เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        นอกจากนี้ยังมีครีมพอกหน้าที่ช่วยลดเลือนฝ้า ให้ความชุ่มชื้น และปรับผิวให้กระจ่างใสซึ่งสามารถพอกได้ทั่วทั้งใบหน้า

        ประสิทธิภาพก็ยอดเยี่ยมเช่นกันเพียงแต่ไม่สามารถผลิตจำนวนมากได้ในแต่ละครั้งเซียวหยวนหมิงสามารถทำออกมาได้เพียงเล็กน้อย แต่ราคาก็ไม่ถูกนักทำให้ฉีเย่เร่งให้เซียวหยวนหมิงเร่งผลิตอย่างลับๆ เสมอ

        แม้ว่าของเหล่านี้จะไม่ได้ขายในราคาถูกแต่ก็เป็นที่ต้องการอย่างมาก!

        ประการแรกคือมีประสิทธิภาพดีเยี่ยมประการที่สองคือราคาแพงกว่าครีมหิมะเพียงเล็กน้อย และที่สำคัญไม่ต้องใช้บัตรแลกซื้อ!

        แต่ไม่ว่าฉีเย่จะเร่งรัดอย่างไรเซียวหยวนหมิงก็ยังคงผลิตอย่างเชื่องช้าเพราะของเหล่านี้สิ้นเปลืองสมุนไพรและดอกไม้นานาชนิด

        ในขณะเดียวกันสิ่งนี้ก็ทำให้ซูเจียวเจียวตกใจกับความสามารถในการหาเงินของเซียวหยวนหมิงเช่นกันในเวลาเพียงไม่กี่เดือน เซียวหยวนหมิงก็หาเงินได้มากกว่าหกพันหยวนแล้วซึ่งรวมถึงเงินที่เขาได้มาจากการค้าขายด้วย

        ทว่าซูเจียวเจียวก็ไม่ได้ว่างเว้นนอกจากเงินเดือน 39 หยวนต่อเดือนแล้วงานพิเศษแต่ละเดือนยังสามารถสร้างรายได้ให้เธอหกสิบถึงเจ็ดสิบหยวนรวมแล้วก็มากกว่าร้อยหยวนต่อเดือน แต่ก็ยังไม่เร็วเท่าที่เซียวหยวนหมิงทำ

        ซูเจียวเจียวนับทรัพย์สินในบ้านรวมกับเงินที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ ก็มีมากกว่าแปดพันแล้วไม่นานเธอก็จะเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนแล้ว

        แน่นอนว่าสามีของเธอเป็นคนหาเงินเก่งกาจความสามารถในการหาเงินเช่นนี้ มีใครจะเทียบได้บ้าง?

        เมื่อวันตงจื้อผ่านไปไม่นานก็จะถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว

        เมื่อถึงสิ้นปีตำบลก็จะไม่มีงานทำ ทุกคนจึงสามารถพักผ่อนได้ อีกทั้งใกล้สิ้นปีตลาดในตัวเมืองก็คึกคักทุกวัน มีของขายมากมายเต็มท้องถนนบรรยากาศสนุกสนานเป็นอย่างยิ่ง

        ผู้ใหญ่ต่างเฝ้ารอคอยที่จะหาเงินเด็กๆ ก็เฝ้ารอวันปีใหม่

        เด็กๆที่มีความสุขที่สุดก็คือการได้ตามผู้ใหญ่ไปเดินเล่นในตลาด

        ซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงพร้อมด้วยเซียวหยวนซินก็พานหลิวหยวนหยวนออกไปเดินเล่นด้วยกันเพื่อดูว่ามีอะไรที่ต้องซื้อบ้าง

        ตอนนี้ครอบครัวไม่ขาดเงินแล้วซูเจียวเจียวจึงซื้อของได้อย่างเต็มที่ เธอซื้อแอปเปิลสองถุงอ้อยที่ชาวบ้านปลูกเองมัดใหญ่ ส้ม และอื่นๆ อีกมากมาย

        เมล็ดแตงโมถั่วลิสง และขนมหวานก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

        จากนั้นก็ซื้อผ้า

        เซียวหยวนหมิงหาบัตรแลกผ้ามาได้จำนวนมากบวกกับบัตรแลกผ้าที่ได้มา ก็เพียงพอสำหรับทำเสื้อผ้าให้ทุกคนคนละชุด

        หลังจากซื้อของครบแล้วพวกเขาก็กลับบ้าน

        ซูเจียวเจียวรับหน้าที่ทำเสื้อผ้าให้ทุกคนในครอบครัวส่วนเซียวหยวนซินก็เย็บพื้นรองเท้า เพื่อทำรองเท้าผ้าให้ทุกคน

