กรุบกริบ.
กระจกที่ประตูแตกเป็เสี่ยงๆ
ลิเลียนสวมชุดนอนผ้าไหมบาง ๆ ยกเชิงเทียนขึ้นและมองดูร่างที่ตกลงมาจากด้านนอกด้วยความประหลาดใจ
มันเป็ผู้ชายที่ค่อนข้างหล่อ ผมสีบลอนด์สั้น สีฟ้าดาว—ชุดเครื่องแบบของกรมตำรวจ?
ศาลเตี้ยจะบุกเข้าไปในบ้านจากหน้าต่างชั้นสามหรือไม่ - ลิเลียนมองดูนาฬิกาที่อยู่เหนือศีรษะ - เวลาสี่โมงห้าสิบโมงเช้า?
ไม่เหมาะสมที่จะบอกว่าเป็ที่พักส่วนตัว ท้ายที่สุด Laiya Club เป็หนึ่งใน "คลับ" ที่มีชื่อเสียงที่สุดใน Hongfang Street ตั้งอยู่ระหว่างพื้นที่ยอดนิยมของ Hongfang Street และ Linhe Street (ถนนการค้าที่มีชื่อเสียงใน Xihuan อำเภอ) ลิเลียนยิ่งกว่านั้นอีก สาวงามชื่อดังในคลับเฮาส์ แม้แต่ขุนนางชั้นสูง หรือเ้าหน้าที่ระดับสูงในวัง หากพวกเขา้าให้ลิเลียนไปด้วย ราคาเริ่มต้นจะอยู่ที่ 20 เหรียญทองต่อชั่วโมง
ดังนั้นเมื่อกัปตันโคเฮน คาราบิยันที่อายุน้อยและมีแนวโน้มสูงจากกรมตำรวจเมืองตะวันตกรีบเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของสโมสรไลยาจากชั้นสาม ลิเลียนซึ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นบนเตียงจึงมาตรวจดูเชิงเทียน
“คุณหนู ฉันขอโทษที่รบกวนการนอนของคุณ”
โคเฮนลุกขึ้นจากพื้นด้วยความเขินอาย ซ่อนดาบไว้ข้างหลังแล้วก้มลงให้ลิเลียนผู้มีเสน่ห์ แต่เขาเอื้อมมือไปหา เมื่อฉันถอดหมวกออก ทักทาย ฉันรู้ว่าหมวกนายทหารของฉันได้ตกลงไปในการรบเมื่อครู่นี้
“บ้าจริง” โคเฮนพึมพำ
เป็ความผิดของฉันเองที่ชายชราทำชุดนอนของฉันหาย กลางดึก ฉันไม่สามารถออกไปซื้อเสื้อผ้าเ่าั้ได้
ลิเลียนมองดูสุภาพและหล่อเหลาอย่างกล้าหาญ นี่เป็สิ่งสำคัญมาก ไม่อย่างนั้นลิเลียนคงจะทุบเชิงเทียนโดยตรง ศาลเตี้ย ดวงตาโตสวยกลอกเล็กน้อย และเอื้อมมือไปแตะต้องคนดำนุ่มสลวย ผมเส้นเล็กของเขากวาดนิ้วไปมา เขาหัวเราะคิกคักและพูดว่า
“เ้าหน้าที่ตำรวจที่รัก คืนนี้พวกเราปิดทำการแล้ว”
แน่นอนว่าโคเฮนรู้ว่าที่แห่งนี้อยู่ที่ไหน เป็เวลาที่คลับไลยาคึกคัก
แต่ต่อหน้าคนสวยต่อหน้าเขา เขาแค่ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้หลงเสน่ห์การเคลื่อนไหวแบบลิเลียนเลย
“แล้วคืนนี้คุณได้รับการดูแลและปิดตัวไหม”
“แน่นอน แก๊งขวดเืได้เปิดข้อต่อและสัญญาว่าจะชดใช้ค่าเสียหาย มิฉะนั้น คุณรู้หรือไม่ว่าการปิดถนนหงฟางในคืนเดียวจะทำให้ ให้ผู้ที่ทำงานหนักและทำงานหนักเพื่ออาณาจักร ขาดทุนเท่าไหร่ ถ้าพวกเขาไม่สามารถช่วยเหลือการดำเนินงานตามปกติของประเทศที่ใหญ่เป็อันดับสองในทวีปตะวันตกได้เนื่องจากความเหนื่อยล้าจากการทำงาน ความทุกข์ทางกาย และ ความเบื่อหน่ายทางจิตใจ อะไรจะมากไปกว่านั้น ผู้คนในอาณาจักรสตาร์กว่า 10 ล้านคนทำอย่างนั้นเหรอ?”
ลิเลียนกระพริบตาและยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
โคเฮนขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองดูความงามที่เย้ายวนและเป็ผู้ใหญ่
ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ฉันได้รับจากผู้ให้ข้อมูลนั้นไม่สมบูรณ์ ตอนแรกฉันคิดว่า Black Street Brotherhood ได้ริเริ่มโจมตีสาขา Hongfang Street ของ Blood Bottle Gang ตอนนี้ดูเหมือนว่า Blood Bottle Gang ได้ตั้งสาขาใน ถนนหงฟางล่วงหน้า กับดัก กองทัพต่อต้านนายพล
แล้วคืนนี้มาทดสอบจุดโฟกัสของสองแก๊งใหญ่ แล้วคุณจะได้เปลี่ยนจากภราดรภาพ
ท้ายที่สุดมันเป็แก๊งขวดเืที่มีมาเกือบร้อยปีแล้ว
“เฮ้ เ้าหมาตัวเขียวผมทองนั่น!” เสียงผู้หญิงข้างนอกอาคารขัดจังหวะการสนทนาระหว่างทั้งสอง
“ลงมาแล้วพาไปสู่ความตาย! ตามกฎแล้วเราไม่สามารถเข้าไปในบ้านใด ๆ ได้”
ลิเลียนเดินไปที่หน้าต่างที่แตกสลายอย่างสงสัย และเห็นผู้หญิงที่ปกคลุมไปด้วยเืในชุดเกราะหนังเหวี่ยงแส้ในมือของเธอลงไปข้างล่าง หันหน้าไปทางโกรธ ชั้นบน
โคเฮนโค้งคำนับให้ลิเลียนอีกครั้ง
“ขอบคุณที่แจ้งให้ฉันรู้ คนสวย โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ฉันจะไปพบผู้หญิงคนอื่น”
ศาลเตี้ยผมบลอนด์และหัวหน้าสายตรวจหันกลับมาและะโเบา ๆ ไปตามถนน
“เรียน คุณ Bernice อย่าใจร้อนเกินไป”
รอยยิ้มของโคเฮนเปลี่ยนเป็เ็าในทันที ดวงตาของเขามีเจตนาฆ่า
“าาอยู่เหนือในนามสนธิสัญญาดาราศักดิ์สิทธิ์ ในฐานะเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยระดับสอง ข้าพเ้ามีสิทธิที่จะสังหารผู้ต้องสงสัยที่อาจเป็อันตรายต่อผลประโยชน์ของอาณาจักรและชีวิตของประชาชน - ไม่ต้องกังวล ฉันจะส่งคุณไปพบพี่ชายของคุณทันที"
ลิเลียนชั้นบนปิดปากของเธอ เธอจำได้ว่าเป็แก๊งค์ขวดเืที่ทรงพลังที่สุดสิบสอง น้องสาวของพี่น้องตระกูลเลย์ตันที่ฉาวโฉ่ "แมงป่องแส้" เบอร์นิซ เลย์ตัน
พี่ชายของเธอ "สติงเกอร์" พรีโม เลห์ตัน เพิ่งมาที่คลับไลยาเมื่อวานนี้เอง เขาชอบของพิเศษบางอย่าง เขาเกือบลวกสาวคนใหม่จนตายด้วยน้ำมันในตะเกียงที่ไม่มีวันดับ
ตามน้ำเสียงตำรวจ นึกว่า "เหล็กใน" ตายในมือ?
“หมาเขียว! แม้แต่เ้านายของแกก็ยังไม่กล้าให้หน้าขวดเื! คุณ—กล้าดียังไง—” เบอร์นิซดุอย่างโกรธจัด เธอตัดผมด้านซ้ายแล้วหวีผมที่เหลือไปทางด้านขวาทำให้ ร่างกายของเธอดูแข็งแกร่งขึ้นมาก
“ข้าจะทุบเนื้อเ้าทุกชิ้น!”
