ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

คำเตือน เนื้อหาตอนนี้ค่อนข้างหยายยย โปรดใช้จักรยานในการรับชม--------
เมื่อได้ของที่ต้องการ ฟ่านเว่ยกับซุนหงเดินไปที่ทางๆหนึ่งเขาจ้องมองเรือนนั้นในความมืด เขาใช้ยานอนหลับที่สร้างจากพลังธาตุไม้ พวกยามที่เฝ้าเรือนพากันหลับใหล ก่อนที่พวกเขาจะแอบเข้าไปในเรือนนั้น
ในความมืดมิดมีหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังหลับใหลอยู่ฟ่านเว่ยกำลังมองนางผู้นี้อยู่ ใบหน้าของหญิงสาวสงบดูเหมือนหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ไม่มีพิษมีภัย ดอกบัวขาวใจดอกดำ
เขาหันไปมองหน้าซุนหงด้วยรอยยิ้มเป็นสัญญาณ ซุนหงเปิดถุงที่ตนนำมา ข้างในมีหนูและสัตว์อื่นเป็นจำนวนมาก
ฟ่านเว่ยหยิบหนูตัวนึงขึ้นมา เฝ้าพิจารณามันก่อนที่เขาจะหักคอมัน เสียงร้องของหนูที่เวทนาขาดหายไป ก่อนที่พวกเขาจะช่วยกันถลกหนังพวกมัน
เมื่อเช้าตรู่เขากำลังพูดคุยกับหลงเปาอยู่ในเรือนนั้น ก็มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา
"ฮูหยินสาม นายหญิงรองกำลังเรียกท่าน"เสียงแหลมดังขึ้น ท่าทางเงยหน้าเชิดคอ แต่เมื่อเงยหน้ามองก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง คนโง่นั้นเหตุใดจึงรูปงามเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นเป็นคนโง่นางก็ดูถูกดูแคลน
ฟ่านเว่ยมองนางก่อนที่จะลุกขึ้นตามนางไปถึงเรือนใหญ่หรูหรา ข้างในมีคนมากมายรวมตัวกัน หญิงสาวกำลังนั่งจิบชาอยู่ ใบหน้าของนางซีดเซียวเพราะบุตรีของนางล้มป่วย
ฟ่านเว่ยเดินเข้าไปผู้คนที่กำลังรอเรื่องตลกหันไปมองต่างหายใจเฮือก คนโง่ผู้นี้ช่างรูปงาม นายหญิงรองนางไม่เหลือบมองฟ่านเว่ย
"ไอหยา ไม่นึกว่าท่านป้ารองจะเรียกข้า ปกติไม่เคยเรียกข้าเลย เว่ยละเสียใจจริงๆ ฮิฮิ"ฟ่านเว่ยทำท่าทางน่าสงสาร ราวกับถูกรังแกก่อนที่จะหัวเราะ
"เหตุใดเจ้าไม่ทำความเคารพข้า ไม่มีมารยาทเสียเลย"นายหญิงรอง คนนี้ชื่อ เฟยหลี่ นางแสดงเย็นชารังเกียจเหยียดหยาม
"ทำความเคารพ ทำความเคารพคืออะไร คือแบบนี้ใช่ไหมป้ารอง"เขาพูดเสียงยียวน ก่อนที่จะโบกมือให้นาง
"เจ้า"สาวใช้ข้างกายเฟยหลี่ ชี้หน้าฟ่านเว่ยขึ้นเสียงดังหวังให้คนโง่ตกใจ ฟ่านเว่ยทำเพียงสบตานางก่อนกระพริบตาปริบๆ ยกยิ้มที่มุมปาก
"เอาล่ะๆ พอได้แล้ว สะใภ้สามเจ้ารู้ตัวไหมว่าเจ้าทำลงไป เมื่อวานอี้เหลียนนางไปเยี่ยมเจ้าที่เรือนเห็นเจ้าล้มป่วย แต่เจ้ากลับทำร้ายนางจนสลบ เจ้าว่าข้าควรทำอะไรกับเจ้าดี"นางกล่าวอย่างเย็นชา
"ทำอะไร จะทำเช่นไรกับข้าก็ไม่ต้องทำสิ"เขาตอบเสียงใสใบหน้าไร้เดียงสา อย่างกับไม่ได้ทำไรผิด
