PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        วันต่อมา

        09.11 น.

        "แม่...แม่กำลังทำอะไรคะ"

        "แม่กำลังจะเตรียมของ"

        "เตรียมของไปไหน"

        "แม่โทรไปหานายหน้าแล้ว เขานัดเจอคนซื้อรายนี้ไว้ให้เราแล้ว"

        "นัดเจอวันไหนคะ"

        "วันนี้ตอนหกโมงเย็น หนูจะไปกับแม่ไหม"

        "แม่แน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะมาเจอเรา"

        "แน่ใจสิ แม่ว่าคราวนี้เราจะได้เจอแน่"

        "..."

______________________

        10.31 น.

        จีนใส่เสื้อคลุมสีดำเดินผ่านหน้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ที่ตนเคยได้เป็นพรีเซนเตอร์มาก่อน แต่ตอนนี้ รูปของเธอกลับถูกปลดลงกลายเป็นนางแบบหน้าใหม่ ในอินเทอร์เน็ตและหน้าข่าวหนังสือพิมพ์ก็เริ่มโจมตีว่าเธอกำลังโดนบริษัทเขี่ยทิ้ง

        ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปไวเสมอ

        "คุณจีน..." เสียงชายหนุ่มที่คุ้นเคยทำให้จีนหันไปมอง

        "คุณพอร์ช...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ"

        "เพิ่งกลับมาได้สองวันแล้วครับ...ว่าแต่คุณเป็นยังไงบ้างครับ"

        "สบายดีค่ะ"

        "...คือ..."

        "คุณพอร์ชไม่ต้องคิดมากหรือรู้สึกผิดอะไรหรอกค่ะ...จีนสบายดี"

        "คุณพอจะมีเวลาว่างไหมครับ...ผมขอคุยกับคุณหน่อย"

        ร้านกาแฟ

        "คุณพอร์ชมีอะไรคะ"

        "เรื่องที่พี่ของผมยกเลิกสัญญากับคุณครับ"

        "...จีนไม่รู้ว่าคุณต้องการคุยอะไรคะ"

        "คุณ...เป็นคนสั่งจ้างให้มือปืนมาทำร้ายผมหรือเปล่าครับ"

        "..."

        "ที่ผมถามเพราะอยากรู้ความจริง เพราะเราสองคนไม่เคยเจอและไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เพราะอะไรคุณถึง..."

        "จีนว่า...คุณกำลังเข้าใจผิดนะคะ...จีนจะสั่งใครไปทำอะไรคุณได้คะ...จีนก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นเอง"

        "..."

        "ไม่รู้ว่าคุณพอลสันเกลียดอะไรจีนมากขนาดนั้น ถึงคิดว่าจีนจะทำร้ายคุณและทำร้ายตัวเองไปด้วย"

        "..."

        "จีนต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าทำให้พวกคุณคิดแบบนั้น จีนเองก็เจ็บเหมือนกัน...คงไม่มีใครที่ไหนทำร้ายตัวเองหรอกใช่ไหมคะ"

        "ผม..."

        "คุณพอลสันคงกลัวว่าจีนจะเข้าไปทำอะไรครอบครัวของคุณ เขาถึงพยายามกันจีนออกไปใช่ไหมคะ"

        "ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ"

        "จีนไม่รู้ว่าต้องทำยังไง คุณพอลสันถึงจะเชื่อว่าจีนไม่ได้มีเจตนาจะทำอะไรจริงๆ "

        "..." พอร์ชมองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงกิริยาอะไรนอกจากยื่นมือไปหยิบแก้วกาแฟมาจิบเท่านั้น

        เขาได้คุยกับมือปืนแล้ว และได้รู้ว่าคนที่จ้างวานคือผู้หญิงคนนี้ ถึงจะไม่มีหลักฐานมากพอที่จะเอาผิดหล่อนได้ แต่หลักฐานที่พี่ชายหามาก็เพียงพอแล้วสำหรับความไว้วางใจที่เคยมีให้เธอคนนี้

        ร้ายกาจเกินไปแล้ว

        "ตอนนี้คุณพอลสันคงจะพอใจแล้ว...ที่จีนตกต่ำได้ขนาดนี้..."

