล้วตามเข้าไปรุมกระทืบ ส่วนไอ้เด่นก็พุ่งเข้าหาชบากอดรัดตัวเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนี เธอตะโกนร้องสุดชีวิตเมื่อเห็นผัวรักโดนยำจนนอนตัวงอ

        "พี่แก้ว! พี่แก้ว!! อย่าทำพี่แก้วแบบนั้น!!"

        "ฮ่าๆๆ อย่าเพิ่งห่วงผัวเลยน่า มาเล่นกับข้าดีกว่า"

        "ไอ้เด่น! กูให้ข้าวมึง! ให้ที่คุ้มกะลาหัวมึง! แต่มึงมันเลี้ยงไม่เชื่องยิ่งกว่าหมา!"

        เพี้ยะ!!!

        ไอ้เด่นสะบัดหลังมือฟาดใส่เต็มแก้มชบาจนหัวปลิว มันตามไปกดตัวเธอนอนลงกับฟูกแล้วซุกหน้าเข้าสูดดมกลิ่นสาวจากซอกคอ

        "เฮ้ยๆ ไอ้เด่น! อย่ารุนแรงกับหน้ามันสิวะ กูรอใช้งานต่ออยู่นะโว้ย" โจรอีกคนที่เหยียบไอ้แก้วไว้พูดห้ามเมื่อเห็นเพื่อนลงมือหนัก

        "ฮือๆๆ มึงทำแบบนี้ทำไม.. ฮือๆๆ กูขอร้องล่ะ... อย่าทำพี่แก้ว"

        "พวกกูสามคนเดินเท้ากันต่อเนื่องมาเกือบเดือนแล้ว ข้าวปลาแทบไม่ได้กิน หิวข้าวน่ะทนได้... แต่ไอ้ที่ทำให้ทนไม่ไหวจริงๆ ก้ออออออ"

        ไอ้เด่นพูดทิ้งท้ายยาวแล้วใช้มือกระชากเสื้อของชบาจนขาด มันตาลุกวาวเมื่อเห็นหน้าอกเปลือยของสาวบ้านนาเต็มตา โจรอีกสองคนที่ยืนคุมไอ้แก้วอยู่ข้างๆ ถึงกับชะเง้อมองพลางเลียปากไปด้วย

        "หูยยย น่าเอาขนาดนี้จะให้ข้าทนไหวได้ยังไง ขอล่ะนะ อ้ามมมม" ไอ้เด่นรีบโผลงไปงับยอดอกสูดกินอย่างมูมมาม

        "ไม่!! อย่าทำเมียกู!! ขอล่ะ ไอ้เด่น!! มึงอยากได้อะไรในบ้านกูเอาไปเลย... ขอร้องล่ะ ขอแค่เมียกู.. ฮือๆๆ"

        "เฮ้อออ คนกำลังจะเอากันแล้วมีเสียงผู้ชายร้องไห้อยู่ข้างหูแบบนี้มันจะไปสนุกอะไร พวกมึงจัดการให้มันเงียบสิวะ"

        ผัวะ!! ผลัก!! อัวะ~~

        ไอ้แก้วโดนเตะอัดเข้าที่ท้องแล้วเหยียบชายโครงซ้ำจนอ้วกแตกส่งเสียงไม่ออกอีกต่อไป ชบาเห็นก็ยิ่งร้องไห้หนักพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงไม่ไหวเมื่อโดนไอ้เด่นคร่อมทับร่างทั้งตัวซุกไซ้ปากฟัดหน้าอกด้วยความหิวโหย

        "ฮือๆๆ อย่าทำพี่แก้ว... กูยอมแล้ว... จะทำอะไรกูก็ได้แต่อย่าทำผัวกูเลยนะ ฮือๆ"