        ตอนกลางคืนบ้านก็เปิดไฟฟ้าทำให้สว่างกว่าตะเกียงน้ำมันก๊าดมาก ไม่ต้องกลัวว่าจะทำร้ายดวงตา

        เสื้อผ้าและรองเท้าไม่สามารถทำเสร็จได้ในคราวเดียวต้องค่อยๆ ทำไป

        หลิวเฉิงเหว่ยก็ไม่มีงานทำแล้วหลังจากจัดเก็บของในห้องเรียบร้อย เขาก็มาที่กองผลิตฉางซิงทุกวันพานหลิวหยวนหยวนเล่น และช่วยทำความสะอาดบ้าน

        เซียวหยวนซินเย็บพื้นรองเท้าอยู่ในห้องพลางมองหลิวเฉิงเหว่ยที่อยู่ในลานบ้านดวงตาของเธอฉายแววยิ้มแย้ม

        “พี่เขยตอนนี้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมากจริงๆ” ซูเจียวเจียวเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มปีที่ผ่านมาใบหน้าของพี่หยวนซินก็มีรอยยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆถือว่าหลิวเฉิงเหว่ยยังพอมีหวัง ไม่ได้ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง

        คาดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมที่อยู่และผู้คนที่ได้พบเจอ

        สุภาษิตที่ว่า‘คบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล’ ย่อมเป็นจริง หากคนเราอยู่ในแหล่งเสื่อมโทรมมานาน จะดีขึ้นได้อย่างไร?

        เมื่อก่อนเธอเคยคิดที่จะแนะนำให้เซียวหยวนซินหย่าร้างจริงๆ

        แต่ตอนนี้ชีวิตของพวกเขาก็ดีขึ้นมากถือว่าเป็นโชคดีของหลิวเฉิงเหว่ยหากเขายังคงเป็นคนขี้ขลาดและไม่สนใจความเป็นความตายของภรรยาและลูกสาวเหมือนเมื่อก่อนเธอจะแนะนำให้เซียวหยวนซินหย่าขาดจากเขาอย่างแน่นอน

        เซียวหยวนซินยิ้ม“นั่นก็ต้องขอบคุณเธอและอาหมิงด้วยถ้าตอนนั้นเธอไม่ช่วยฉันออกความคิด ฉันคงจะควบคุมเขาไม่ได้”

        เธอกล่าวพลางเผยสีหน้าซาบซึ้ง“เป็นชีวิตของเธอและอาหมิงที่ทำให้เขารู้สึกถึงวิถีชีวิตที่แตกต่างออกไป ภายใต้อิทธิพลที่ค่อยๆ ซึมซับเขาจึงค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป”

        ช่วงนี้เซียวหยวนซินว่างก็จะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

        บทเรียนและประโยคง่ายๆเธอย่อมจำได้ แต่หากซับซ้อนเกินไปก็ไม่ได้ ตอนนี้เธอจึงได้เรียนรู้คำศัพท์ใหม่ๆมากมาย

        วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่แปดของเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติกลิ่นอายของปีใหม่ก็เริ่มคละคลุ้ง ครัวเรือนต่างๆ ก็เริ่มทำความสะอาดบ้าน

        ซักผ้าปูที่นอนเครื่องเรือน และจัดบ้านให้สะอาดหมดจด

        เซียวหยวนซินและซูเจียวเจียวทำความสะอาดบ้านกันจนทั่วหลิวเฉิงเหว่ยก็มาช่วยด้วย

        ส่วนเซียวหยวนหมิงก็ออกไปทำธุระแล้ว

        ซูเจียวเจียวย่อมรู้ว่าเขากำลังทำอะไรแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป หากมีคนถาม ก็จะบอกว่าเขาไปตลาดในตัวเมือง

        “พี่หยวนซินคะ เย็นนี้เราทำซาลาเปานึ่งกินกันดีไหมคะ” ซูเจียวเจียวกล่าวพลางยิ้ม

        ไม่ได้กินซาลาเปามานานแล้วเริ่มรู้สึกอยากกินขึ้นมาบ้างแล้ว

        เซียวหยวนซินยิ้ม“ฉันเองก็คิดอยากจะทำซาลาเปากินพอดีเลย ถ้าอย่างนั้นฉันไปนวดแป้งนะ”