        "อย่าคิดมากเลยครับ...ขอโทษที่เข้าใจคุณผิดนะครับ...ไว้ผมจะคุยกับพี่ให้นะครับ"

        "ไม่ต้องหรอกค่ะ...จีนเข้าใจ"

        "จันทร์เจ้า..."

        "อะไรนะคะ..."

        จีนหันไปมองนอกร้านกาแฟก็เห็นหญิงสาวหน้าตาดีกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายตัวสูงหน้าตาหล่อเหลา แต่ที่แปลกคือคุณพอร์ช มองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาโกรธ

        "เดี๋ยวผมมา..."

        พอร์ชลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปที่หน้าเคาร์เตอร์กาแฟที่จันทร์เจ้ากำลังยืนอยู่

        "คุณจันทร์เจ้าเอาอะไรครับ ผมจะสั่งให้"

        "งั้น..."

        "ไม่นึกว่าคุณจันทร์เจ้าจะมีเวลามาทานกาแฟข้างนอกในเวลานี้นะครับ" พอร์ชส่งรอยยิ้มแสนหวานให้จันทร์เจ้าที่ยืนมองอยู่

        "ก็ไม่นึกเหมือนกันว่าคุณพอร์ชจะมีเวลามานั่งดื่มกาแฟกับ..." จันทร์เจ้าตอบกลับพร้อมลากเสียงยาว สายตามองผ่านตัวคุณพอร์ชไปด้านหลังก็เห็นจีนนั่งอยู่

        "คุณจันทร์เจ้ารู้จักด้วยเหรอครับ"

        "รู้จักค่ะ...เขาคือเจ้านายของฉันเอง"

        "อ่อ...สวัสดีครับคุณ..." ชายหนุ่มหน้าใสยื่นมือไปข้างหน้าของพอร์ชเพื่อเชคแฮนด์กับเขา แต่ดูเหมือนพอร์ชจะไม่มีความรู้สึกอยากจะแนะนำตัวกับเพื่อนใหม่แต่อย่างใด เขาเลื่อนสายตาไปมองจันทร์เจ้าก่อนจะเอื้อมมือไปจับข้อมือเธอ

        "ผมมีอะไรจะคุยกับคุณ"

        "แต่ฉันมากับคุณปกรณ์"

        "แต่คุณเป็นเลขาของผม ผมต้องการคุยกับคุณเดี๋ยวนี้"

        "คุณคงลืมไปว่าเราตกลงกันไว้ว่าเมื่อกลับมาที่ไทย ฉันจะมีเวลาส่วนตัวและคุณจะให้ฉันหยุดงานได้ 1 อาทิตย์"

        "แต่ผมก็ยังเป็นเจ้านายของคุณ และคุณยังได้รับเงินเดือนจากผมอยู่"

        "อย่ามาวางอำนาจนะคะ"

        "ผมไม่ได้วางอำนาจ แต่ผมมีอำนาจ..."

        "กรุณาปล่อยมือคุณจันทร์เจ้าด้วยครับ" ปกรณ์จับแขนของพอร์ชไว้พร้อมกับแววตาจริงจังที่แสดงถึงความไม่พอใจ "เป็นผู้ชายไม่ควรทำร้ายผู้หญิง"

        "คุณอย่ายุ่งดีกว่า"

        "ผมกับคุณจันทร์เจ้า เราสองคนกำลังเดทกันอยู่ คุณต่างหากที่อย่ายุ่ง"

        "..."

        "อีกอย่าง ผมไม่ชอบเห็นผู้ชายทำร้ายผู้หญิง เพราะมันดูไม่ให้เกียรติเธอ"

        "..."

______________________

        13.01 น.

        "นายมาทำอะไร"

        "ฉันได้ข่าวว่ามายเฟรนกลับมาแล้ว"

        "อืม"

        "มายเฟรน ฉันอยากเจอมายเฟรน"

        "ชอบเธอหรือไง"

        "เปล่า! ...เธอเป็นเพื่อนของฉันต่างหาก"

        "งั้นก็ไปหาพอร์ช"

        "เกี่ยวอะไร...อ่อ...จันทร์เจ้าอยู่กับพอร์ช"

        "ประมาณนั้น"

        "พอร์ชอยู่ไหน"

        "ก็โทรไปสิ"

        "เอ่อ...นั่นสิ" เจคพูดจบก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกจากห้องแต่สุดท้ายก็หันกลับไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานอีกครั้ง "งานแต่งจะจัดตอนไหนบอกด้วยนะ..."