        "พูดแบบนี้สิวะค่อยน่าฟังหน่อย... เอาแบบนี้ละกัน กูจะไม่ทำอะไรผัวมึงถ้ามึงยอมเป็นเมียพวกกูทั้งสามคน อ้อ.. และมึงต้องไปกับพวกกูด้วย กูจะได้มีของแก้เงี่ยนระหว่างทาง... แต่รับรองได้เลย หว่างขามึงไม่แห้งแน่ เพราะพวกกูทั้งสามคนจะผลัดกันเยดมึงไปตลอดทางเลย ฮ่าๆๆๆ"

        "ฮ่าๆๆ ความคิดดีว่ะไอ้เด่น ถ้าอีชบามันเหนื่อยจนเดินไม่ไหวเดี๋ยวกูอาสาอุ้มให้เอง... แต่พี่จะอุ้มเยดไปด้วยนะจ๊ะ ตัวเล็กๆ แบบนี้พี่อุ้มได้สบาย ฮ่าๆๆ"

        โจรทั้งสามต่างก็พากันหัวเราะด้วยความสะใจพร้อมกับพูดสมทบยั่วยุกันอย่างสนุกปาก ชบากัดปากตัวเองด้วยความคับแค้นจนเลือดไหลแล้วบ้วนน้ำลายสีแดงสดใส่หน้าไอ้เด่น

        "ต่อให้มึงทำระยำกับร่างกายกูแค่ไหน กูก็จะยังเป็นเมียของพี่แก้วคนเดียวเท่านั้น... ต่อให้คืนนี้กูตายเป็นผี หนี้เลือดที่ติดบนหน้ามึงจะทำให้กูตามมึงไปทุกแห่ง... จำไว้ไอ้ชาติหมา!!"

        โจรทั้งสามคนเงียบสนิท บรรยากาศกลับมาอึดอัดและน่ากลัวอีกครั้ง ไอ้เด่นยกมือขึ้นปาดเช็ดหน้าแล้วจ้องมองกลับด้วยดวงตาดุดัน

        "เฮ้ออออ... เพราะมีคนดื้อด้านแบบมึงนี่ไงล่ะ ถึงทำให้กูเลิกเป็นโจรไม่ได้สักที..."

        .

        .

        .

        "บ้านหลังนี้ใช่ไหมวะ...... ได้...... ข้าเข้าใจแล้ว"

        ชายแก่ยืนพูดพึมพำคนเดียวขณะจ้องมองไปยังบ้านไม้ปลายนาหลังเล็ก เขาเหลียวมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดแล้วถอนหายใจก่อนจะหันไปบอกลูกศิษย์หนุ่มที่ติดตามมาด้วย

        "จุดตะเกียง เราจะขึ้นเรือนนี้กัน"

        "จ่ะพ่อครู"

        ชายแก่เดินนำขึ้นบ้านโดยมีแสงไฟตะเกียงสาดส่องตามหลัง พอเหยียบถึงชานเรือนก็ได้กลิ่นสาบเหม็นเน่าคละคลุ้งจนลูกศิษย์หนุ่มรีบยกมือขึ้นบีบจมูก พ่อครูเดินนำเข้าห้องที่ประตูเปิดอ้าไว้อยู่แล้วไปพบภาพน่าสังเวชภายใน

        บนฟูกมีร่างหญิงสาวเปลือยกายนอนแผ่อยู่ สภาพเธอผิวซีดขาวฟกช้ำทุกจุดและมีคราบเลือดคราบน้ำแห้งกรังอยู่ทั่วตัว โดยเฉพาะส่วนใบหน้าที่เหมือนโดนทุบโดนทารุณจนไม่เหลือโครงหน้าเดิม หนังตาบวมเป่งจนลืมตาไม่ได้

        "มึงยังอยู่รึไม่" พ่อครูถามขึ้นมาเบาๆ

        "อือ...... นั่น... ใคร..." หญิงสาวผู้โชคร้ายส่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

        "ข้าเป็นแค่คนผ่านมา"

        "ผะ ผัวข้า... พี่แก้ว... เป็นอย่างไร..."

