หมั่นโถวน้อยเริ่มจะเหล่ตามองพวกพี่ชายแบบอารมณ์กำลังขึ้นอีกครั้งแล้ว เพราะได้ยินคำพูดที่ไม่ค่อยจะสบายหูเสียเท่าไหร่ แต่ก็ปล่อยผ่านไปก่อนเพราะใช่ว่าจะไม่ได้เอาคืนพวกพี่ชายเสียที่ไหนกันเล่า!!! ขอสนใจกับบรรยากาศรอบด้านก่อนและจดขึ้นบัญชีดำของพวกพี่ชายเอาไว้
เหล่าพวกพี่ชายนี่ก็ไม่ได้รู้ตัวกันเลยว่าพูดอะไรกันออกมาแบบนี้น่ะ ถ้าได้มองไปทางน้องหมั่นโถวน้อยใน่เสี้ยววินาทีที่พูดคำนั้นออกมา คงจะทันเห็นว่าน้องหมั่นโถวน้อยไม่พอใจอย่างแน่นอน แต่พวกพี่ชายมัวแต่ตื่นเต้นที่เห็นคนมาเยอะแยะมากๆแบบนี้เลยไม่รู้ว่าตัวพวกเขาโดนหมายหัวเอาไว้อีกแล้ว!!
“รู้สึกเหมือนมันเย็นวูบวาบแปลกๆแหะ..???? คนอื่นๆเป็ไหม???”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ
“ใช่ๆ…”พี่ชายคนอื่นๆ
“มันเหมือนจะขนลุกขึ้นมาเฉยๆแบบนั้นเลยนะพี่ใหญ่”พี่รองเปาจี
“ใช่ๆ….”พี่ชายคนอื่นๆ
“หรือบางทีอาจจะเป็เพราะว่าอากาศมันเย็นขึ้นหลังจากมีฝนก็เป็ได้นะ???”พี่ม่ายปิ่ง
“อือ…..อากาศมันก็เริ่มเย็นชื้นขึ้นมาจริงๆนั่นแหละ”พี่อิ๋วปิ่ง
“พอฝนตกบางทีพวกเราอาจจะปรับตัวไม่ทันก็ได้นะ”พี่ส่านจือ
“แต่ว่าความรู้สึกวูบวาบแบบนี้มันเหมือนกับ…….”พี่อิ่วก้วย
“ห้ามพูด…!!!!”พี่ชายคนอื่นๆ รีบพูดห้ามคำต้องห้ามออกมาอย่างเด็ดขาดเลย
“อุ๊บ……”พี่อิ่วก้วย รีบปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็วเกือบจะเผลอพูดอะไรออกมาที่มันเป็ลางร้ายแล้วสิ!!!!
“ช่างเถอะพวกเราเลิกพูดเื่แบบนี้ดีกว่านะ มาสนใจทางโน้นกันดีกว่า”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ รีบตัดบทเข้าสู่เื่ราวที่มันไม่ดีทันที และหันไปสนใจที่ชายเขตหัวเมืองตะวันออกแทนที่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านไฉ่หงของพวกเขา
“พวกเราไปดูใกล้ๆกันไหมพี่เปาจื่อ???”หมั่นโถวน้อย
“ไปสิ น้องหมั่นโถวน้อยพี่เปาจื่ออยากไปดูใกล้ๆเหมือนกันล่ะว่าคนอื่นๆจากเขตหัวเมืองอื่นๆจะตื่นเต้นกันมากแค่ไหนที่เห็นฝนตกในเขตหัวเมืองตะวันออกของพวกเราแบบนี้น่ะ”พี่สาวเปาจื่อ
“ไปกันพี่เปาจื่อ”หมั่นโถวน้อย
สองสาวน้อยพูดตกลงกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันจูงมือเดินตรงไปหากลุ่มคนที่กำลังเกาะติดขอบชายเขตแดนระหว่างหัวเมืองกันเลย
“อย่างเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีปัญหาเื่ภัยแล้งนี่ ป่าบริเวณรอยต่อที่เป็ของเขตหัวเมืองแบบนี้คงไม่ได้กั้นเขตแดนให้เห็นแน่ๆเลยนะพี่เปาจื่อเนอะๆ???”หมั่นโถวน้อย