        ซูเจียวเจียวก็ช่วยนวดแป้งด้วยแล้วก็ผสมไส้

        หลังจากนวดแป้งและเตรียมไส้เสร็จก็ถึงขั้นตอนการห่อซาลาเปาและนึ่ง หลิวหยวนหยวนล้างมือแล้วก็มาช่วยห่อด้วยเด็กน้อยเรียนรู้ได้อย่างมีแบบแผน แม้จะห่อออกมาไม่สวยงามแต่ก็มีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ แถมยังเลอะแป้งเต็มหน้าอีกด้วย

        นอกจากซาลาเปาไส้ขาวแล้วซูเจียวเจียวยังนึ่งซาลาเปาไส้ฟักทองและซาลาเปาไส้น้ำตาลแดงอีกด้วยทำให้รสชาติมีหลากหลายมากยิ่งขึ้น

        เซียวหยวนซินรู้สึกแปลกใจยิ่งนักที่จริงแล้วซาลาเปาก็สามารถทำได้หลากหลายขนาดนี้หลิวหยวนหยวนถือซาลาเปาไส้ฟักทองหนึ่งลูกและซาลาเปาไส้น้ำตาลแดงหนึ่งลูกกินอย่างเอร็ดอร่อย

        โชคดีที่ซาลาเปาขนาดไม่ใหญ่มากหลังจากกินไปสองลูก หลิวหยวนหยวนก็อิ่มแล้ว จึงวิ่งออกไปเล่น

        เซียวหยวนซินและซูเจียวเจียวยังคงยุ่งอยู่ในครัวหลิวเฉิงเหว่ยนั่งอยู่หน้าเตาไฟและกำลังก่อไฟเมื่อเห็นภาพที่อบอุ่นและกลมเกลียวนี้ ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        ชีวิตเช่นนี้ช่างมีชีวิตชีวามีรสชาติ ไม่มีการโต้เถียง ไม่มีการคำนวณ ไม่มีการพูดจาเสียดสี ช่างดีงามจริงๆ

        หากเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตลอดไปก็คงจะดี

        เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาหลิวเฉิงเหว่ยเองก็ตกใจ

        ไม่ไม่ได้ เขาเป็นคนของกองผลิตตระกูลหลิว ไม่ใช่ของกองผลิตฉางซิง ทะเบียนบ้าน ที่ดินและบ้านของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ จะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

        ตอนนี้พี่หยวนซินอาศัยอยู่ที่นี่เพราะมาเรียนตัดเสื้อส่วนเขาก็สามารถมาเยี่ยมภรรยาและลูกสาวได้บ่อยๆ เพื่อปรับปรุงเรื่องอาหารการกินไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถมาที่นี่ได้บ่อยๆ หรอก!

        เห็นท้องฟ้าเริ่มมืดค่ำแล้วแต่เซียวหยวนหมิงก็ยังไม่กลับมาซูเจียวเจียวจึงให้เซียวหยวนซินและหลิวเฉิงเหว่ยพาลูกสาวทานอาหารเย็นไปก่อน

        เซียวหยวนซินกล่าว“พวกเราไม่หิวแล้วละ ตอนนึ่งซาลาเปาเรากินไปตั้งสองลูกแล้วท้องอิ่มอยู่เลย ฉันจะรออาหมิงกลับมากินข้าวเย็นพร้อมกัน”

        หลิวเฉิงเหว่ยก็รีบพูด“ใช่ครับ ใช่ครับ พวกเรายังไม่หิวหรอก”

        เมื่อครู่เขากินซาลาเปาไปสามลูกเป็นซาลาเปาไส้หมูหนึ่งลูก ซาลาเปาไส้หัวไชเท้าหนึ่งลูกและซาลาเปาไส้ขาวอีกหนึ่งลูก ตอนนี้ท้องของเขาก็ไม่ค่อยหิวแล้ว

        ของอร่อยมากมายขนาดนี้หากเป็นที่บ้านของเขา จะมีโอกาสได้กินที่ไหน

        แม้แต่หยวนหยวนก็ยังพูดอย่างเชื่อฟังและน่ารัก“หนูจะรอคุณน้ากลับมากินข้าวด้วยกันค่ะ คุณน้าคงจะเหนื่อยมากๆ แล้ว”

        น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

        ซูเจียวเจียวเห็นพวกเขายืนกรานที่จะรอก็ไม่ได้บังคับ ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงอยู่ในครัวรอเซียวหม่าก็ยังมีถ่านไฟอยู่เล็กน้อยสามารถอุ่นข้าวในหม้อและซาลาเปาไว้จะได้ไม่เย็นชืด