แด๊ด(ไม่)รักผม [Nc25+]

กับความรู้สึกที่ไม่อยากยอมรับ

        "นมครับวันนี้ไอ้ตัวแสบได้กลับมาที่บ้านไหม"

        ผมถามคำถามนี้กับนมทุกวันนับจากที่ไอ้ตัวแสบขอย้ายออกไปใช้ชีวิตข้างนอก แล้วคำตอบของนมก็ยังเหมือนเดิมคือ'ไม่ได้มา' เดือนหนึ่งแล้วสินะที่ไม่มีเด็กแสบอยู่ในบ้าน ปกติเลิกงานผมก็อยากรีบกลับบ้านเพราะรู้ว่ามีใครบางคนรออยู่ที่บ้านแต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้วคนที่เคยรอผมอยู่ที่บ้าน ความรู้สึกโดดเดี่ยว เงียบเหงา ไร้ค่าตีกลับมาอีกครั้งและครั้งนี้ก็เหมือนจะรุนแรงกว่าทุกครั้งด้วยซ้ำ

        'คิดถึง' ไม่อยากยอมรับแต่ก็หนีไม่พ้นที่ผ่านมาผมรู้ว่าลูกเลี้ยงคิดกับผมแบบไหนผมพยายามที่จะเปลี่ยนความคิดของเขา พยายามหลบเลี่ยงจุดเสี่ยงต่างๆที่จะทำให้ก่อเกิดชนวนไม่ดีไม่งาม พยายามกดความรู้สึกของตัวเองไว้แต่มันก็พังทุกครั้งที่เห็นลูกเลี้ยงตัวเองใกล้ชิดคนอื่นเกินความจำเป็๞ หวง พยายามคิดไปในทางบวกว่าหวงในฐานะของพ่อทั้งๆที่ในใจของผมรู้ดีว่ามันไม่ใช่ แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมรับเพราะความรู้สึกละอายใจและความปากแข็งของตัวผมเอง

        "ทำไมคุณของนมไม่ไปตามคุณหนูกลับมาล่ะคะ"

        "ตามกลับมาทำไมในเมื่อใจเขาไม่อยากอยู่แล้วก็ปล่อยเขาไป"

        "คุณของนม ไม่ห่วงคุณหนูเหรอคะ ข้างนอกบ้านมีแต่อันตรายคุณหนูก็ตัวเท่านั้นรูปร่างก็อ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิงถ้าเกิดอะไรขึ้นมาใค.."

        "พอเถอะนมแสง ในเมื่อเขาเลือกที่จะไปเองก็ให้เขารับผิดชอบชีวิตของตัวเองไป ดื้อด้านและถือดีขนาดนั้นผมเองก็รับมือไม่ไหวหรอก ผมทำดีที่สุดแล้ว"

        "ตามใจค่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูก็อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกันนะคะ"

        นมแสงพูดเสร็จก็เดินออกไป ผมรู้ว่านมแสงรักไอ้ตัวแสบมาก เพราะความขี้อ้อนและความช่างพูดบวกกับความจริงใจที่แสดงออกมาทำให้นมแสงและคนรอบๆตัวตกหลุมพลางให้กับความน่ารักใสซื่อนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่ไม่ใช่กับผมหรอกนะ.. มั้ง

        "บอสครับคุณดาริกานั่งรอบอสอยู่ในห้อง ผมห้ามเธอไม่ให้เข้าไปแล้ว แต่เธอ.." ผมยกมือขึ้นห้าม

        "ไม่เป็๲ไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

        "ครับบอส"

        ดาริกาเป็๲คนที่ผมเคยคบก่อนหน้านิราแต่ก็เลิกรากันไปไม่ดีนักจนเมื่อไม่กี่เดือนมานี้เธอย้อนกลับเข้ามาในชีวิตผมอีกครั้ง เธอตามตื้อผมเพื่อจะขอคืนดีเทียวมาหาที่บริษัทไม่ว่างเว้น แล้ววันที่เป็๲ชนวนเหตุที่ทำให้ผมกับไอ้ตัวแสบระหองระแหงกันวันนั้นเธอถือวิสาสะมานั่งตักผมโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวแล้วด้วยความเคยมือ วัวเคยค้าม้าเคยขี่ทำให้ผมเผลอเอามือไปเกี่ยวกอดเอวเธอเอาไว้เป็๲จังหวะที่ไอ้ตัวแสบดันเปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี จังหวะนรกชัดๆ ไอ้ตัวแสบผลุนผลันออกไปไม่ฟังแม้เสียงเรียกของผม ผมสลัดดาริกาได้ก็ตามออกมาแต่ไม่ทัน รู้จากปากสิงว่าไอ้ตัวแสบร้องไห้ ก็อยากตามไปอธิบายแต่งานผมก็มากมายจนล้นมือเลยปล่อยไปก่อนแต่มาคิดๆดูเป็๲แบบนี้ก็ดีเหมือนกันอยากรู้เหมือนกันว่าใครจะทนไม่ได้ก่อน