“อือ….ก็น่าจะเป็แบบนั้นนะน้องหมั่นโถวน้อย ใช่ไหมคะพ่อ???”พี่สาวเปาจื่อ มองหาตัวช่วยตอบคำถามที่เธอกับน้องเล็กสงสัยกัน
“ใช่ครับลูกสาว แต่ก่อนก็เป็ผืนป่าเดียวกันไม่ได้แบ่งแยกดินแดนออกว่าของเขตหัวเมืองไหน แต่พอมีปัญหาอย่างที่พวกหนูเข้าใจนั่นแหละ เพื่อป้องกันปัญหาคนแอบเข้ามาแย่งน้ำต่างเขตหัวเมืองกันน่ะครับ ถ้าไม่คุมเข้มในเื่นี้ก็อาจจะก่อเกิดความวุ่นวายกันไม่รู้จบ
แต่ว่าเขตกั้นแดนภายในป่าจะมีเส้นทางการใช้แบบส่วนกลางด้วยนะเด็กๆ ดังนั้นไม่ว่าจะเขตหัวเมืองไหนก็สามารถใช้เส้นทางยกเว้นได้เช่นกัน เพราะจะเป็เส้นทางผ่านการเดินทางรอยต่อของทั้ง 4 เขตหัวเมืองใหญ่ที่จำเป็จะต้องใช้เส้นทางยกเว้นเหล่านี้”พ่อ
“ว่าแล้วเชียว…”หมั่นโถวน้อย
“อ้อ…..”พี่สาวเปาจื่อ
“พ่อคะเส้นทางยกเว้นที่ว่า ก็คือเหมือนกับเส้นทางเดินรถของเมืองแบบนี้ใช่ไหมคะ??”หมั่นโถวน้อย
“ใช่ครับลูกสาว”พ่อ
“อย่างตรงทางด้านนี้ที่ไม่ไกลจากพวกเรามาก เป็เส้นทางยกเว้นส่วนกลางด้วยนะ เพราะมันคือเส้นทางที่คนส่วนใช้ไม่ว่าจะเดินเท้า หรือรถสามารถใช้ร่วมกันได้เลย แต่ก็จะยังมีเ้าหน้าที่คอยดูแลอยู่ดี เพราะมันติดใกล้กับชายเขตหัวเมืองตะวันออกของเรานั่นเอง”พ่อ
“โอ้…..”หมั่นโถวน้อย เลยเลือกเดินไปทางที่พ่อของเธอชี้ว่าตรงส่วนนั้นคือเส้นทางยกเว้น
เมื่อใกล้ถึงเขตกั้นดินแดนระหว่างเขตหัวเมืองแล้ว สองสาวน้อยก็พบว่ามีพวกเด็กๆมาด้วยเยอะมากเหมือนกัน พวกเขาต่างยื่นมือน้อยๆเข้ามาในเขตหัวเมืองตะวันออก เพื่อรองรับน้ำฝนกันอย่างตื่นเต้นมากๆเลย
ไม่ใช่เพียงแค่พวกเด็กๆที่ยืนเรียงยื่นมือมารองรับน้ำฝนเท่านั้น พวกผู้ใหญ่เองก็ไม่ต่างกัน
“นึกถึงหนังผีจากโลกเก่าเลยแหะ….ยื่นมือยาวๆมาเนี่ย!!!”หมั่นโถวน้อย
กำแพงที่กั้นเขตแดนระหว่างหัวเมืองแต่ละหัวเมืองก็ไม่ได้ว่าจะเป็กำแพงหิน กำแพงอิฐอะไรแบบนั้นหรอก เพราะอยู่ในเขตป่าด้านในแบบนี้ ทำแค่เพียงเหมือนรั้วลวดหนามอะไรแบบนั้นเอง
“สวัสดีเพื่อนๆ…”สองสาวน้อย เอ่ยทักทายพวกเด็กๆต่างเขตหัวเมืองกัน
“สวัสดีจ้ะ ทุกๆคนหมั่นโถวกับพี่สาวเปาจื่ออยู่เขตหัวเมืองตะวันออกนี้ล่ะ”หมั่นโถวน้อย
“สวัสดี….”เด็กๆต่างเขตหัวเมือง
“ฝั่งนู้นเขตหัวเมืองอะไรเหรอ???”หมั่นโถวน้อย
“พวกเรามาจากเขตหัวเมืองตะวันตก/เหนือ/ใต้…”พวกเด็กๆ ต่างเขตหัวเมือง
“...?????????”หมั่นโถวน้อย พี่สาวเปาจื่อ เอียงคอฟังคำตอบพวกเด็กๆต่างเขตหัวเมืองแบบงงๆ ว่าตกลงแล้วพวกเขาพูดว่าอะไรกันแน่นะ???
