รถม้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนไปนั้นได้ทำให้บุรุษที่อยู่ในรถม้าทอดถอนหายใจด้วยว่าเขานั้นอยากไปพบกับสตรีในดวงใจ แต่ธุระที่เขาทำยังไม่เสร็จนั่นจึงทำให้เขาไม่สามารถไปหานางได้ แต่เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเหมือน์ช่างรู้ใจได้ทำให้เขาพบนางระหว่างทาง
“ฮุ่ยเหอหยุดม้าก่อน”
“ขอรับ”
นั่นคือเื่ที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะพานางขึ้นรถม้ามา ตอนนี้ชายหนุ่มได้นั่งตัวตรงโอบไหล่สตรีที่เขาหวนคิดถึงไว้ หญิงสาวที่เพิ่งนั่งข้างเขาได้ไม่นานกลับหลับสนิทบนอกเขา 'นี่นางไว้ใจข้ามากถึงเพียงนี้เชียวหรือ'
“พวกเ้าคือบ่าวของเถียนเถียนใช่หรือไม่”
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นไม่ดังและเบาจนเกินไป หลิวหลงและเซียวอวี้รับคำแม้จะไม่รู้ว่าชายในรถม้าเป็ใครแต่เมื่อฟังจากการสนทนาเมื่อสักครู่นั่นก็พอจะทำให้พวกนางมั่นใจว่าบุรุษในรถม้านั้นไม่ควรทำให้ไม่พอใจ
“คุณหนูของพวกเ้าหลับอยู่ ข้าจะพานางไปนั่งรับลมริมทะเลสาบ พวกเ้ารอที่นี่เดี๋ยวฮุ่ยเจียงจะนำรถม้ามารับพวกเ้า”
“เ้าค่ะ”
แม้ว่าการพาบ่าวรับใช้ไปด้วยจะไม่สะดวก แต่หากสตรีที่ยังไม่ออกเรือนใกล้ชิดกับบุรุษจนเกินไปอาจทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหายได้ เขาจึงได้แต่ต้องกดความไม่ชอบใจเหล่านี้และทำเื่ราวให้ถูกต้อง
“ท่านพี่ลูกของเราน่ารักหรือไม่”
เสียงเฉินเจียวอวี่เอ่ยกับฝูเหวินห้าวอย่างอ่อนหวานก่อนจะอุ้มบุตรของนางส่งให้ชายหนุ่ม รอยยิ้มและความสุขอบอวลรอบ ๆ บริเวณแต่พวกเขาหารู้ไม่ว่ามุมหนึ่งสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็เมียเอกได้ยืนร้องไห้ด้วยดวงใจที่แตกสลาย
“ฝูเหวินห้าว ข้าทำทุกอย่างเพื่อเ้า ทำให้เ้าได้ขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ ให้เ้าได้ดิบได้ดีนี่คือสิ่งที่เ้าตอบแทนข้าหรือ”
คำถามมากมายได้หลั่งไหลเข้ามาพร้อมน้ำตาที่รินไหล
“ฝูเหวินห้าวเ้าคนสารเลว”
หญิงสาวะโออกมาด้วยเสียงอันดังก่อนจะมองไปรอบ ๆ แล้วนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนเองกลับมาเกิดใหม่แล้ว อีกทั้งใบหน้าที่บูดบึ้งของคนข้างกายนั่นยิ่งย้ำชัดว่าเื่ที่เกิดขึ้นเป็เื่จริง
“เ้ารู้จักกับมันหรือ”
เสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นพร้อมไอสังหารที่แม้แต่ฮุ่ยเหอที่ยืนรออยู่ด้านนอกยังรู้สึก มือใหญ่ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาบนแก้มหญิงสาวอย่างใจเย็น
“เ้าถึงกับร้องไห้เพื่อมันเลยงั้นหรือ”
เฉินฟางซินจับมือนั้นไว้ก่อนจะแนบหน้าของนางบนมือใหญ่นั้น สายตาจ้องมองไปยับดวงตาเรียวยาวดั่งอินทรีย์ของชายหนุ่มก่อนจะส่ายหน้าไปมา
“ข้าไม่เคยรู้จักกับชายผู้นั้นแต่อาจเพราะเขาทำกิริยาไม่ดีเช่นนั้นใส่ข้าอีกทั้งได้ยินเ้าเรียกชื่อเขาและนี่ยังเป็ครั้งแรกที่ข้าพบกับอะไรเช่นนั้นข้าจึงเผลอฝันไป”
“เ้าฝันถึงมันงั้นหรือ”
ความเย็นแผ่ไปรอบ ๆ รถม้า เฉินฟางซินรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเท่าใดนักหญิงสาวรีบคิดคำตอบก่อนจะเอ่ยตอบเพื่อให้ทุกอย่างบรรเทาในทันที