ทันทีที่คำพูดนั้นหมดลง แส้ของ Bernice ก็เหวี่ยงเป็วงกลมแล้วกลิ้งไปทางโคเฮน หนามบนร่างกายของแส้ดูเหมือนจะมีชีวิต บินออกไป Qi Qi โจมตี!
“เป็เช่นนั้น!”
ร่างของโคเฮนพร่ามัวในทันใด และมีเพียงคนในเท่านั้นที่มองเห็น มันคือเขาเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มนุษย์มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
“ติ๊ง! ติงติง!”
ผีดาบยาวหันขวับไปอย่างรวดเร็ว ตัดแส้ข้างเขาออก!
“ถ้าพี่ชายของคุณยังมีชีวิตอยู่ ด้วยความสามารถของเขาในการควบคุมหนามเหล่านี้ คุณสองคนอาจจะสร้างปัญหาได้ถ้าคุณร่วมมือกัน”
แต่แส้ของ Bernice นั้นยืดหยุ่นเหมือนงู ด้วยปลายและบินได้ หนามแส้ก่อให้เกิดการโจมตีโดยไม่มีจุดตายและโจมตีอย่างต่อเนื่อง
“ถ้าฉันมาถึงเร็วกว่านี้สิบวินาที พรีโมคงไม่ตาย” เบอร์นิซพูดด้วยความเกลียดชัง
“และเ้า หมาเขียวจะถูกพวกเราฉีกเป็ชิ้นๆ!”
สีหน้าของโคเฮนไม่เปลี่ยน เขาฟันหนามแส้ห้าอันเหมือนสายฟ้า แต่แส้แส้ไปต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว!
ในขณะนี้ โคเฮนดูเคร่งขรึมและรีบวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะมองแส้ที่ดึงมาทางเขา!
“ไอ้โง่!”
“แทง!”
เบอร์นิซยิ้มเมื่อเธอมองโคเฮนที่กำลังวิ่งเข้ามา และแส้ก็ดึงไหล่ขวาของเขาออกอย่างไร้ความปราณี! ในเวลาเดียวกัน หนามทั้งสามก็พุ่งออกไปอีกครั้ง!
หนามแส้ของฉันถูกวางยาพิษด้วยความเ็ปที่เพิ่มขึ้น มีหนามมากมาย และยังมีหนามอยู่ในหนาม เมื่อถูแล้ว ความเ็ปก็คือ—ห๊ะ?
โคเฮนทำท่าที่เบอร์นิซคาดไม่ถึง
ฉันเห็นร่างของศาลเตี้ยกำลังจู่โจม เผชิญหน้ากับหนามแส้ทั้งสาม แรงกระตุ้นยังคงดำเนินต่อไป ยกมือซ้ายของเขา และปิดกั้นหนามแส้ที่ปลิวว่อน!
หนามแส้เจาะลึกเข้าไปในแขนของเ้าหน้าที่ และหนึ่งในนั้นถึงกับแทงฝ่ามือของเขา แต่สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ราวกับว่าเขาเพิ่งถูกมดกัด
เบอร์นิซมองโคเฮนด้วยความประหลาดใจ ศัตรูหลายคนของเธอเสียโฉมด้วยความเ็ปจากการถูกแทงด้วยพิษ ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว และพวกเขาก็ทรุดตัวลงใต้เธอด้วยความคร่ำครวญ
แต่เขา—ทำไมเขาไม่ตอบสนองเลย?
เขาไม่รู้สึกเ็ปเลยหรือ?
“สตรีทอาร์ต หยุดที่นี่!” โคเฮนพูดอย่างเ็า
Bernice มองดู Cohen ด้วยความประหลาดใจที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วราวสายฟ้า เธอตอบสนองอย่างรวดเร็ว และฟาดแส้ในมือของเธออย่างรวดเร็ว พยายามสร้างเกราะป้องกันต่อหน้าเธอ
แต่พลังอันทรงพลังก็พุ่งออกมาจากดาบของโคเฮนในทันที!
ใบหน้าของ Bernice เปลี่ยนไปทันที
มันไม่ใช่!