“เอ่อ…….เพื่อนๆอย่าแย่งกันพูดได้ไหมฟังไม่รู้เื่เลยล่ะ”หมั่นโถวน้อย
“ใช่ๆ แบ่งกันพูดเถอะนะ”พี่สาวเปาจื่อ
“โอ้…..”เด็กๆ ต่างเขตหัวเมือง
“พวกเรามาจากเขตหัวเมืองตะวันตกด้านโน้นน่ะ”เด็กเขตหัวเมืองตะวันตก
“พวกเรามาจากเขตหัวเมืองเหนือ ด้านนั้น”เด็กเขตหัวเมืองเหนือ
“พวกเรามาจากเขตหัวเมืองใต้ ทางฟากโน้น”เด็กเขตหัวเมืองใต้
“อ้า….เข้าใจแล้วมาจากตะวันออก เหนือ ใต้ นั่นเองมากันครบเขตหัวเมืองเลย”หมั่นโถวน้อย
“ใช่ๆ….”พวกเด็กๆต่างเขตหัวเมืองทั้งสามเขต
“แล้วมากันอย่างไรเนี่ยถึงได้เดินทางมาเร็วมากขนาดนี้ แต่ละเขตหัวเมืองไม่ใช่ใกล้ๆเลยนะ??”พี่สาวเปาจื่อ
“โอ้…พวกเรามาทำงานกับครอบครัวน่ะ”เด็กๆต่างเขต
“มาทำงานกับครอบครัว??? งานอะไรกันเหรอ???”หมั่นโถวน้อย
“พ่อพวกเราเป็ทหารล่ะ”เด็กๆต่างเขต
“ถึงว่าสิ ทำไมถึงมากันเร็วจังที่ไหนได้ติดตามครอบครัวมาด้วยนี่เอง ตัวไม่ได้อยู่ที่ตะวันตก เหนือ ใต้กัน”หมั่นโถวน้อย
“แต่พวกเราอยู่ทางเขตหัวเมืองเหนือนะ แต่อยู่ติดชายเขตเลยล่ะ เลยเดินทางมาไม่ไกลนักแค่ 2-3 ชั่วโมงก็มาถึงแล้ว”เด็กหัวเมืองเหนือ
“ส่วนพวกเราอยู่เขตหัวเมืองตะวันตก ติดชายเขตเหมือนกันเดินทางไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงตรงนี้ที่ใกล้ที่สุดล่ะ”เด็กเขตตะวันตก
“โอ้….เด็กติดชายเขตแดนเหมือนกันนี่เองเนอะๆ”หมั่นโถวน้อย
“ใช่ๆ….”เด็กๆต่างเขต
“ถ้าบริเวณตรงนี้ไม่ใช่เส้นทางยกเว้นพวกเรามายืนดูแบบนี้ไม่ได้หรอก ตรงชายเขตตรงอื่นต้องขออนุญาตก่อนน่ะ”เด็กๆต่างเขต
“อือ….เข้าใจแล้ว”สองสาวน้อย พากันเข้าใจ
“พวกเราเลยรีบจะมาดูฝนตกที่เขตหัวเมืองตะวันออกนี่อย่างไรล่ะ ข่าวดังมากเลยและพวกเราอยากจะเห็นฝนเองด้วย”เด็กๆต่างเขต
เด็กๆที่อยู่ติดชายเขตหัวเมืองต่างๆนี่เอง ถ้าอยู่ต้นๆหรือกลางเขตหัวเมืองคงจะใช้เวลาเดินทางร่วมวันนั่นแหละ
“อยากเล่นน้ำฝนแบบเต็มๆ เหมือนพวกเธอสองคนพี่น้องจังเลยนะ”เด็กๆต่างเขต