“ท่านจำคืนนั้นที่พวกเราพบกันครั้งแรกได้หรือไม่”
ชิวจิ้นอันพยักหน้า เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังพอมีเหตุผลที่จะพูดคุยหญิงสาวจึงได้เอ่ยต่อไปในทันที
“ในฝัน…คืนนั้นข้าไม่สามารถหนีจากกับดักนั้นได้และคนที่อยู่กับข้าคือเขา พวกเราจึงถูกจับแต่งงานกัน เขาที่รักมั่นกับพี่หญิงใหญ่แม้ว่านางจะแต่งงานแล้วก็ตามแต่พวกเขาก็ยังลักลอบพบกันและมีลูกด้วยกัน…แต่กับข้า…ข้าทำทุกอย่างเพื่อเขา แต่กลับถูกทิ้งไว้ให้เป็เครื่องประดับในจวนเท่านั้น เขามิเคยแตะต้องข้าั้แ่คืนนั้นในกระโจมจนข้าตาย”
มือใหญ่ดึงหญิงสาวเข้ามากอดอย่างแรงก่อนที่จมูกโด่งคมจะประทับบนหน้าผากมนของหญิงสาว
“ดี ๆ ที่แม้แต่ในฝันเ้าก็มิได้เป็ของใคร เพราะเ้าคือของข้าคนเดียวเท่านั้น”
เฉินฟางซินกอดตอบชายหนุ่ม แม้ว่านางจะไม่คิดว่าจะได้เจอบุรุษแปลก ๆ เช่นนี้แต่อย่างน้อยนางก็รู้ว่าเขานั้นจริงใจต่อนางจริง ๆ
“ข้าจะให้แม่สื่อทาบทามเื่สู่ขอเ้า”
“เดี๋ยวก่อน”
เฉินฟางซินรีบหันมาห้ามนั่นทำให้ชิวจิ้นอันถึงกับหน้าเสียคิดว่าหญิงสาวจะปฏิเสธ แต่นางกลับเอ่ยถามชายหนุ่มขึ้นมา
“ท่านคือแม่ทัพใหญ่ชิวที่มีข่าวลือว่าฆ่าคนไม่เลือกหน้าโดยไม่สนใจว่าจะเป็สตรีหรือบุรุษใช่หรือไม่”
ชายหนุ่มพยักหน้า เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้นหญิงสาวยกยิ้มขึ้นอย่างน่ารักทำให้ชิวจิ้นอันถึงกับหลงมัวเมากับภาพตรงหน้าไปชั่วขณะ
“เช่นนั้นท่านช่วยให้คนไปปล่อยข่าวลือเื่นี้ได้หรือไม่”
“ทำไมกัน”
“เพราะข้าอยากแต่งงานกับแม่ทัพที่โหดร้ายกับคนทุกคน แต่ดีกับข้าแค่เพียงคนเดียว”
คำพูดนี้ของหญิงสาวถึงกับทำบ่าวรับใช้และองครักษ์ทั้งสี่ที่ยืนรับใช้อยู่ห่าง ๆ รถม้าถึงกับสำลักและมองหน้ากัน
“ได้…หากเ้าชอบ”
“แน่นอนสิเ้าคะ สตรีนางร้ายแห่งยุคที่ทุกคนมอบให้ย่อมต้องคู่กับแม่ทัพจอมโฉด ดูเข้ากันดี เช่นนี้จะได้...ไม่มีใครกล้าแย่งท่านไปจากข้า”
“อื่ม…ข้าเห็นด้วย”
“ท่านให้คนส่งหนังสือขอหมั้นมาพร้อม ๆ กับวันที่จวนกั๋วกงและจวนโหวส่งมานะเ้าคะ”
“ทำไมกัน”
“เพราะข้าอยากให้พี่สาวของข้าเลือกคนที่ถูกใจพวกเขาก่อน ท่านพ่อของข้าจะได้ไม่ต้องถูกนินทาลับหลังว่าใช้อำนาจเลือกลูกเขยให้บุตรีของตนเอง”
“แล้วเ้าไม่เสียดาย…บุรุษคนอื่น ๆ หรือ”
“ข้าทำได้หรือ”
แม้ว่าชายหนุ่มจะแกล้งเอ่ยถามแต่เมื่อเฉินฟางซินตอบเขาเช่นนั้นนั่นได้ทำให้ใบหน้าคมบูดบึ้งขึ้นมาทันที เฉินฟางซินหัวเราะออกมาทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของชายหนุ่มก่อนจะเงยหน้าขึ้นจุมพิตคางชายหนุ่มเบา ๆ อย่างเอาใจ
“ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น นอกจากท่านแล้วข้าจะสามารถมองใครได้อีก”
“ข้าเองก็เช่นกัน”
หลิวหลงและเซียวอวี้ต่างมองหน้ากันก่อนจะตั้งคำถามว่าทั้งสองคนไปพบ ไปรู้จักกันได้อย่างไรและตอนไหน….ก่อนจะได้รับคำตอบจากฮุ่ยเหอและฮุ่ยเจียงว่าทั้งสองนั้นได้ช่วยเหลือกันในคืนที่ถูกใส่ร้าย นั่นได้ทำให้บ่าวทั้งสองของหญิงสาวค่อยโล่งใจที่คุณหนูของนางเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ
30K