        ไอ้ตัวแสบหายไป3-4วันไม่ยอมกลับบ้านผมเลยคิดแผนการณ์ให้ไอ้ตัวแสบอยู่ไม่สุขเลยรับปากดาริกาว่าจะไปทานข้าวด้วยหลังจากที่ผมปฏิเสธมาตลอด กะว่าจะเซลฟีลงโซเชียลเพื่อกระตุ้นเด็กดื้อสักหน่อย แต่สายตาดันไปเห็นเพื่อนของไอ้ตัวแสบเลยเข้าล็อกแสดงละครนิดหน่อย คืนนั้นผมจงใจไม่กลับบ้านเลยไปค้างที่ออฟฟิศ หึ คืนต่อมาเป็๞เ๹ื่๪๫ วันนั้นผมมีประชุมลากยาวมาจนสองทุ่มกว่าพอออกจากห้องประชุมก็กดเปิดเครื่อง ทันทีที่เปิดเครื่องข้อความเข้ารัวๆดาริกาส่งโลเคชั่นพร้อมรูปกับข้อความมายั่วผม เป็๞รูปที่ไอ้ตัวแสบนั่งจับมือกับเด็กมิวอยู่ใต้โต๊ะ ผมรีบโทรหาไอ้ตัวแสบแต่ไม่รับข้อความก็ไม่อ่านไม่ตอบ ผมเลยโทรไปถามนมแสงว่าไอ้ตัวแสบกลับบ้านหรือยังพอนมแสงบอกว่ายัง ผมก็รีบบึ่งรถไปที่ห้างทันทีวนรถทุกชั้นจนเจอรถไอ้ตัวแสบจอดอยู่ ผมเลยจอดซุ่มดูอยู่ไม่ห่างพักเดียวก็เห็นเดินมากับเด็กมิวหยอกล้อกันถึงเนื้อถึงตัว โมโหหึงจนลมออกหูขับรถตามมาจนถึงบ้านด้วยความโกรธทำให้ผมปากดีพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป ความสัมพันที่แย่อยู่แล้วยิ่งแย่เข้าไปใหญ่แล้วก็มาแตกหักในคืนที่ไอ้ตัวแสบตัดสินใจออกไปจากชีวิตของผมเพราะความหึงหวงแบบงี่เง่าของผมอีกนั่นแหละเป็๞เหตุ อยากตบปากตัวเองให้ช้ำที่ชอบพูดอะไรที่สวนกับความรู้สึก ผมไม่ได้อยากให้ไอ้ตัวแสบไปอยู่ห่างกายเลยแต่ด้วยทิฐิและยังโกรธอยู่ทำให้ผมปากหนักนอกจากไม่รั้งยังทำเป็๞ไม่สนใจอีกด้วย แล้วตอนนี้จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง จะไปง้อก็กลัวเสียฟอร์ม

        พอผมเปิดประตูเข้าไปดาริกาก็ถลาเข้ามาเกาะแขนผมอย่างอ้อนๆถ้าเป็๲เมื่อก่อนผมคงเคลิ้มนะแต่ตอนนี้ผมรำคาญมากกว่า เธอกำลังล้ำเส้นผมมากเกินไปผมเพิ่งรู้มาว่าเธอเข้าไปป่วนไอ้ตัวแสบของผมมา

        "คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า"

        "ทำไมคะถ้าไม่มีธุระดามาไม่ได้เหรอคะ"

        "คุณก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วนะดาริกา"

        "แทนคะคือ.."

        "คุณแทนไท !"

        "คะ?" เธอเลิกคิ้วมองผมอย่างสงสัย

        "เรียกผมว่า คุณแทนไท เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แล้วอีกอย่างนะ" ผมจ้องหน้าเธอพร้อมกับใช้นิ้วชี้หน้าเธอ เธอหน้าเสียเล็กน้อย

        "อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าคุณไปพูดอะไรกับคนของผม! อย่าล้ำเส้นผม ผมอาจจะเคยใจดีกับคุณแต่ ก็แค่เคย!"

        "ทำไมคะแท เอ่อ เด็กนั่นสำคัญนักหรือไงก็แค่ลูกเลี้ย.."

        "เขาจะเป็๞อะไรกับผม มันก็เ๹ื่๪๫ส่วนตัวของผม แต่ที่แน่ๆคุณกับผมเราไม่ได้เป็๞อะไรกัน"

        "...."