ในชั่วพริบตา ดาบของโคเฮนดูเหมือนจะลับคมนับครั้งไม่ถ้วน และดวงดาวก็สั่นไหว เฉือนแส้ออกเป็หลายส่วน!
ต่อหน้า Bernice ใบหน้าและดาบที่น่ากลัวของโคเฮนก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ในเวลาต่อมา กระบี่ที่เรียบง่ายและคมกริบแทงเข้าที่หน้าอกซ้ายของเธออย่างดุเดือด และปลายดาบก็ยื่นออกมาจากด้านหลังของเธอ!
ในเวลานี้คำพูดของเธอออกมาจากปากของเธอด้วยความยากลำบาก
"พลังแห่งจุดจบ! คุณสุดยอด-"
แต่เธอไม่สามารถจบได้
“การบังคับใช้สิ้นสุดลงแล้ว”
โคเฮนผลักเบอร์นิซเบา ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยความประหลาดใจให้ออกห่างจากดาบ ราวกับว่าเขาได้ทำอะไรเล็กน้อย
"ฉันจะให้คำแนะนำกับคุณ: ครั้งต่อไปที่คุณมีการ์ดเจาะรูให้ใช้ที่จุดเริ่มต้น"
เขาค่อยๆดึงหนามออกจากมือของเขาและแรงที่ท่วมท้นก็เทลงบนฝ่ามืออีกครั้งแล้ววางสองสามหยด ของสีฟ้า ของเหลวถูกบีบออก
"ถ้าฉันสวมชุดเกราะ ต่อให้เป็แค่เกราะเบา เธอคงตายไป 10,000 ครั้ง"
"ในสายตาของผู้ที่เคยผ่านศึกา แม้แต่คนที่แข็งแกร่งมาก ก็ยังไร้เดียงสาเหมือนการต่อสู้ตามท้องถนน และคุณก็เป็ มันเหมือนกับเกมของเด็ก ๆ เลย "
เบอร์นิซหลับตาอย่างไม่สนใจและล้มลงกับพื้นตลอดกาล ไม่ไกลข้างหน้า พี่ชายของเธอยืนพิงกำแพงอยู่ครึ่งหนึ่งและถูกแทงด้วยดาบที่คอของเขา
โคเฮนโค้งคำนับให้ลิเลียนประหลาดใจที่ชั้นบน จากนั้นมุ่งหน้าลึกเข้าไปในถนนจัตุรัสแดง
ผู้ชายคนนี้แม้จะมองดูความสุภาพเรียบร้อยของสุภาพบุรุษ ลิเลียนก็ปิดปากและคิดว่า:
แต่เป็ความจริง เขาจะไม่แสดงความเมตตาต่อผู้หญิง
——————————————————
ในอีกเลนหนึ่งบนถนนหงฟาง
Yara ดึงมีดขาหมาป่าในมือของเธอออกจากท้องของอันธพาลผ้าโพกหัวแดงตัวสุดท้ายที่อยู่ข้างหน้าเธออย่างเฉยเมย และปาเืใส่มันด้วยความรังเกียจ
ทาเลสพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะโน้มน้าวตัวเองไม่ให้คิดถึงการสังหารของ Yara ซึ่งทำให้เขานึกถึงดวงตาเบิกกว้างของเควดก่อนจะเสียชีวิต
คนเ่าั้รู้แจ้ง พวกเขาเข้าร่วมแก๊งค์ และพวกเขารู้ผลที่ตามมา
เมื่อคิดอย่างนี้ เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก
ทาเลสกดผ้าสีดำที่ปิดจมูกและปากของเขาไว้แน่น มองดูยาร่าเพิ่งสังหารกลุ่มอันธพาลขวดเืกลุ่มเล็กๆ ประมาณเจ็ดหรือแปดคน จากนั้นจึงปีนออกจากที่ซ่อนอย่างชำนาญและโดยปริยาย โดยวางบนยาดึงหลัง
“คุณเอาชนะมันได้อย่างไร”
“หือ?”
“แบบที่ฆ่าคน—รังเกียจและรู้สึกผิด?”