"เจ้า"นางขึ้นเสียง "ดี ดีมาก พวกเจ้าเข้ามาจับสะใภ้ไป คุกเข่าหน้าศาลบรรพบุรุษ"พวกบ่าวรีบวิ่งเข้ามา ถือไม้เครื่องมือครบคัน ดูท่านางคงเตรียมการเอาไว้แล้ว เขาหรี่ตาลงแสงเย็นแวบเข้ามา
"ท่านพูดผิดนะป้ารอง เป็นพวกบ่าวไพร่ตั้งหาก เฮ้อ ข้าเนี่ยนอกจากโง่เขลาทำให้พวกบ่าวในเรือนได้ใจ มือเท้าก็ขี้เกียจกลั่นแกล้งรังแกข้า มาตอนนี้ท่านก็ยังยัดเหยียดความผิดนั้นให้ข้าอีก อาโยวววววว ข้าหรือจะไปกล้าทำคุณหนูหก"ฟ่านเว่ยทำเป็นร้องไห้ นิ้วปาดตาที่ไม่มีน้ำตาไหล กัดปากล่างอย่างน่าสมเพช มือไม้ปิดใบหน้าสะอื้อ
เฟยหลี่เห็นเช่นนั้น นางก็สมเพชคนโง่ก่อนบอกให้พวกบ่าวรีบจัมกุมคนโง่ โดยไม่สังเกตุเห็นรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่
พวกคนโง่ ไม่เข็ดหลาบ
พวกบ่าวตรงหรี่เข้ามา ฟ่านเว่ยเงยหน้าขึ้นมอง
"แหมๆ กลัวจังเลย ข้ากลั๊วกลัว ก..ฮาฮา..กลัว ฮาฮา"ฟ่านเว่ยพยามยามสะกดอารมณ์ขันของตนแต่ก็ยั้งไม่อยู่เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งบริเวณนั้นต่างพากันเงียบกริบมอง
"คิดว่าแค่นี้ข้ากลัวหรือ ป้ารอง เอามาอีกสิ เอามาทั้งจวนหรือทั้งเมืองข้าก็ไม่ว่า เจ้าก็ชอบงานรื่นเริงเหมือนกันหรือ ในเมื่อทุกคนชอบข้าก็ไม่ว่าที่จะแสดงให้ชมแต่ถ้าผู้ชมถูกลากมาแสดงด้วย เรื่องนี้ข้าไม่เกี่ยวแต่มันคงเพิ่มสีสันขึ้นไปอีก"ฟ่านเว่ยยิ้มออกมาอย่างโหดเหี้ยม ดวงตาของเขาแข็งกร้าวมีประกายของแสงเย็นๆลอบออกมา
ขณะนั้นก็มีเสียงดังขึ้น สาวใช้นางหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา
"นายหญิงรอง นายหญิงรอง แย่แล้วเจ้าคะแย่แล้ว ปีศาจเจ้าคะ ปีศาจ อนุของคุณชายสามเป็นปีศาจ"สาวใช้รีบวิ่งเข้าใบหน้าที่ไร้เลือดตื่นตระหนก หวาดกลัวสุดขีด
"ว่าไงนะ ปีศาจหรือปีศาจมีจริงที่ใด ไป รีบนำทางไป"นางหน้าซีดรีบเดินออกไป
ย้อนไปเมื่อตอนเช้าฟ้าสร่าง
หญิงรับใช้เข้ามาในเรือนเพื่อรับใช้นายปกติ นางเปิดประตูเข้าไปในห้องของนาย ก่อนที่ตนจะหยุดนิ่งและเสียงกรี๊ดร้องก็ดังขึ้น
นางหมดสติไป พวกบ่าวในเรือนที่ต่างได้ยินเสียงกรี๊ดร้องของสาวใช้ก็พากันเข้ามา ก่อนที่จะพากันตกตะลึง ยืนนิ่ง บ่าวบางคนทนไม่ไหวอาเจียนออกมาน้ำเขียวรสเปรี้ยวกลิ่นตลบอบอวนไปทั่วผสมกับกลิ่นคาว
เฟยเยียนที่ได้ยินเสียง นางสะลึมสะลือ ก่อนที่จะเปิดเปลือกตาขึ้น นางเห็นพวกบ่าวที่ล้มลง สีหน้าหวาดกลัวและขยะแขยง นางงงงวยก่อนที่จะชำเลืองไปรอบตัว
"กรี๊ดดด!!"นางแทบเป็นลมสลบไปเมื่อเห็นสภาพของห้องเต็มไปด้วยเลือดซากศพหนูกระจุยกระจาย นางตกเตียงก่อนที่จะไปเห็นใบหน้าที่น่ากลัว ริมฝีปากเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เศษขนนกเศษเนื้อติดตามปาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดนอนสีขาวเปรอะไปด้วยสีคล้ำโทรม ดวงตาเบิกกว้าง นางแทบสิ้นสติหวาดผวาสุดขีด
