ตอนที่ 9
เจอกันอีกแล้วนะ
วันต่อมา
สนามบิน
“ถึงแล้วโทรหาแม่ด้วยนะ”
“อื้อ”
“โทรหาป๊าด้วยล่ะ”
“ทราบแล้วค่า”
“กินข้าวให้ตรงเวลาด้วย อย่าลืม”
“แม่กับป๊าก็ด้วยนะคะ”
“ดูแลตัวเองด้วยนะอีหนู”
จันทร์เ้ายิ้มก่อนจะเข้าไปโอบกอดป๊าแน่นครั้งนี้ป๊าตัดใจส่งเธอไปกรุงเทพก็แสดงว่ายังไว้ใจปล่อยให้เธอทำตามใจตัวเองเพราะฉะนั้นเธอจะไม่ทำให้ป๊าผิดหวังเด็ดขาด
“รักป๊านะคะ ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาหนูจะโทรไปฟ้องป๊าคนแรก ให้ป๊ารีบไปจัดการให้หนูเลย”
“จริงนะ”
“จริงสิคะ”
“เฮ้อ…”
“เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วลูกแค่ไปกรุงเทพ คุณไปเยี่ยมก็ได้นี่นา” แม่เอ่ยขึ้น
“เออ นั่นสิ” ป๊าผละร่างเธอออกก่อนจะหันไปมองภรรยาสาว “ถ้างั้นผมไปกับลูกด้วยเลยดีไหม”
“ป๊า!!แล้วใครจะดูแลสวน!!”
“เออลืมไป”
“ไว้ว่างๆมาหาหนูก็ได้แต่ตอนนี้หนูไปก่อนนะคะ”
จันทร์เ้าโบกมือลาให้ทุกคนที่มาส่งและค่อยๆเดินถอยหลังเข้าไปด้านในทั้งที่สายตายังคงจ้องมองป๊ากับแม่จนกระทั่งประตูกระจกค่อยๆปิดลงเธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้คนที่บ้านผิดหวังเด็ดขาด
ตอนนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับโลกกว้างอีกครั้งโลกของกรุงเทพที่อนาคตจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
สู้เพื่อครอบครัวเพื่อป๊า เพื่อแม่
กรุงเทพ
16.21 น.
หญิงสาวผิวขาวตัวเล็กยืนถือป้ายที่เขียนชื่อว่า ‘จันทร์เ้าเพื่อนรัก’ อยู่ตรงหน้าทางออก คอยชะเง้ออย่างใจจดใจจ่อ
จนกระทั่งจันทร์เ้าเดินเข็นกระเป๋าออกมาและสบตาเข้ากับเพื่อนสาวพอดีทั้งคู่ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดกันด้วยความคิดถึง
“ฉันคิดถึงแกจันทร์เ้า”
“คิดถึงแกมากกว่าอีกคิดถึงคิดถึงคิดถึง”
“ปากหวานนะไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือนอ้วนขึ้นเยอะเลยนะ”
“เรียว…แกปากเสียนะ รู้ตัวหรือเปล่า”
“ล้อเล่นน่าแกผอมจะตายกินนิดหน่อยก็ไม่ขึ้นหรอก”
จันทร์เ้าหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างจับผิดก่อนจะก้มมองดูตัวเองด้วยความหวาดระแวง เธอว่าเธอกินน้อยนะทำไมเรียวถึงได้ทักว่าอ้วนขึ้น
เรียวเห็นเพื่อนสาวขมวดคิ้วเคร่งเครียดก็หัวเราะในลำคอ
“ฉันล้อเล่นจริงๆคิดมากอะไรขนาดนั้น” เรียวเข้ามากอดคอเพื่อนสนิทและพาเดินออกไปข้างนอกสนามบินเพื่อขึ้นรถกลับคอนโด