ยาราถอนหายใจ
“ฉันถูกสอนมาั้แ่เด็ก” เธอแบกทาเลสไว้ข้างหลัง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วใต้ฝ่าเท้า พูดอย่างเ็าว่า “พวกที่ฉันจะฆ่าได้ ไม่ใช่คนประเภทของฉัน”
“มันเหมือนกับการเหยียบย่ำ มด" เทล
ส์หยุดพูดแค่กอดคอยาร่าแน่นขึ้น
หลังจากที่พวกเขาข้าม Spinning บนถนน Hongfang มีซากศพและาแอยู่ทุกหนทุกแห่ง ดาบและดาบ แม้แต่หนังศีรษะของ Yara ก็รู้สึกเสียวซ่าด้วยจิติญญาแห่งการต่อสู้จากหลายที่
ทั้งสองระวังตัวตลอดทาง แต่ในสถานการณ์ที่วุ่นวาย แม้ว่า Yara จะซ่อนตัวได้ แต่ก็เป็เื่ยากมาก
ภายใต้ซากศพทุกหนทุกแห่งและเสียงการต่อสู้ที่สามารถได้ยินได้ทุกที่ แม้จะพยายามปกปิด Xingzang อย่างเต็มที่ พวกเขาก็ต้องพบกับสองทีมอันธพาลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทีมหนึ่งมาจากกลุ่มภราดรภาพ และอีกหนึ่งทีมจากกลุ่มขวดโลหิต
Yara ไร้ความปราณีและเต็มไปด้วยะุไม่ทิ้งชีวิต
แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เทลส์เคยชินกับฉากนองเืเช่นนี้แล้ว
นั่นไม่ใช่เื่ดี—เขาเตือนตัวเองว่าการไม่รู้สึกตัวทางจิตใจเกือบจะนำไปสู่การเบี่ยงเบนทางพฤติกรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“นี่คือสี่แยกที่ห้า และฉันยังไม่สามารถผ่านมันได้” ยาร่าที่หยุด ขมวดคิ้วและััอากาศที่อยู่ตรงหน้าเธอ
ทาเลสล้มลงกับพื้นและยื่นมือไปข้างหน้า
เห็นได้ชัดว่ามันเป็ความว่างเปล่า แต่เป็อุปสรรคที่มองไม่เห็นและยากที่เริ่มต้น
“นี่คือความสามารถเหรอ?” เทลส์ถามด้วยความประหลาดใจ
จนถึงตอนนี้ Thales ยังไม่เห็นผู้ใช้ที่มีอำนาจมากนักแต่ไม่มากนัก ตัวอย่างเช่น ในกลุ่มภราดรภาพ มอร์ริส ซึ่งรับผิดชอบการค้ามนุษย์ ก็เป็หนึ่งในนั้น เขาเคยหายใจไม่ออกขอทานที่รอดมาได้เพียงตาเดียว และตาย
“ไม่ ผู้ใช้ระดับสูงไม่มีความสามารถที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ในขณะเดียวกันก็ปิดกั้นทางแยกห้าหรือหกทางของถนนใหญ่เช่นนี้ ฉันสงสัยว่าทางแยกที่เหลือจะคล้ายกัน และเป็เื่ยากสำหรับนักรบผู้มีอำนาจ ทำมัน” ยารา
เขาดันแว่นตาบนใบหน้าของเขาขึ้นด้วยท่าทางเคร่งขรึม
บาร์เทนเดอร์หญิง "สังเกต" อย่างถี่ถ้วนที่กั้นโปร่งใสตรงหน้าเธอ เธอจำตำนานอันเลวร้ายที่ชายชราและชายคนนั้น - ยาราอดไม่ได้ที่จะหยุดเมื่อเธอนึกถึงเื่นี้ - บอกกับเธอ
เธอใส่แว่นกลับเข้าไป
“จากนี้ไปเราต้องระวังให้มากขึ้น พยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ทั้งหมดเพื่อไม่ให้เปิดเผยที่อยู่”
“เท่าที่ฉันรู้ นี่น่าจะเป็ผลงานชิ้นเอกของนักมายากล”
“ฉันหวังว่าโชคของเราจะไม่ แย่พอที่จะเจอเขาแบบตัวต่อตัว ประเด็น” เทล
ส์เบิกตากว้าง
นักมายากล
ในอาชีพการงานข้างถนนเป็เวลาห้าปีของเขา เขาเคยได้ยินคำนี้มากกว่าหนึ่งครั้งจากนักดื่มที่ Sunset Bar, โสเภณีที่ Red Square Street, นักพนันที่ Black Gold Casino และภราดรภาพอันธพาล