        "อืม"

        เจคเปิดประตูเดินออกไปสวนทางกับเควินที่เดินเข้ามาในห้องพอดี

        "นายครับ"

        "อืม"

        "คุณลีมกำลังโดนสอบสวนเรื่องคดีครับ"

        "เตรียมเอกสารข้อมูลให้เรียบร้อยแล้วส่งมาให้ดูด้วย"

        "ครับ...นายครับ...ดูเหมือนคุณไลม์กำลังพยายามใช้เส้นสายช่วยน้องชาย แต่พ่อของเขาไม่ทำอะไรเหมือนกับจะตัดหางปล่อยวัด"

        "ก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ ในเมื่อเขาเคยช่วยลูกชายคนเล็กไปแล้วตั้งหลายครั้ง"

        "ผมคิดว่า...ครั้งนี้น่าจะไม่รอดครับ"

        "แล้วคุยกับคนที่อยู่ในคุกหรือยัง"

        "เรียบร้อยแล้วครับ"

        "แล้วมิลเลอร์ล่ะ"

        "ยังไม่มีความเคลื่อนไหวครับ"

        "คอยดูต่อไป"

        "นายครับ...แล้วเรื่องของคุณจีน...จะให้เตรียมตัวยังไงดีครับ"

        "ก็เตรียมตัวเหมือนอย่างที่เคย"

        "แล้วเรื่องที่ดินล่ะครับ"

        "ยื้อต่อไป"

        "ครับ"

__________________________

        18.00 น.

        "สวัสดีครับคุณหญิง"

        "สวัสดีค่ะ...แล้วคนที่จะมาซื้อดินอยู่ที่ไหนคะ" ชายหนุ่มผิวดำนั่งลงเก้าอี้ข้างๆ ก่อนจะมองไปรอบร้าน

        "เขาบอกว่ากำลังมาครับ"

        "วันนี้เขาจะมาใช่ไหมคะ" จีนส่งเสียงถาม

        "ครับ...เขาบอกว่าวันนี้จะมา เพื่อคุยเรื่องที่ดินครับ"

        "เห็นไหมแม่บอกแล้ว ไม่ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องเจอเขา"

        "แล้วอีกนานไหมคะ"

        "เห็นบอกว่าอีกสิบนาทีจะถึงแล้วครับ"

____________________

        18.21 น.

        ในห้อง

        "นายครับ...นี่คือเอกสารครับ"

        "อืม..." พอลสันนั่งไขว่ห้างอยู่ปลายเตียง "ส่งไปเลย"

        "ครับ"

        "แล้วเรื่องที่ดินล่ะ"

        "ตอนนี้ผมให้ลูกน้องจัดการอยู่ครับ..."

        "ปั่นให้สุด"

        "ครับ!! "

_________________________

        โรงแรม Red Blood

        18.30 น.

        ขณะที่พอร์ชกำลังเดินเข้าโรงแรม ก็มีหญิงวัยกลางคนหน้าตาดีเดินมาทางนี้พอดี

        "คุณพอร์ชคะ..."

        "ครับ? เรียกผม? " พอร์ชชี้ไปที่ตัวเองอย่างงงๆ

        "ใช่ค่ะ...ฉันอยากมาคุยกับคุณ"

        "คุณรู้จักผมเหรอครับ...ผมจำไม่เห็นได้ว่าเคยเจอคุณที่ไหน"

        "แต่ป้าจำคุณพอร์ชได้...จำได้ดีเลยแหละ"

        "..."

        "ขอเวลาให้ป้าได้คุยกับคุณสักชั่วโมงได้ไหมคะ"

        "จะคุยเรื่องอะไรครับ"

        "เรื่องปีเตอร์...พ่อของคุณค่ะ"

        "..."

อยู่บ้านจะบอกว่าว่างก็ไม่ได้เต็มปาก งานเยอะมากค่ะ ตั้งใจว่าจะทำ Ebook ของเรื่องพอลสันด้วย แต่ต้องมารีไรท์อีก และกำลังปรึกษากับที่บ้านอยู่ อยากมีนิยายเป็นของตัวเองสักเรื่อง เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

รักรีทเสมอ