ระหว่างทางทั้งคู่ได้มีโอกาสพูดคุยเกี่ยวกับเื่ราวที่เกิดขึ้นใน่ระยะเวลาที่ห่างกันไกลและได้แวะกินข้าวก่อนกลับมาคอนโดเพื่อเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย
“แกไม่ได้มาที่นี่เลยเหรอ” จันทร์เ้าถามขึ้นเมื่อเห็นภายในห้องมีข้าวของเครื่องใช้ที่ยังอยู่จุดเดิมเพิ่มเติมคือมีฝุ่นเกาะประปราย
“อืมก็ั้แ่เรียนจบก็ไม่ได้มาอีกเลย อาทิตย์ก่อนฉันให้แม่บ้านมาทำความสะอาดไปแล้วนะ”
“กาน้ำร้อนยังวางองศาเดียวกับตอนที่เราเรียนจบเลย”
“บ้าน่ามาบ้างเป็ครั้งคราวแค่ไม่บ่อย เฮ้อ ฉันนะโคตรเหงา คิดถึงแกจะตายอยู่แล้ว” เรียวพูดจบก็ค่อยๆหงายตัวนอนไปบนเตียงพลางถอนหายใจ “เห้อ…ดีจัง วันนี้ไม่เหงา งั้นพวกเราไปหาที่เที่ยวดีปะ”
“อยากเที่ยวไหนล่ะ”
“เที่ยวไหนดีนะ” เรียวมองเพดานพลางครุ่นคิดไปด้วย
“เรียว…”จันทร์เ้านั่งลงข้างเตียงและมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยท่าทีจริงจัง “วันก่อนฉันเจอโนอาห์มา”
“โนอาห์ไหน…”เรียวกะพริบตาถามเพื่อนจนสุดท้ายก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะมีสีหน้าใ“อย่าบอกนะ…”
“ใช่โนอาห์นั่นแหละ”
เรียวใทำตัวไม่ถูกผู้ชายที่ชื่อโนอาห์ คือเพื่อนที่เรียน่มัธยมด้วยกันและที่สำคัญเป็รักแรกของจันทร์เ้าอีกด้วยตอนนั้นเพื่อนของเธอชอบโนอาห์มากแต่สุดท้ายความชอบ 6ปีก็จบลงเมื่อโนอาห์ไปเรียนต่อต่างประเทศ
“เดี๋ยวนะ แล้วแกไปเจอเขาที่ไหน”
“ที่รีสอร์ตเขาไปพักที่รีสอร์ตของฉันพอดี”
“แล้วได้คุยอะไรกันบ้าง”
“ก็…”
กริ๊ง
“สวัสดีค่ะ รีสอร์ตจันทร์เ้ายินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าจะเข้าพักกี่คนคะ”
“คนเดียวครับ”
“จะเข้าพักกี่วันคะ”
“3 วันครับ”
“นี่ค่ะ”
“ขอบคุณครับ…เอ่อ…ผมรู้สึกว่าเหมือนจะเคยเจอคุณที่ไหนมาก่อน…”
“เอ่อ…”
“ใช่จันทร์เ้าหรือเปล่า…จันทร์เ้าใช่ไหม”
“โนอาห์เหรอ…”
“อื้อ เราเอง”
เธอเผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจนานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้เจอเขาเลย
รักแรกของเธอ…
“งั้นช่วยไปส่งเราหน่อยได้ไหม พอดีเราไม่รู้ทางน่ะ”
“ได้สิ…พี่หมวยคะ เดี๋ยวหนูไปส่งลูกค้าที่รีสอร์ตก่อนนะคะ”
“ได้ค่ะเดี๋ยวพี่ดูทางนี้ให้”