"กรี๊ด กรี๊ด ปีศาจ ปีศาจ"นางหวาดกลัวทั้งกรี๊ดร้อง อาเจียนน้ำเขียวสำรอกออกมารดตัว
"พวกเจ้ากำลังยืนบื้ออะไร รีบๆมาช่วยข้าเร็ว ปีศาจ ฆ่ามันซะ"ตอนนี้สตินางกระเจิดควบคุมไม่ได้ นางไม่กล้ามอง พวกบ่าวต่างพากันมอง นางเห็นว่าพวกบ่าวพากันเงียบไม่ยอมพากันช่วยนาง
นางเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะเห็นท่าทางนั้นกำลังเลียนแบบนาง นางเอื้อมมือมาจับบนใบหน้าของตนขึ้นก่อนที่จะมองดูดีๆ มันคือกระจกที่สะท้านรูปลักษณ์ของนางในตอนนี้
"กรี๊ดดดดด"นางกรี๊ดร้องเสียงดังสนั่น คนทั่วจวนได้ยินตรงปรี้เข้ามา ก่อนที่เห็นภาพที่สยดสยองนั้น นางเป็นลมล้มไป
กลุ่มคนที่มาทีหลังพวกนางเห็นต่างพากันสลบ อาเจียนสำรับเช้าออกมา ส่วนฟ่านเว่ยเขาเดินกลับเรือนตนไปแล้ว
ฟ่านเว่ยที่นั่งอยู่ศาลาในเรือนอยู่นั้นได้เห็นได้ยินภาพจากต้นไม้บริเวณรอบๆ เขาก็มีรอยยิ้มออกมา ดวงตาสะท้านกับน้ำชาในจอกดวงตาที่เปื้อนรอยยิ้มนั้น
"ฮูหยิน ฮูหยินขอรับ แฮ่กๆ"หลงเปารีบวิ่งเข้ามา หอบหนัก หายใจไม่ทัน
"เจ้าใจเย็นๆ ก่อน"
"ฮูหยินเกิดเรื่องใหญ่แล้ว เรือนของอนุเฟยเหยียน เขาพูดกันว่านางโดนปีศาจสิง ทุกคืนนางจะออกไปล่ากินเลือดกินเนื้อสดๆ ทั่วทั้งเรือนนางมีแต่ซากศพสัตว์ ปากของนางยังคาบนกสดๆ ทั่วทั้งตัวนางก็มีแต่เลือดกับเศษชิ้นเนื้อ ตอนนี้เรื่องนี้แพร่กระจายดังไปทั่ว นายหญิงรองนางได้สั่งให้ปิดข่าวนี้"หลงเปาเล่าเป็นฉากเป็นฉากกับสิ่งที่ตนไปเห็น
ฟ่านเว่ยได้ยินเช่นนั้นเขาเพียงแค่คลี่ยิ้มออกมา ก่อนจะเหล่ตามองไปที่พุ่มไม้ที่ซุนหงแอบอยู่
ย้อนกลับไป
หลังฟ่านเว่ยและซุนหงพากันถลกหนังหนู เขาใช้เลือดสีแดงสดเหม็นคาวนั้น กวาดละเลงไปทั่วทั้งห้อง ฟ่านเว่ยแขวนซากหนูตามจุดต่างๆจากนั้นจับนกมาบิดคอมันก่อนจะนำมันมาไว้ที่ปากของเฟยเหยียน นำเลือดที่ในถังมาเทราดบนตัวนาง
เขายกยิ้มพอใจ ก่อนรุ่งส่างเขาก็ออกไปนอกเรือนเฝ้ารอสีหน้าหวาดกลัวของผู้คน
ตอนที่เห็นสีหน้าของพวกนาง เขาก็รู้สึกตัวสั่นไปทั้งกาย เขาหลุดเสียงหัวเราะออกมาก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสงบดั่งเดิม
หลงเปาเองเมื่อเห็นนางตนกำลังยิ้มอยู่ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างขัดเขิน ตอนนี้เขามีความสุขหญิงคนนั้นชอบรังแกนายของตน ตอนนั้นถึงเกือบที่จะพลากชีวิตของนาย เขาไม่รู้หรอกว่าผู้ใดเป็นคนทำ แต่เขาอยากขอบคุณเลี้ยงอาหารชุดใหญ่

------------------------------------------------------คู่หูนรก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7

นิยายแนะนำ

ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้