        "อ้อ แล้วที่ผมยอมไปกินข้าวด้วยก็อย่าสำคัญตัวผิดล่ะ ที่ผมยอมไปกินข้าวด้วย.. เหตุผลเดียวเลยนะ ผมอยากทดสอบความรู้สึกทั้งของผมและคนของผม และตอนนี้ผมก็รู้คำตอบแล้ว เพราะฉนั้น เชิญครับ แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีกผมไม่อยากให้คนของผมเข้าใจผิดและคิดมาก จบนะครับ! แต่ถ้าไม่จบก็อย่าหวังว่าจะลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้ได้อีก"

        "ทะ..แท"

        ร่างบางที่แต่งตัวยั่วยวนทำท่าจะถลาจะเข้ามาออดอ้อนหยุดชะงัก หน้าซีด ก่อนจะรีบเดินแกมวิ่งออกไป

        >> น้ำมนต์

        ครบ1เดือนแล้วที่ผมออกจากบ้านแด๊ดมา ผมยังจำวันนั้นได้ดีนมแสงร้องไห้ยกใหญ่เพราะไม่อยากให้ผมออกมาจนผมต้องบอกว่าจะเทียวไปหาบ่อยๆไม่หนีไปไหนไกลถึงได้ยอม ส่วนแด๊ดได้แต่ถามว่า'แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไปเพราะถ้าแน่ใจแล้วเขาก็จะไม่รั้ง'ผมได้แต่พยักหน้ากลับไปเขาก็พยักหน้ากลับมาแล้วบอกให้ผมโชคดีแล้วก็ดูแลตัวเองให้ดีถ้าวันหนึ่งคิดได้ก็ให้กลับไป แล้วเขาก็ขับรถออกไปเลย ผมได้แต่น้ำตาซึม

        ผมมาอยู่ที่คอนโดได้1อาทิตย์ผมก็ไปสมัครงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ผมไม่อยากจมปลักกับความคิดตัวเอง ผมอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที ที่ร้านกาแฟทำให้ผมได้เปิดประสบการณ์ใหม่ๆได้เรียนรู้ชีวิตอีกด้านหนึ่ง ผมสนุกกับงานเพื่อนร่วมงานก็น่ารักเ๽้าของร้านก็ใจดี ส่วนพวกเพื่อนๆ 4 ราชสีของผมน่ะเหรอ เหอะ!เทียวทางเป็๲คลองทั้งที่คอนโดและร้านกาแฟ มันแทบจะจองโต๊ะประจำแบบวีวีไอพีกันอยู่แล้ว โดยเฉพาะไอ้มิว แรกๆที่ผมบอกพวกมันว่าผมจะหางานทำพวกมันโวยวายกันใหญ่บอกว่าเงินก็มีจะไปทำทำไม ยิ่งไอ้มิวยิ่งเล่นใหญ่มันบอกมันจะจ้างผมเองจ้างให้อยู่เฉยๆให้มากกว่าร้านกาแฟ10เท่าเลย ฮ่าๆๆดูมันเหอะ กว่าพวกมันจะยอมผมต้องยกแม่น้ำทั้งห้ามาอ้างกันเลย คิดๆแล้วก็ขำปนอบอุ่นมีพวกมันแล้วโคตรจะดีเลย

        ๻ั้๫แ๻่ผมออกมาแด๊ดก็ไม่เคยโทรไม่เคยทักมาถามเลยสักครั้งแต่ผมว่าก็ดีแล้วผมจะได้ตัดใจได้เร็วขึ้น อีกไม่กี่อาทิตย์มหาลัยก็จะเปิดแล้วแต่ผมก็ยังจะทำพาร์ทไทม์นะแต่จะทำ๰่๭๫วันหยุดกับหลังเลิกเรียนจนถึง2ทุ่ม ผมว่าผมมีความสุขเวลาที่ได้ชงกาแฟได้ฟังคำติชมจากลูกค้าได้เรียนรู้การทำขนมต่างๆเพราะมันทำให้ใจผมนิ่งและมีสมาธิ เรียนจบเมื่อไรไม่แน่นะผมอาจจะไปเปิดร้านกาแฟแถวๆบ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ผมก็ได้

        "ขออเมริกาโน่ร้อน1แก้วครับ" มัวคิดเพลินจนไม่ได้ยินเสียงกริ่งหน้าร้าน

        "เชิญนั่.."

         กึก แด๊ด!!ทำไมโลกใบนี้มันแคบจังวะ แด๊ดสบตาผมนิ่งไม่มีคำพูดใดๆมีแต่สายตาที่อ่านไม่ออกส่งมายังผม เป็๞ผมเองที่เป็๞ฝ่ายหลบสายตาคู่คมคู่นั้น มาได้งัย..ความบังเอิญหรือความตั้งใจวะ !

+++++

แล้วน้องน้ำมนต์ว่างัยคะลูก

แทนไทน้ำมนต์

+++++++

TBC.