เธอหยิบขวดน้ำสองขวดและเดินไปช่วยชายหนุ่มลากกระเป๋าเดินออกไปด้านนอกระหว่างทางเดินต้องผ่านบ้านอีกหลายหลังที่มีนักท่องเที่ยวพักผ่อนอยู่มากมาย
จันทร์เ้ารู้สึกประหม่าอย่างที่สุดที่จู่ๆก็เจอกับโนอาห์ รักครั้งแรกที่นี่…4ปีแล้วนะที่เขาไปเรียนต่างประเทศ ในที่สุดพรหมลิขิตก็ดลบันดาลให้เรามาเจอกันอีกครั้งทั้งที่เธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ…
“นายกลับมาั้แ่เมื่อไหร่เหรอ”
“เรากลับมาเมื่ออาทิตย์ก่อนนะพอดีมีธุระที่ต้องจัดการ แล้วเธอเป็ยังไงบ้าง สบายดีไหม”
“อื้อ สบายดี”
“เราว่าชื่อคุ้นมากแต่ไม่คิดว่าเธอจะเป็เ้าของรีสอร์ตที่นี่”
“ของครอบครัวน่ะ”
“อ่อ บรรยากาศดี คนเยอะนะ น่าจะมีชาวต่างชาติไม่น้อย”
“มันเป็บาง่น่ะไม่ได้เป็ทุก่หรอก ถ้ามีเทศกาลคนจะจองคิวกันเต็มแต่ถ้าเป็่เวลาปกติก็ไม่ได้แออัดขนาดนี้”
“แต่ก็ยังถือว่าไปได้ดีอยู่นะเราเห็นที่คนรีวิวในอินเทอร์เน็ตบางที่ก็ไม่ค่อยดูแลลูกค้าเท่าไหร่แถมยังสกปรกอีก”
“แต่รีสอร์ตของเราทำความสะอาดตลอดนะ…”จันทร์เ้ารีบแย้งขึ้นเพื่อให้เขาไม่คิดเหมารวมกับที่อื่นไปด้วย “แม่บ้านดูแลจัดการดีมาก”
“เราไม่ได้หมายถึงที่นี่…ความจริงเราว่าที่นี่ดีกว่าที่เราไปพักอีกนะแถมเ้าของยังบริการเองอีกด้วย”
จันทร์เ้าก้มหน้าลงเพราะเขินอายไม่รู้ว่าที่เขาพูดอยู่คือการแซวเธอหรือไม่ แต่อาจเป็เพราะคนพูดคือโนอาห์มันก็เลยจะมีผลต่อหัวใจมากเป็พิเศษ
“้าอะไรบอกเราได้ตลอดเลยนะ”
“ขอบใจนะว่าแต่เธอแนะนำหน่อยได้ไหมว่าสถานที่ท่องเที่ยวใกล้ๆ มีอะไรบ้าง”
“ได้สิ”
เธอบอกเล่าสถานที่ใกล้เคียงที่มีนักท่องเที่ยวให้ความสนใจรวมถึงร้านอาหารขึ้นชื่อให้กับโนอาห์จนถึงหน้าบ้านพักริมทะเล
“ถ้านายไม่อยากเดินทางไปไหน ที่ตึกใหญ่เรามีอาหารเช้าให้ฟรีแต่ถ้าอยากทานอาหาร่กลางวันด้วยสามารถติดต่อตามเบอร์โทรศัพท์ในโบรชัวร์ได้เลยนะ”
“โอเค ขอบคุณนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจ”
“เื่ก็เป็แบบนี้แหละ”
“หล่อขึ้นมากปะ”
“สุดๆ”
“โอ๊ย รู้สึกตื่นเต้นเพื่อนสนิทได้เจอรักแรก”
“อย่าเว่อร์น่าว่าแต่แกเถอะ เื่ผู้ชายคนนั้น…”
“ใคร?”
“ก็คุณพอลสันไง”
เรียวกลอกตาเลือกที่จะไม่ตอบลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้แล้วหันมามองจันทร์เ้า
“ฉันจะไปอาบน้ำ เราจะได้ไปเที่ยวร้านเหล้ากัน”
“ยัยนี่พอตอบไม่ได้ก็หนีเลยนะ”
ร้านเหล้า
21.33 น.
"ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อว่าป๊าจะปล่อยแกออกมากรุงเทพได้”
"ป๊าตามใจฉันจะตายอ้อนนิดหน่อยก็ปล่อยมาแล้ว"
"กะจะมาอยู่กี่ปีคะ"
"ไม่รู้สิฉันว่าจะมาหางานทำ"
"อะไรกัน บ้านแกมีธุรกิจใหญ่โตนะจะมาหางานทำอีกทำไม"
"ธุรกิจของป๊าแค่เริ่มต้นเท่านั้นสู้พี่คณินของแกไม่ได้หรอก รายนั้นไวน์ส่งออกระดับโลกแล้วมั้งครอบครัวะเว่อร์...ว่าแต่เขาได้ติดต่อมาบ้างหรือเปล่า"
"ก็ได้คุยไปบ้างเห็นบอกว่าต้นเดือนหน้าจะกลับ"
"อีกไม่กี่วันแล้วดิอยากเห็นจัง จะหล่อขึ้นหรือเปล่านะ"
"รายนั้นความหล่อมีมาแต่เกิดค่ะไหนแกเอาเบอร์ผู้ชายคนนั้นมาให้ฉันสิ"
จันทร์เ้าชะงักก่อนจะหลุบสายตามองต่ำ
"ทำไมแกจะทำอะไร"
"โทรไปด่าไงฉันไม่ชอบที่เขาเมินแกแล้วยังหาว่าแกเป็ผู้หญิงขายตัวอีก"
จันทร์เ้านั่งก้มหน้ามองมือตัวเองความรู้สึกสับสนปนเปไปหมดเธอไม่กล้าโทรไปเพราะครั้งสุดท้ายก็ดันใส่อารมณ์ด่าเขาไปแรงมากบางทีตอนนี้เขาอาจจะโกรธหรือไม่ก็คงเกลียดเธอไปแล้วมั้ง
แต่มาคิดๆดูแล้วต่างคนต่างไม่รู้จักกัน เธอเองก็มีแค่นามบัตรของเขาเท่านั้นที่พอจะให้ติดต่อได้บ้างเป็คนอื่นก็คงจะเข้าใจว่าเธอ้าโทรไปขอเงินหรือไม่ก็โทรไปข่มขู่เพื่อเรียกเงิน
"...มาคิดๆ ดูแล้วเขาอาจจะเข้าใจผิด..."
"ไหงเข้าข้างกันเฉยตอนแรกยังด่าอยู่เลย..."
"เปล่าไม่ได้เข้าข้าง"
"งั้นเอาเบอร์มา"
"ไม่เอา"
"จันทร์เ้า...แกกลัวอะไร"
"เปล่า"
"หรือแกชอบเขาจริงๆ"
"..."
"สายตาไม่เคยโกหกใครแกโกหกฉันอยู่ เอาเบอร์มาเดี๋ยวนี้ ฉันจะโทรไปด่า!!"
เรียวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้างตัวจันทร์เ้าอย่างรวดเร็วจนเ้าตัวปฏิเสธไม่ทัน จัดการค้นหารายชื่อในโทรศัพท์ของเพื่อนสนิทก่อนจะกดโทรออกไปทันทีที่ได้ยินเสียงรับสาย เธอไม่พูดพร่ำอะไรก็ขู่ไปว่า…
“คุณอยู่ที่ไทยหรือเปล่าคะงั้นก็ดี ออกมาเจอกันหน่อย ที่ร้านหัวหมุน ข้างมหาลัยไม่อย่างนั้นฉันจะไปบอกนักข่าวว่าคุณข่มขืนฉัน”
พูดจบเธอก็กดวางสาย กอดอกแสยะยิ้มด้วยความสะใจ
จันทร์เ้าไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกับหล่อนไปบ้างแต่ดูเหมือนเขาจะอยู่ที่ไทย…
"เรียว...เขาอยู่ที่ไทยเหรอ"
"อืมเขาบอกว่าอยู่กรุงเทพ"
"จริงอ่ะเขาจะมาเหรอ"
"ไม่รู้สิฉันวางสายไปก่อนที่หมอนั่นจะตอบ"
"งั้น...เขาคงไม่มามั้ง"
"ต้องมา...ถ้าเขาเป็ลูกผู้ชายเขาต้องมา"
"ถ้าเขาไม่มาล่ะ"
761
![[มี E-book] เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันจะขอลิขิตชีวิตเอง ยุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1739084552_33548444.webp)