        "ไอ้แก้วมันเรียกให้ข้ามาหาเอ็ง"

        "ฮือๆ ๆ ๆ... พี่... ยังอยู่ดีหรือจ๊ะ"

        "ไอ้แก้วผัวเอ็ง... มันตายแล้ว... ที่อยู่ตรงนี้คือวิญญาณเท่านั้น"

        "อัก! ฮืออออ.. อ็อค.. ฮือออออ"

        เธอกระอักเลือดออกเต็มปากจากการสะอึกสะอื้นร้องไห้

        "ที่เอ็งยังทนมาได้ตั้งหลายวันก็เพราะแรงแค้นในอก... ไอ้แก้วมันทนเห็นเมียนอนยื้อชีวิตในสภาพนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว... มันเลยขอให้ข้ามาช่วยปลดปล่อยเอ็งจากร่างนี้แล้วไปภพหน้าด้วยกัน"

        "ไม่!! อึก! อัก!... ขะ ข้า... ยังไปไม่ได้... พวกมัน... ต้อง... ชดใช้!"

        พ่อครูเดินเข้าไปข้างเตียงแล้วยกมือเข้าลูบหัวหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

        "ยิ่งแค้นก็ยิ่งทุกข์นะ จะเอาอย่างนั้นรึ? ร่างเอ็งตอนนี้ไม่มีทางกลับมาได้สภาพเดิมแล้ว... จากไปโลกหน้ากับผัวเอ็งเถอะ"

        "ข้า... จะไม่มีวัน... ปล่อยพวกมัน... ต่อให้เป็นผี ฮือๆๆ ข้าจะล้างแค้นให้พี่แก้ว... พี่ได้ยินไหมจ๊ะ ฮือๆๆ"

        แม้จะเห็นดวงตาเพียงแค่เส้นบางๆ อยู่ในซอกหลืบหนังตาที่บวมปิดอยู่ แต่แววตาอาฆาตที่มุ่งมั่นขนาดนั้นทำให้พ่อครูยอมตอบรับความตั้งใจของเธอ

        "งั้นข้ามีทางเลือกให้... ต่อจากนี้เอ็งจะต้องมาเป็นพรายรับใช้ข้า จนกว่าข้าจะได้สิ่งที่หวัง... แลกกับการที่ข้าจะให้โอกาสเอ็งได้แก้แค้น พวกเราจะตามหามันด้วยกัน และเอ็งจะได้ฆ่ามันกับมือ ข้าสัญญา... เอ็งจะรับหรือไม่"

        "รับ! ข้ายอมรับทุกอย่าง! ขอแค่ได้ฆ่าพวกมัน! ต่อให้นรกขุมไหนข้าก็จะไป!" เธอใช้แรงสุดท้ายของชีวิตส่งเสียงดังออกมาพร้อมกับเลือดที่ทะลักเต็มปาก

        พ่อครูล้วงย่ามข้างตัวหยิบเอามีดกริชเงินออกมา ด้ามไม้มีอักขระโบราณสลักเอาไว้โดยรอบ ชายแก่ถอดปลอกมีดออกเห็นแสงสะท้อนเงาวับ จับมันไปจ่อปลายแหลมลงตำแหน่งกลางหัวใจหญิงสาว

        "ทนเจ็บหน่อยนะ...... ไอ้แก้ว ข้าขอโทษ... มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่จะปลดปล่อยเมียเอ็งได้... ขืนปล่อยให้มันตายไปเองแบบนี้คงได้เป็นผีตายโหงไม่ได้ผุดได้เกิดตลอดกาล"

        ซึบบบ!!

