ณ หมู่บ้านเเห่งหนึ่งในขุนเขาน้อยใหญ่ ภายในร้านเหล้าของหมู่บ้าน ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งกระดกเหล้าจนเมามาย มันเริ่มตั้งเเต่ตอนไหน ไม่รู้ที่เขากินเหล้าครั้งเเรก อาจจะตั้งเเต่ยังเด็กที่เขาเเอบชิมเหล้าลับหลังเเม่ เเต่นั่นคือการชิมที่เเค่อยากจะรู้รสชาติของมันเท่านั้น เเต่ตอนนี้เขากินก็เพื่อที่จะลืม ลืมฝันร้ายที่ผ่านมาตลอดระยะเวลา 3ปี
"นี่อาใบ้ ลื้อควรจะหยุดกินได้เเล้วหน่ามันเสียสุขภาพเเต่ถ้าลื้อจะกินควรกินให้น้อยลงบ้าง อั๊วเตือนด้วยความหวังดีหน่า"เถ้าเเก้ร้านเหล้าเตือนเทียนยี่ด้วยความหวังดีเพราะเห็นว่ายังหนุ่มอยู่ไม่ควรที่จะกินเยอะเเบบนี้
เทียนยี่มองหน้าเถ้าเเก่ พลางหยิบเหริยญเงินในถุงเสื้อออกมาวางไว้บนโต๊ะ เมื่อเถ้าเเก่เห็นเช่นนี้ก็ได้เเต่ถอนหายใจ เ้าใบ้คนนี้เป็อย่างนี้ตั้งเเต่ที่มันเข้ามาในหมู่บ้านไม่รู้ว่าไปเจอเหตุการะเืใจอ่ะไรมากันเเน่"อั๊วเตือนเเล้วไม่ฟัง ก็ตามใจลื้อก็เถอะ อาเสี่ยวเอ้อ" เถ้าเเก่บอกให้เสี่ยวเอ้อของร้านเติมเหล้าให้เต็มกา เเล้วยื่นให้เทียนยี่
เทียนยี่รับกาเหล้ามา เเละเดินโซซัดโซเซออกไปพลางดื่มเหล้า ไปหลายอึก เเต่ไม่มีใครสังเกตุเห็นหยดน้ำตาที่ไหลออกมาของเทียนยี่หรือถ้าจะมีใครสังเกตุเห็นก็คงจะคิดว่าเป็เพียงน้ำเหล้าที่ไหลมาเปื้อนใบหน้าเท่านั้น
"ทำไมกันนะ ถ้าข้าเเข็งเเกร่งกว่านี้ ท่านเเม่เเละิิก็คงไม่ต้อง...."
เทียนยี่เดินโซซัดโซเซออกนอกทางเข้าหมู่บ้านพลางพึมพำอย่างนี้เป็ประจำทุกวันตอนเมา เื่ราวมันคงเป็อย่างนี้เรื่อยไปหากเเต่วันนี้มันจะไม่เหมือนเดิมเเละมันจะเป็จุดเริ่มต้นของความยิ่งใหญ่
เปรี้ยงงง!!!!!
เปรี้ยงงงงงงง!!
บรรยากาศเเจ่มใสไม่มีทีท่าว่าฝนจะตก พลันมีฟ้าผ่าลงมาใส่เทียนยี่จนเขาาเ็หนักเเละสลบลงบนพื้นดิน
ภายในห้วงเเห่งความฝัน เทียนยี่ลืมตาตื่นขึ้นมาพลางจ้องมองไปรอบๆพบว่าที่นี่เป็สีขาวไปหมด"นี่ข้าตายเเล้ว..........หึตายซะได้ก็ดีจะได้ไม่จมปรักอยู่กับความฝันอันบัดซบนั่น"เทียนยี่กล่าวออกมาเเละหัวเราะอย่างขมขื่น
"อยากเเข็งเเกร่ง ขึ้นมั้ยล่ะเ้าหนู"มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้วงเเห่มความฝัน
ทำให้เทียนยี่นั้นตกตะลึงพลางกล่าว"ท่านเป็ใคร!!!"
"หึหึข้าราชันเทพเ้า คนที่9เเละเป็คนสุดท้ายเเห่งสรวง์"เสียงนั้นกล่าวออกมาพอเทียนยีี่ได้ยินดังนั้นจึงะโออกมาด้วยความโกรธเเค้นเเละชิงชัง"ไอ้พวกเทพบัดซบเ้าฆ่าครอบครัวข้า!!!!"
เสียงนั้นพอได้ฟังคำกล่าวของเทียนยี่ก็พลันเงียบลงไปสักครู่ก่อนที่จะพูดออกมา"เด็กน้อยเอ๋ยข้าจะบอกอ่ะไรให้ฟังพวกเทพน่ะเเบ่งเป็ 2 จำพวกตั้งเเต่ล้านล้านปีมาเเล้ว 2จำพวกนี้คือ เเทพเเท้เเละเทพนอกรีต เทพเเท้นั้นถูกปกครองโดยข้าราชันเทพเ้าส่วนพวกเทพนอกรีตหรือเทพมารนั้นถูกปกครองโดยราชันเทพมาร ล้านล้านปีก่อนข้าราชันเทพเ้าได้ต่อสู้ห้ำหั่นกับราชันเทพมารจนะเืไปทั้งสรวง์ จนตกตายลงทั้งคู่ โดยตัวข้านั้นเหลือเพียงเสี้ยวจิติญญาเเห่งการสืบทอดเท่านั้น ส่วนพวกที่ก่อเหตุนองเืครั้งนั้นคงจะเป็พวกเศษเดนเทพนอกรีตที่เหลือเเละได้หลงเข้ามาในโลกมนุษย์ด้วยความบังเอิญเท่านั้น เอาล่ะว่าไงเ้าอยากจะเเข็งเเกร่งหรือไม่" ราชันเทพเ้าพูดจบ จึงกล่าวถามเทียนยี่ เทียนยี่คิดสักครู่ว่าเทพตนนี้จะหลอกตัวเองหรือไม่ก็ได้เเต่กัดฟันถาม"ถ้าข้าสืบทอดพลังของท่านข้าจะเเข็งเเกร่งจนฆ่าล้างพวกเทพนอกรีตได้หรือไม่" ราชันเทพเ้ากล่าวออกมา"ได้สิได้เเน่นอน" เทียนยี่ชักสีหน้าเด็ดเดี่ยวเพราะไม่มีอ่ะไรที่จะต้องเสียเเล้ว"ข้า้า"
การตอบรับของเทียนยี่ในครั้งนี้กระทั่งราชันเทพเ้ายังคิดไม่ถึงว่า
อนาคตอันไกล เด็กคนนี้นั้น จะยิ่งใหญ่เหนือราชันเทพเ้าเเละปกครองทุกสรรพสิ่ง เพราะคำกล่าวของมันที่เพียงเเค่้าจะหาผู้สืบทอดมรดกพลังของมันเท่านั้น.......
475