ตอนแรกนักเดินทางคิดว่ามันคล้ายกับการมีอยู่ของ "เวทมนตร์" และ "พ่อมด" ในนิยายแฟนตาซีในชีวิตก่อนของเขา แต่ต่อมาพบว่าไม่ใช่กรณีนี้
ไม่มีใครยอมให้ Thales ซึ่งเป็ขอทานผู้ถ่อมตัวมาเสริมสามัญสำนึกของโลก แม้ว่าจะมี สิ่งที่เขาสามารถััได้ส่วนใหญ่จะเป็คำบอกเล่าและเื่ราวที่น่าสยดสยอง เช่น ชาวบ้านและคนเขลา
แต่จากสิ่งที่เขาพบและประสบการณ์ในการวิจัยภาคสนามอย่างมืออาชีพในชีวิตก่อนของเขา Thales ยังคงเรียนรู้สามัญสำนึกมากมายผ่านการสังเกต ต่อไปนี้เป็ข้อสังเกตของเขาเกี่ยวกับคำว่า "นักมายากล":
ประเด็นแรกคือ เกือบตลอดเวลาเมื่อพูดถึง "นักมายากล" ผู้พูดมักจะมาพร้อมกับอารมณ์เชิงลบ เช่น ความกลัว ความเกลียดชัง และการสาปแช่ง และคำหลักที่ปรากฏพร้อมกันคือ "ทรงพลัง", "แย่มาก", " ประณาม" และ "นรก" "ผิดกฎหมาย" เป็ต้น
ประการที่สอง ในโลกนี้ นักมายากลค่อนข้างหายาก (ของหายากในที่นี้ไม่ใช่แบบ "หายาก" ในนิยายวายวายของชาติก่อนซึ่งอ้างว่า "หายาก" แต่เดินไปตามถนน) เทลส์ตัดสินว่าในห้า หลายปี ในบรรดาผู้คนนับไม่ถ้วนที่พูดถึง "นักมายากล" มีเพียงคำพูดของนักดื่มและลูกค้าที่เป็โสเภณีคนหนึ่งเท่านั้นที่มีระดับของความถูกต้อง แน่นอน พวกเขามีการเข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับนักมายากลโดยทางอ้อมหรือโดยตรง
ประการที่สาม ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับองค์กรหรือกองกำลังของนักมายากลเลย แม้แต่การรวบรวม แต่มีข่าวลืออย่างกว้างขวางว่ามีนักมายากลสองคนในหมู่ผู้นำระดับสูงของแก๊งขวดโลหิต
ประการที่สี่ เ้าหน้าที่ตำรวจและเ้าหน้าที่สายตรวจที่ดูแลและลาดตระเวนประตูเมืองตะวันตกได้รับการติดตั้งอาวุธที่เรียกว่า "อาวุธต่อต้านเวทมนตร์"
ประการที่ห้า นักมายากลนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจาก "ผู้ใช้ที่มีอำนาจ" "นักรบแห่งพลัง" "นักดาบปลายปืน" และ "อัศวินผู้สังหารหมู่" ที่ทุกคนพูดถึง อย่างหลังอาจเป็ความสามารถโดยกำเนิดหรือที่ได้มา สำหรับนักเวทย์มนตร์ เทลส์ไม่เคยได้ยินว่าพวกเขาได้รับความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวของพวกเขามาได้อย่างไร
ประการที่หก นอกจากนักมายากลแล้ว ยังมีอาวุธที่มีชื่อน่าสงสัยที่เรียกว่า "ปืนวิเศษ" และได้รับอนุญาตให้ใช้ในกองทัพของราชอาณาจักรเท่านั้น การที่ผิดกฎหมายใด ๆ จะถูกตัดสินให้มีความผิดทางอาญา .
้าเป็ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับ Thales เกี่ยวกับนักมายากล
ทาเลสได้จินตนาการถึงสถานการณ์นับไม่ถ้วนที่เขาได้พบกับนักมายากล แต่จากข้อมูลที่มีอยู่ ดูเหมือนว่าไม่มีสถานการณ์ใดที่มองโลกในแง่ดีเกินไป
เหมือนตอนนี้.