        พ่อครูปักมีดลงกลางหัวใจและใช้ทั้งสองมือกดลงจนมีดจมหายเข้าไปมิดด้าม ปากขมุบขมิบบริกรรมคาถาด้วยภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ หญิงสาวรู้สึกเย็นวาบเจ็บแสบที่อก อ้าปากด้วยความเจ็บปวดจนปากฉีกแต่ไม่สามารถปล่อยเสียงใดๆ ออกมาได้อีกแล้ว

        ในห้วงความคิดของชบาก่อนจะหมดลม เธอกลับได้เห็นภาพลางๆ ของพี่แก้วยืนร้องไห้อยู่ข้างตัว ผัวรักเข้ามาจูบที่หน้าผากเธอก่อนจะร่ำลาเป็นครั้งสุดท้าย

        "พี่ขอโทษที่ทำให้เอ็งต้องเจอเรื่องแบบนี้... ไม่ว่าชาติไหน สักวันพี่จะหาเอ็งจนเจอ... ต้องลาแล้วนะ เมียรักของพี่"

        .

        .

        .

        พรึ่บ!!! ฟู้มมมมม!! ฟู่ๆๆๆๆ

        ฮ่าๆๆๆ เป็นอย่างไรไอ้ชาติหมา!! กูมาทวงหนี้เลือดตามสัญญาแล้วไง มึงจำได้รึเปล่าว่ากูเป็นใคร!!

        "อ็อค... อะ... อย่า...... ขอร้อง...... ปล่อย"

        ไฟไหม้ตลาดกลางเมืองครั้งใหญ่เกิดขึ้นโดยไม่มีใครทราบสาเหตุ ทุกคนต่างก็ออกมายืนมุงอยู่ข้างนอกซึ่งทั้งหมดต่างก็จ้องมองไปที่เปลวไฟก้อนใหญ่ที่กำลังลุกท่วมบ้านไม้หลังหนึ่ง ภาพที่เห็นท่ามกลางเปลวไฟเป็นเค้าร่างลางๆ อยู่ในนั้นทำให้ทุกคนถึงกับขนลุก

        หญิงสาวคนหนึ่งเหยียบคอผู้ชายไว้ใต้ตีนจนลิ้นจุกปากลูกตาถลนหลุดออกมานอกเบ้า ในมือซ้ายเธอจิกกำหัวของผู้ชายอีกคนขาดห้อยอยู่ ส่วนมือขวาก็กำลังบีบคอผู้ชายที่ร่างซูบผอมยกขึ้นลอยจากพื้น มันพยายามแกะมือที่บีบคอแน่นพร้อมกับแกว่งสองเท้าเตะในอากาศ

        "กะ กูไม่รู้... มึงพูด... อะไร"

        "มึงมองดูดีๆ มองเข้าไปในตากู!... กูเคยมองมึงด้วยสายตาแบบนี้ตอนมึงทำระยำกับร่างกายกู!!"

        ดวงตาที่มีเส้นเลือดนัยน์ตาขาวแตกจนแดงก่ำ กับสายตาอาฆาตหมายจ้องเอาชีวิตนั้นทำให้มันจำได้

        "ไม่... ไม่จริง... อีชบา!!"

        "ฮ่าๆๆ กูกลับมาแล้วไอ้ชาติหมา! ได้เวลาตามเพื่อนมึงไปลงนรกแล้ว... แต่นรกของมึง ร้อนหน่อยนะ"

        ชบาเดินเข้าหากองไฟที่ลุกท่วมช้าๆ โดยมีไอ้เด่นที่ห้อยลอยอยู่รีบเตะเท้าในอากาศสุดชีวิต ชบาบีบคอมันแน่นขึ้นจนทำให้มันน้ำลายฟูมปากหมดแรงดิ้น ได้แต่เหลือกตามองดูปลายทางสุดท้ายของชีวิตตัวเอง

        จนกระทั่งทั้งคู่เดินหายเข้าไปในกองไฟ ชาวบ้านทุกคนได้ยินเสียงร้องโหยหวนของผู้ชายดังออกมายาวนานผสมกับเสียงหญิงสาวที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ผู้เห็นเหตุการณ์หลายคนร้องไห้จนตัวสั่น เด็กบางคนถึงกับฉี่แตกด้วยความกลัว มีเพียงชายแก่คนหนึ่งที่ยืนอยู่แถวหลังสุดกำลังจ้องมองด้วยแววตาเวทนาสงสาร