(“ถ้าอย่างนั้นหมั่นโถวจัดให้เลยนะเพื่อนๆ เด็กชายเขตหัวเมืองเหมือนกัน”)
พ่อ อาผู้ชาย และพวกพี่ชายแอบสังเกตการณ์กันอยู่เงียบๆ ในระหว่างที่สองสาวน้อยของบ้านพูดคุยกับพวกเพื่อนๆรุ่นเดียวกันอยู่ แต่ว่าพอประโยคสุดท้ายนี่น่ะสิเ้าหมั่นโถวน้อยทำท่าทีแปลกไป!!!
“ซู่….ซู่…..”
“กรี๊ด……”
“ฮ่า……ฮ่า…..”เด็กๆต่างเขต
“โดนฝนแล้ว…พวกเราโดนฝนกันแล้วล่ะ….!!!!!”เด็กๆต่างเขต
“...........!!!”พ่อ อาผู้ชาย และพวกพี่ชาย ที่มองดูสายฝนที่เอียงองศาข้ามฝั่งไปทันทีแบบใกัน
และพากันมองเ้าตัวเล็กของบ้านกันอย่างรวดเร็ว ที่กำลังแสดงสีหน้าพออกพอใจกับผลงานของตัวเองเหลือเกิน
“เป็อย่างไรบ้าง โดนฝนสมใจกันแล้วนี่หน่า???”หมั่นโถวน้อย
“ดีมาก ดีมากๆเลยล่ะ ฝนเลยนะ!!!”เด็กๆต่างเขต
“แต่ระวังจะเปียกชื้นกัน เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะเพื่อนๆ”พี่สาวเปาจื่อ เองก็ดีใจไปด้วยเหมือนกัน แต่ก็ไม่ลืมสัญชาตญาณความที่เป็พี่สาวของเธอ คอยเตือนพวกเพื่อนๆน้องๆรุ่นเดียวกับน้องหมั่นโถวน้อยให้ระวังเป็ไข้หวัดได้
“ไม่เป็ไร…ไม่เป็ไร!!!”เด็กๆต่างเขต
จากที่แขนและมือเท่านั้นที่เปียกน้ำฝนที่ยื่นมือเข้ามากัน แต่ตอนนี้พากันเปียกฝนกันถ้วนหน้าแล้วสำหรับผู้คนต่างหัวเขตหัวเมืองต่างๆที่มารอยืนดูฝนเขตหัวเมืองตะวันออกกันในตอนนี้
“นั่นฝนตกข้ามไปด้านโน้นใช่ไหมคะ???”อาสะใภ้เจียนตุย
“ใช่จริงๆด้วยแหละค่ะ”อาสะใภ้ต้งฝู่
“ทำแบบนี้ได้ไม่มีใครหรอกค่ะนอกจากหมั่นโถวน้อยนั่นแหละ คงจะขอให้ฝนตกเอียงๆส่งไปทางด้านโน้น”แม่
“ต้องใช่อยู่แล้วล่ะค่ะแบบนี้”อาสะใภ้ต้งฝู่
ปู่ย่า ตายาย แม่ อาสะใภ้ทั้งสองคนที่ยังคงอยู่ไกลจากพวกเด็กๆ มองไปทางหมั่นโถวน้อยกันหมด
“อ้าวเพื่อนๆพี่ๆ อย่ามัวแต่เล่นน้ำฝนกันนะไหนๆก็ฝนตกไปโดนทางด้านนั้นแล้ว หาอะไรมารองน้ำฝนไปใช้กันเลยสิจะได้ไม่เสียเวลาเปล่านะ”หมั่นโถวน้อย รีบบอกเตือนทันทีเลย
“จริงด้วย…!!!”เด็กๆต่างเขต
“ตึก….ตั่ก…..”