ทาเลสยัดผ้าสีดำลงในกระเป๋าของเขาแล้วนอนบนหลังของยาราอีกครั้ง
—————————————————
ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว
ในใจกลางถนน Hongfang ในโกดังใต้ดินของห้องหมากรุกและไพ่
ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสีน้ำเงินที่มีผมหยิกยาวสีน้ำตาลเข้มกำลังนั่งเงียบๆ ที่โต๊ะไม้กระดานโบราณ บนกระดานมีแผนที่ที่มีชิ้นส่วนเกมบางส่วน แบ่งออกเป็สีดำและสีแดง ั้แ่อัศวิน นักดาบ หนังสติ๊ก โล่นักรบแก่ยาม นายกรัฐมนตรี และกษัตริย์
สิ่งนี้สืบทอดมาจากอาณาจักรอัลเลนเบีย โดยอิงจากการพาดพิงทางประวัติศาสตร์และสามัญสำนึกของา เกมกระดานที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับขุนนางในปัจจุบัน - "การกำเนิดและการล่มสลายของจักรวรรดิ" จำลองาามนุษย์และการต่อสู้ระหว่างทั้งสอง กองทัพก่อนและหลังอาณาจักรโบราณ สำหรับขุนนางที่ได้รับการปรนเปรอและมีสถานะโดดเด่น แน่นอนว่าเป็งานอดิเรกที่สะท้อนความเป็ชายได้ดีที่สุด ดึงดูดความสนใจของผู้หญิง และไม่ต้องเสี่ยง
แน่นอนว่ายังมีขุนนางใหญ่ๆ สองสามคนที่ชอบความเป็เอกลักษณ์ และว่ากันว่าพวกเขาชอบใช้คนจริงๆ เป็ตัวหมากรุก
ภายใต้แสงไฟที่ส่องสว่างไม่สิ้นสุด หากมองใกล้ ๆ จะพบว่าแผนที่ตรงกลางแผ่นเดินขบวนคือแผนที่ถนนของ Hongfang Street
ชายหนุ่มรูปงามเคลื่อนย้ายชิ้นส่วนได้อย่างง่ายดายด้วยมือขวา และเขาก็เอาชิ้นส่วนสีดำหรือสีแดงออกจากภาพ แต่ในบรรดาชิ้นส่วนที่ถอดออก ชิ้นส่วนสีดำที่กระจัดกระจายนั้นมีจำนวนมากกว่าชิ้นสีแดงที่เข้มข้น
ในภาพคือนายกรัฐมนตรีผิวดำสองคน ล้อมรอบด้วยทหารองครักษ์หรือนักดาบสีดำจำนวนมาก และอัศวินสีแดงหลายคนกำลังควบคุมพวกเขาอยู่ ในระยะต่อไป อัศวินดำและนักรบโล่จำนวนมากถูกนายกรัฐมนตรีสีแดงสองคนพ่ายแพ้ นำนักดาบและทหารองครักษ์
ที่ใจกลางของแผนที่ มีาาสีแดงเข้มยืนอยู่ถัดจากการ์ดสีแดง
ชายหนุ่มรูปงามในชุดสีน้ำเงินกำลังเล่นเกมของเขาอย่างมีความสุข เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เขาสังเกตเห็นว่าทรงกลมพลังงานสีฟ้าอ่อนรวมตัวกันบนมือซ้ายที่ว่างของเขา หายใจช้าๆ ราวกับมีชีวิต ดูเหมือนว่าจะมีพายุในลูกบอลพลังงาน
ชายชุดสีน้ำเงินเปิดปากของเขาเป็ครั้งคราวเพื่อพูดอะไรบางอย่าง และด้วยปากของเขา เขาสามารถมองเห็นวิถีของการสั่นะเืของอากาศได้อย่างชัดเจน กลายเป็ระลอกคลื่นและสลายไปในอากาศ
แต่น่าแปลกที่ไม่มีเสียงออกมา
ฉากนี้ในความมืดและความเงียบเหงา กลับน่าขนลุกมากขึ้น
ในขณะนั้น ชายชุดน้ำเงินก็ขมวดคิ้วทันที
จากนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไปโดยไม่เปลี่ยนใบหน้า และเอาหนังสติ๊กสีแดงออกจากขอบแผนที่
แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที ชายชุดสีน้ำเงินก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาก็ค่อยๆ ยื่นมือออกมา และถอดนักดาบสีแดงคนเดียวที่เหลืออยู่ในตำแหน่งนั้นออก
ลูกบอลพลังงานสีน้ำเงินในมือซ้ายของชายชุดสีฟ้าสั่นไหว และพายุภายในก็แสดงอาการไม่มั่นคง
เขาหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งและพูดอย่างได้ยินเป็ครั้งแรก
“ใครเป็ผู้รับผิดชอบในการเฝ้าระวังและสกัดกั้นในทิศทางของเมืองเบื้องล่าง?”