ทั้งเด็กและทั้งผู้ใหญ่ตอนนี้ต่างพากันหาภาชนะที่ติดตัวกันมาแบบล่วงหน้า ถึงจะได้น้ำเพิ่มหรือไม่ได้ก็ไม่เป็อะไรแต่ขอให้มีติดตัวเอาไว้ก่อน
“โอ้….ทุกๆคนเตรียมมาพร้อมดีมากเลยนะเนี่ยนะ”หมั่นโถวน้อย
“ก็เป็เื่ปรกตินะน้องหมั่นโถวน้อย ที่เวลาออกมาด้านนอกเพราะมีข่าวเกี่ยวกับเื่ฝน เื่น้ำแบบนี้ พวกเราเองก็เช่นกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้แบ่งน้ำไปก็ตามทีแต่ก็มีอ่าง มีถังติดมือไว้เตรียมพร้อมก่อน”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ
“เพราะทุกย่างก้าวสำคัญมากถ้าบังเอิญไปเจอน้ำเข้า ถ้าไม่ใช่ภาชนะใส่น้ำ แทบจะร้องไห้กันเลยล่ะ”พี่รองเปาจี
“อ้า….แบบนี้นี่เอง แต่จะตัดกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำก็คงจะเล็กเกินไปไม่เหมือนพกอ่าง พอถังไปด้วย แต่กระบอกไม้ไผ่จะสะดวกกว่าตรงนี้มันเล็ก”หมั่นโถวน้อย
“ั้แ่มีภัยแล้ง ฝนไม่ค่อยตก น้ำในแม่น้ำสายใหญ่เฟินเฟิงเหือดแห้งลงเรื่อยๆ คำว่าเหนื่อยจากการต้องแบกอ่าง แบกถัง ไม่มีใครที่จะคิดแบบนั้นเลยขนาดพวกเด็กๆ ยังต้องมีกระบอกไม้ไผ่ติดตัวกันไว้ด้วย เพื่อช่วยหาน้ำกันเผื่อว่าโชคดีเจอน่ะน้องหมั่นโถวน้อย”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ
“เหมือนหาของใส่น้ำติดตัวไว้เป็ส่วนหนึ่งของพวกเขาก็ว่าได้ใช่ไหมล่ะพี่ชาย???”หมั่นโถวน้อย
“ใช่น้องหมั่นโถวน้อย”พวกพี่ชาย
หมั่นโถวน้อย พี่สาว พี่ชาย มองดูพวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆจากต่างเขตหัวเมืองต่างๆ ที่พากันรองน้ำฝนกันด้วยสีหน้าแววตาที่มีความสุขแบบสุดๆ เสียงหัวเราะพูดคุยดังกันอย่างต่อเนื่อง บางคนถึงกับอาบน้ำไปในตัว บางคนก็แหงนหน้าขึ้นอ้าปากกินน้ำฝนกันอย่างเอร็ดอร่อยกันอย่างเต็มที่
หมั่นโถวน้อย เห็นภาพนี้แล้วก็บอกไม่ถูกเลยจริงๆมันมีหลากหลายอารมณ์ไปหมดเลย ทั้งดีใจด้วย และดูสงสารพวกเขาไปพร้อมๆกัน น้ำนี่สำคัญสำหรับทุกๆคนจริงๆ !!!
************
หมั่นโถวจัดให้ฝนตกแบบโลกเอียงๆเฉียงๆไปเลยสิคะ เพื่อให้ทุกๆคนด้านนอกเขตหัวเมืองตะวันออกได้รับน้ำ กันไปใช้กินใช้อยู่ กันได้ด้วย
3K