ดูเหมือนเขาจะถามทางอากาศ
ในความมืดอันน่าสะพรึงกลัว คำตอบที่แปลกประหลาดและแน่นอนก็มาถึง: "ดอร์โน ผู้เปลี่ยนรูปร่าง และสปินอันเดด"
ชายชุดสีฟ้าหลับตาลงแล้วส่ายหัว จากนั้นจึงย้ายนักดาบสีแดงสองคนจากที่อื่นไปยังทั้งสอง ย้ายหนึ่งในนั้น จับตำแหน่งได้ลึกขึ้นราวกับจับตัวที่ยึด Dorno และ Spin ไว้
ระลอกอากาศกระจายออกจากปากของเขาอีกครั้ง และริมฝีปากของเขาเปิดและปิดอย่างเงียบ ๆ ชั่วขณะหนึ่ง
จากนั้นค่อย ๆ เผชิญหน้ากับความว่างเปล่า เขาพูดคำที่ได้ยิน
“พี่ทารุณกับโมเรีย เรากินพวกมันไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว...”
“ก็กำลังเสริมอยู่...” เขาพึมพำ
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงย้ายนายกรัฐมนตรีสีแดงเพียงหนึ่งในสองคนบนแผนที่
“ไม่เป็ไรแล้ว”
แต่ครู่ต่อมา ชายชุดน้ำเงินก็เปลี่ยนท่าทางอีกครั้ง
เขาขยับมือขวาไปที่ขอบอีกด้านหนึ่งของแผนที่ ถอดนักดาบสีแดงสองคนออกเกือบจะพร้อมกัน
ใบหน้าของชายชุดสีน้ำเงินดูไม่น่าดูเล็กน้อย
“ใครเป็ผู้รับผิดชอบทิศทางของเขตวงแหวนตะวันตกชั้นในและหน้าที่ผู้พิทักษ์?”
“นี่คือพี่น้องไลเดน เหล็กใน และแส้แมงป่อง”
คราวนี้ เสียงในความมืดดูเหมือนจะระมัดระวังเล็กน้อย
ชายชุดสีน้ำเงินไม่พูด ดวงตาของเขามองไปมาระหว่างปลายทั้งสองของแผนที่ด้วยความสงสัยและความไม่พอใจบนใบหน้าของเขา
“ตัวหมากรุกเข้ามาจากข้างนอกหรือเปล่า ปวดหัวจริงๆ คุณไม่ทักเคอร์ฟิวไปโรงพักตำรวจหรือ”
สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
ไม่ได้เล่นเกมมนุษย์เหล่านี้นานเกินไป ดังนั้นระดับจึงลดลง?
ฮึ.
ชายชุดสีน้ำเงินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน
“กูลาตัน รู้ไหม”
“ความหมายของกับดักและเขาวงกตคือการปิดกั้นทางเข้าออกและดักหนูที่โยนตัวเองเข้าไปในอวน”
“แต่ถ้าทางเข้าและทางออกของกับดักนั้นเปิดออก”
" แล้วก็ยังจับหนูตดได้"
จากนั้นชายชุดฟ้าก็เ็า และย้ายยามที่อยู่ถัดจากาาแดงที่อยู่ตรงกลางแผนที่ไปยังสถานที่ที่นักดาบสีแดงสองคนออกไป
ในความมืดมิด ลมก็ดังขึ้น
ไม่มีเสียงอีกแล้ว
มีเพียงพายุพลังงานที่อยู่ในมือของชายชุดสีน้ำเงินเท่านั้นที่ค่อยๆ เสถียรขึ้น